مثلا چن تا از دوستای قدیمیم پیش بقیه دوستاشون پشت سرم دائم غیبت میکردن و فقط بدی هامو میگفتن.
یکی از کسایی که اون بنده خداها پیشش غیبت منو میکردن، اومد با من آشنا شد و الان رفیق شدیم.
همین دوستم میگفت که: "زکی من قبل اینکه باهات آشنا بشم، با حرفایی که اونا درموردت میزدن فکر میکردم تو هیولایی چیزی هستی. تا اینکه کامل شناختمت و دیدم که نه اتفاقا خیلیم خوبی"
یا مثلا من یکی از معلمای مدرسه رو خیلییییییی دوست دارم و باهاش حال میکنم. عاشق کلاسشم و واقعا اخلاقشم تحسین میکنم.
ولی بچه های دیگه ازش خوششون نمیاد و انقدر بدِ اون معلم رو گفتن که من هم نگاهم داره نسبت بهش عوض میشه.
و من اینشکلیم که خب بمنچه که تو با اون معلم حال نمیکنی؟ به منچه که به تو سخت میگیره چون نمره هات تو اون درس پایینه؟
حتما باید بیانش کنی؟ حتما باید نگاه منم نسبت بهش خراب کنی و قانعم کنی معلم بدیه؟ حتما باید منی که از اون معلم خوشم میاد و ازش دفاع میکنم رو احمق و اسکل خطاب کنی؟
من واقعا از غیبت متنفرم و واقعا تلاشمو میکنم تحت هیچ شرایطی غیبت نکنم و اگر از یکی یه عیبی ببینم به خودش میگم.
روز قيامت فردى را مى آورند و او را در پيشگاه خدا نگه مى‌دارند و كارنامه اش را به او مى دهند،اما حسنات خود را در آن نمى بيند. عرض مى كند:الهى! اين كارنامه من نيست! زيرا من در آن طاعات خود را نمى بينم! به او گفته مى شود:پروردگار تو نه خطامى كند و نه فراموش.عمل تو به سبب غيبت كردن از مردم بر باد رفت.سپس مرد ديگرى را مى آورند و كارنامه اش را به او مى دهند. در آن طاعت بسيارى را مشاهده مى‌كند. عرض مى كند: الهى! اين كارنامه من نيست! زيرا من اين طاعات را بجا نياورده ام! گفته مى شود: فلانى از تو غيبت كرده
اون روز یه پسر بچه به مامانش گفت یه جک بگم؟
بعد که گفت مامانش با حالت معمولی گفت شنیده بودم..
پسر بچه با ناراحتی خیره شد رو زمین.
من بلند بلند خندیدم و همزمان به مادره گفتم ببخشید خیلی خنده دار بود..
ذوق اون بچه با خنده ی من دیدنی بود.
توروخدا هیچوقت توی هیچ سنی به کسی احساس ناکافی بودن ندید.