درد روی درد و بازهم روی درد؛
اینجاست که آدمی، بزرگ میشود و گاه شاید حقیر...
و خدا به وسیله آدمها، اتفاقات و رفتوآمدهای زندگیات، آرام آرام پازل زندگی را برایت کامل میکند...
حتی به دیوارهای اتاقت، بابت داشتن همچین موجود ناز و ظریفی درون خودشان، حسادت میورزم من!