من آسمان پر از ابرهای دلگیرم
اگر تو دلخوری از من، من از خودم سیرم
من آن طبیب زمین‌گیر زار و بیمارم
که هرچه زهر به خود می‌دهم نمی‌میرم
من و تو، آتش و اشکیم در دل یک شمع
به سرنوشت تو وابسته است تقدیرم
به دام زلف بلندت دچار و سرگرمم
مرا جدا مکن از حلقه‌های زنجیرم
درخت سوخته‌ای در کنار رودم من
اگر تو دلخوری از من، من از خودم سیرم
من خودم را شاگرد آقای مطهری می دانم. به ایشان گفتم من شاگرد شما هستم. تعجب کرد و گفت: شما پیش بنده درس نخوانده اید. حقیقتاً هم بنده پیش استاد مطهری درس نخوانده ام، اما یکی از عناصری که ابینه اصلی فکر اسلامی من را پایه گذاری کرده است، سخنرانی های بیست سال پیش استاد مطهری است. این سخنرانی ها چاپ و منتشر می شد و الآن هم هست و به نظر من الآن هم سخنرانی های استاد مطهری برای کسانی که بخواهند در زمینه های اساسی اسلام چیزی بیاموزند، مانند یک معلم کاربرد دارد.
بخشی از صحبت های رهبر شهید، درباره شهید مطهری رحمة‌الله‌علیه
هدایت شده از موسسه‌کارآگاهی‌بلانت
پدر، اگر بتواند همپای فرزند خود راه برود، بدود، شوخ طبعی کند، تبر بزند، تیر بیندازد، کتاب بخواند، وارد جدال شود و شور و شوقی بروز بدهد، آن وقت است که فرزند، مددکار چنان پدری خواهد شد، و بازوی او، و همسفر او، و عصای او.
آیا پدر و مادری که از درد کمر می‌نالند و از هزار درد دیگر، چه انتظاری دارند که فرزند خردسال یا حتی نوجوانشان، همدرد ایشان شود و زندگی خویش را تباه دردمندیِ پیران وامانده کند؟
مردی در تبعید ابدی، نادر ابراهیمی