ای حسرت عمری که به هر حال هدر شد در بیش و کم شادی و غم سرزنشم کن

اینکه من همه‌چیز رو دوست دارم اما هیچ‌چیز ندارم آخرش منو میکشه.

نمیدانم حرف چه کسی را قبول کنم. همه درست می‌گویند؛ اما هیچ‌کس راست نمی‌گوید.

گامی به راه و گامی در انتظار دارم سرگشته روزگاری پَرگاروار دارم دلبسته‌ی امیدی در سنگلاخ گیتی رَه بی‌شکیب پویم، دل بی‌قرار دارم یک عمر میزدم لاف از اختیار و اینک چون شمع، اشک و آهی بی‌اختیار دارم گو ابرِ غم ببارد تا همنشین عشقم از غم چه باک دارم کاین غمگسار دارم نبود روا که گیرم جا در حضیض پَستی سیلم که هستی خود از کوهسار دارم سرشارم از جوانی هر چند پیر دهرم چون سرو در خزان نیز رنگ بهار دارم از خاک پاک مشهد نقشی است بر جبینم شادم «امین» که از دوست، این یادگار دارم

بهترین آرامش و آسودگی، بی توقعی از مردم است. امام صادق عليه‌السلام

بی‌گمان هرگز کسی چون من نکرد خويشتن را مایه آزار خویش!

‌داشتم به دوستم میگفتم مگه چیت کمه؟! گفت عقلم کمه و درست ترین حرفی بود که طی این چندسال دوستی زده.

وقتی بعد از چهل و خورده ای روز نشستم پای ریاضی:

وقتی داری با کراشت چت میکنی و نمیدونی چجوری بحثو ادامه بدی: (اصلا هم یاد شخص خاصی نیفتادم)