مرا از نیستی دعوت به هستی کرد نجوایی پذیرفتم ولی ای‌ کاش می‌گفتم نمی‌آیم

شب بخیر

خدا پر داد تا پرواز باشد گلویی داد تا آواز باشد خدا میخواست باغ آسمان‌ها به روی ما همیشه باز باشد خدا بال و پر پروازشان داد ولی مردم درون خود خزیدند خدا هفت آسمان باز را ساخت ولی مردم قفس را آفریدند... قیصر امین پور

رفیقم کجایی؟ دقیقاً کجایی؟ کجایی، تو بی من؟ تو بی من، کجایی؟ یه دنیا؛ غریبم… کجایی عزیزم؟ بیا تا چشامو، تو چشمات بریزم.

تایم برای زهرا

من خود بلای خویشم؛ نمی‌توانم از خود بگریزم.

دلم تنگته؛ خدا شاهده.

‌دیدی یه وقتایی پول نداری و کلی خرید داری ؟ من همیشه دیدم.

تو شمس منی من خورشیدپرستم.