ماه‌بی‌بی صبح است و عطر گل‌های شب‌بو چترشان را از سر کوچه جمع نکرده‌اند. صدای قدم‌هایم در زیر طاقی‌های ساباط صلابت قبل را ندارد. انگار پاهایم روی زمین کشیده می‌شود تا من را به جلو ببرد. به سر پیچ کوچه که می‌رسم چشم می‌بندم و عمیق بو می‌کشم. بوی کاهگل تازه نمی‌آید. با خود فکر می‌کنم شاید به خاطر سرماخوردگی بویایی‌ام را از دست داده‌ام، اما نه چند کوچه پایین‌تر عطر شب‌بوها غوغا کرده بود. چشم باز می‌کنم. نگاهم مسیرش را بلد است. زمین خشک است و خبری از آب پاشی کوچه نیست. در دلم دلشوره ولوله بر پا می‌کند و ترس چنگ می‌اندازد بیخ گلویم. این روزها چشمه‌ی اشکم زبان به گوشش نمی‌رود و راه و بیراه جلوی کوچک و بزرگ سرریز می‌شود. پاهایم به سرعت کشیده می‌شود سمت در نارنجی. در بسته است. باور نمی‌کنم. محکم فشار می‌دهم. ذره‌ای جابجا نمی‌شود. چهل سال است من این در را بسته ندیده‌ام. چهل سال است که هر روز صبح این کوچه را آب‌پاشی شده دیده‌ام. ترس در رگ‌هایم می‌دود. نکند برای ماه‌بی‌بی اتفاقی افتاده؟ چادرم را محکم می‌گیرم و قدم‌هایم را بلندتر برمی‌دارم. باید خبری از او بگیرم. هزار فکر و خیال هجوم می‌آورد به سرم. نکند پیرزن مریض باشد، نکند زبانم لال افتاده باشد، نکند خدای نکرده... فکرم را پس می‌زنم و سمت خانه‌ی دختر خواهرش می‌دوم و خودم را آرام می‌کنم که شاید شب را آن‌جا مانده. جنگ است و دل آشوبه‌هایش. شاید پیرزن تنها را پیش خود نگه داشته‌اند. با این‌که عجله دارم تا زودتر به محل قرار بروم، اما فکر ماه‌بی‌بی جلوی رفتنم را می‌گیرد. به خانه‌ی دختر خواهرش می‌رسم. در می‌زنم. کسی خانه نیست. شاید هم خوابیده‌اند. دیشب احیا بوده و احتمالا بعد از نماز صبح خوابیده‌اند. خجالت می‌کشم تا بیشتر در بزنم. برمی‌گردم. نگاهی به ساعتم می‌اندازم. زمان دارد از دست می‌رود و من باید زودتر به موکب برسم. آیت‌الکرسی می‌خوانم به نیت سلامت ماندن ماه‌بی‌بی و تند کوچه‌ها را پشت سر می‌گذارم. کوچه خلوت است و این سکوت جان به لبم می‌کند. زانوهایم می‌لرزد. فکری مثل خوره به جانم می‌افتد. نکند کسی نیاید؟ پیچ آخر را رد می‌کنم. پیرزنی پیچیده در چادر سیاه و قد خمیده را می‌بینم که عصا زنان جلو می‌رود. قدم‌هایم را تند می‌کنم تا کنارش برسم. عطر گلابش دستی می‌شود تا من را به آغوشش بکشاند. با صدای قدم‌هایم رو بر می‌گرداند. صورت سفیدش در قاب سیاه چادر می‌درخشد. لبخندش نور می‌پاشد به قلبم. ذوق‌زده تنگ در آغوشش فرو می‌روم. _ ماه بی‌بی. نگرانت شدم. کجا شال و کلاه کردی، ماشاالله. _ آی بی‌بی. دور سرت بگردم. اگه تو نگرانم بشی، دارم مرم تظامُرات. می‌خندم، بلند. _تظاهرات، بی‌بی. _همون. مدونی ننه. گفتی نگران شدی دلم خش شد. همیشه مترسیدم تنها توی خونه بمیرم و کسی... میان حرفش می‌پرم تا جمله‌اش نیمه‌تمام بماند. _ کوچه آب پاشی نکرده بودی، بو کاهگل زیر ساباط نپیچیده بود. دلم تنگشون شد. ریز ریز می‌خندد. بازویش را جلو می‌آورد. دست زیر بغلش می‌اندازم و هم قدم می‌شویم. _ منخو پا ندارم ننه، ترسیدم دیر بشه. گفتم یروز اوو نپاشم دم در، آسمون خو زمین نمیاد. دستور رهبر واجبه. صدای قدم‌هایمان با تق‌تق عصا زیر طاقی‌های ساباط چه صلابتی دارد. ✍ط. ع #بداهه #روزنوشت #سرای_اهل_قلم_میبد

هم اکنون مردم در زیر بمباران در خیابان انقلاب الله اکبر میگویند ⚜"زمانه خود را بشناس" _____________________ 🟡 | @zamanehh

📷 پرچمی که به خون علمدارش آغشته شد ولی مدافعان ایران دوباره آن را بلند کردند‌ خیابان انقلاب تهران | دقایقی بعد از بمباران نقطه‌ای در نزدیکی مسیر راهپیمایی

⭕️اسطوره فوتبال جهان خطاب به مردم ایران: قوی بمانید!🇮🇷 🔹پست کریستیانو رونالدو با پرچم ایران ۳ میلیارد بازدید خورد.

✍🏻 اگر شک کنیم‌بین موج ۴۳ هستیم یا ۴۴؟ بنا را می‌ذاریم روی موج ۴۳ و یه موج احتیاطی شلیک می‌کنیم .. رساله توضیح الموشکین 🚀 🚀 🚀

آقا مجتبی خیالت راحت ما پشتتیم..... توجه شود که این مصاحبه در لحظه ی حمله ی دشمن به محل نزدیک تظاهرات صورت گرفته است و این واکنش های حماسی مردم ایران به جای ترس است..... @mrtahlilgar1

چه شعر و آهنگ زیبایی این خامنه ای بود که به ما شوق خطر داد...

🔶دستور علامه حسن زاده آملی (رحمت الله علیه) با خط خودشان برای دفع دشمن و پیروزی علیه دشمن. 💠 کانال فتوحات عرفانی: 🔺 @fotuhat ➕ https://eitaa.com/joinchat/1330053153C6e9feac48e ‌ ‌

🎥 دکتر بیژن عبدالکریمی: گریه می‌کردند که بچه ما در ۱۸ دی به خیابان رفته و آسیب دیده است ولی بذر این ماجرا را خودشان کاشته بودند/ وقتی هر روز صبح را با ایران اینترنشنال شروع می‌کنید خشم را به فرزندان تزریق می‌کنید!

خیلی مفيد هست💫👆