شد کریم دو جهان ، بین خدایان کرم حسن از بس که به هنگام کرم گفت علی (:

‌بس که دلتنگم اگر گریه کنم می‌گویند قطره ای قصد نشان دادن دریا دارد

رجایی و دیگران اگر نیستند، خدا هست..

ما نخواندیم دعای فرج؛ اما برگرد..

می‌پژمریم و ثانیه ای گل نبوده ایم در حسرت کمال دچار تکامل ایم

دشمن زمانی می‌تواند پیروز شود که سلاح الله اکبر را از مردم بگیرد! -امام خمینی رحمه الله علیه

سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم لب باز نکردم به خروشی و فغانی من محرم راز دل طوفانی خویشم یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی عمری‌ست پشیمان ز پشیمانی خویشم از شوق شکرخند لبش جان نسپردم شرمندۀ جانان ز گران‌جانی خویشم بشکسته‌تر از خویش ندیدم به همه عمر افسرده‌دل از خویشم و زندانی خویشم هرچند «امین»، بستۀ دنیا نی‌ام اما دلبستۀ یاران خراسانی خویشم شهید امام‌ خامنه‌ای

رفتی و بعد تو همه احساس می‌کنیم جان را هوای از قفس تن پریدن است...

خوش تر از نقش تو در عالم تصویر نبود..