🔶چرا بشر دانستن انبیاء و اولیای الهی مهم است؟ 💠 از منظر قرآن، جسد زمینی انسان‌ها صرفا لباس موقت روح نیست. به گونه‌ای که قرآن تاکید دارد انسان در معاد نیز همراه با جسد عنصری محشور می‌شود. حتی برگزیدگان از بنی آدم هم انسان خاکی هستند و از حدود بشریت عبور نمی‌کنند بلکه تا پایان زندگی مکلف به همان وظایف شرعی‌ای هستند برای بنی‌آدم تعیین شده است. البته این نگرش وحیانی با درک روشن انسان از خودش هم همراه است. یعنی جسد انسانی صرفا لباس روح نیست بلکه وضع سلامت یا بیماری جسد، مستقیما بر روح تاثیر می‌گذارد. همچنین وضعیت جسد بر شخصیت فرد هم موثر است. 💠 قرآن کریم برای تبیین جنبه‌ی بشری پیامبران، بر ابعاد گوناگونی تاکید کرده است که قبلا نمونه‌هایی را بررسی کردیم. مانند اینکه ایشان هم دارای احساسات و گرایشات بشری هستند که جایگزین اراده الهی نمی‌شود. همچنین به عنوان یک انسان، بخشی از دانسته‌های خود را از راه فکر و حس و تجربه کسب می‌کنند و بر همه چیز احاطه ندارند. البته نباید فراموش کرد که تحت حمایت الهی هستند. یعنی زندگی و تعالیم ایشان معصومانه است. 💠 انسان در مرحله‌ای از مراحل خلقتش، از خاک آفریده شده است. (سجده: ۷، الرحمن: ۱۴، آل عمران: ۵۹) برای همین انسان موجودی آسیب پذیر است که برای تداوم زندگی خود نیاز به غذا دارد. قرآن برای تبیین اینکه مسیح و مادر گرامی ایشان، الوهیت ندارند بر نیاز ایشان به غذا خوردن دست می‌گذارد. (مائده: ۷۵) بار دیگر تاکید می‌کند که همه پیامبران پیشین این‌گونه بودند. (انبیاء: ۸) یک تفاوت مهم بین فرشتگان و انسان‌ها این است که فرشتگان اصلا نیازی به غذا ندارند. حتی فرشتگانی که به جسد انسانی درآمده‌اند هم از غذایی که ابراهیم خلیل برایشان آماده کرده است نمی‌خورند‌. (هود: ۷۰) مشرکان می‌گفتند چرا پیامبر غذا می‌خورد و برای رفع نیازهای خود در بازارها راه می‌رود؟ قرآن پاسخ می‌دهد: همه پیامبران را خداوند این‌گونه قرار داده و برخی را باعث آزمایش دیگری قرار داده تا مشخص شود که آیا شکیبایی می‌ورزید؟ و البته پروردگار تو همه چیز را می‌بیند. (فرقان: ۲۰) یعنی این آزمایش‌ها برای افزودن بر علم خدا نیست بلکه برای کمال و سعادت خودتان رویه‌ای را قرار داده است تا انسان عاقل صابر از جاهل ستیزه‌جو مشخص شود! 💠 بشر بودن انبیاء و اوصیای ایشان دارای حکمت‌های فراوانی است. از جمله اینکه بتوان ایشان را به عنوان الگوی عمل به شریعت پذیرفت. همچنین او انسانی از جنس دیگران است که دردهای ایشان برای او هم سخت است. (توبه: ۱۲۸) یک مصلحت مهم دیگر در آیه فوق (فرقان: ۲۰) مورد اشاره قرار گرفته است. یعنی مکلفین از این راه مورد آزمایش هم قرار می‌گیرند که آیا با دیدن معجزات و سخنان عقلانی آن پیامبر، در برابر حق تسلیم خواهند بود یا اینکه مانند ابلیس تکبر خواهند ورزید؟ در واقع اگر خدا برای ارسال پیامش، فرشتگان را (با آن درخشش ماورایی) می‌فرستاد دیگر زمینه تکلیف و اختیار برچیده شده و کار تمام می‌شد (انعام: ۸) 💠 اعتقاد به بشریت انبیاء و اوصیاء، پیش‌زمینه درک عصمت و فضایل ایشان است چون برتری ایشان بر فرشتگان به همین برمی‌گردد که گرچه دارای جنبه زمینی‌ هستند اما با این حال، بر نفس خود غالب هستند 💠 لازمه‌ی این هویت بشری نیز برخی حدود است. یعنی دارای احساسات و امیالی هستند که در فرشتگان نیست. همچنین علم ایشان (در کنار منشأ وحیانی‌اش) شامل تمام آشکار و نهان نیست. بلکه مانند دیگر آدمیان بخشی از دانش خود را از حس و تجربه و اندیشه به دست می‌آورند. انسان با توجه به هویتش که توضیح داده شد، نمی‌تواند علم مطلق بر همه چیز داشته باشد. یعنی اگر بشریت یک پیامبر را (مطابق با قرآن و سنت) واقعی بدانیم، محدودیت‌های مربوط به آن را هم باید ملتزم شویم‌. 💠 از آن‌جایی شناخت پیامبران و پیشوایان دین لازم است، نادیده گرفتن هرکدام از ارکان هویتی ایشان سبب خواهد شد که شناخت شخص از حجج الهی مختل شود. چه معرفت به برگزیدگی و عصمت و علم ایشان، چه معرفت به جنبه بشری ایشان. مثلا همان‌طور که نباید برگزیدگان را در سطح نوابغ یا اندیشمندان فروکاست، از سوی دیگر هم نباید در حق ایشان به گونه‌ای غلو کرد که بشریت و مخلوقیت ایشان به اموری نمایشی و مجازی فروکاسته شوند. #عقاید @Hekmat</b>e<b>nabavi

