Te amo

منو ببخش اگه برات نمردم..

عبا ندارم تنت رو ببرم

امشبی را شه دین در حرمش مهمان است؛

بگذار که این باغ، درش گم شده باشد گل ‌های ترَش، برگ و برش، گم شده باشد جز چشم به راهی، به چه دل خوش کند این باغ؟ گر قاصدک نامه برش گم شده باشد باغ شب من کاش درش بسته بماند ای کاش کلید سحرش گم شده باشد بی اختر و ماه است دلم؛ مثل کسی که صندوقچه ی سیم و زرش گم شده باشد شب تیره و تار است و بلادیده و خاموش انگار که قرص قمرش گم شده باشد چاهی ست همه ناله و دشتی ست همه گرگ خواب پدری که پسرش گم شده باشد آن روز تو را یافتم افتاده و تنها در هیبت نخلی که سرش گم شده باشد پیچیده شمیمت همه جا، ای تن بی سر! چون شیشه ی عطری که درش گم شده باشد

کاش التماس‌های «مکن ای‌صبح طلوع» واقعا جواب می‌داد.

نیزه‌زار آمده‌ام یا تو پُر از نیزه شدی؟

خبری نیست از تو و کفنت؛

دهه‌ی اول٫