دیدنِ این مصاحبه که در سالِ 1964 در انگلیس انجام شده نشان می‌دهد چگونه فرهنگِ نجیبِ زنانِ اروپایی در نیم‌قرنِ اخیر رو به افول رفته و چگونه در مقابلِ تبلیغاتِ خُرده‌فرهنگ‌ها مغلوب شدند. در گذشته‌ای نه‌چندان‌دور، اروپاییان در اوّلین برخورد با بومیانِ آفریقایی که لباسِ نیمه‌برهنه داشتند، آن‌ها را "Primitive" [=بدوی] می‌نامیدند و خودشان را که لباس‌های پوشیده بر تن داشتند "Civilized" [=متمدّن] می‌دانستند. (برگرفته از یک کانال تلگرامی)

اثبات وجود خدا از زبان اندیشمند غربی

بزرگواری امام صادق (ع) مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ قَالَ: كَانَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع إِذَا أَعْتَمَ‏ وَ ذَهَبَ مِنَ اللَّيْلِ شَطْرُهُ أَخَذَ جِرَاباً فِيهِ خُبْزٌ وَ لَحْمٌ وَ الدَّرَاهِمُ فَحَمَلَهُ عَلَى عُنُقِهِ ثُمَّ ذَهَبَ بِهِ إِلَى أَهْلِ الْحَاجَةِ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ فَقَسَمَهُ فِيهِمْ وَ لَا يَعْرِفُونَهُ فَلَمَّا مَضَى أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع فَقَدُوا ذَلِكَ فَعَلِمُوا أَنَّهُ كَانَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع. (الكافي، ج‏۴، ص۸) امام صادق (ع) وقتی هوا تاریک می‌شد و نیمی از شب می‌گذشت، کیسه‌ای پر از نان و گوشت و سکه‌های نقره برمی‌داشت؛ بر دوش می‌کشید و به صورت ناشناس نزد نیازمندان مدینه می‌رفت و میانشان تقسیم می‌کرد. وقتی امام صادق (ع) از دنیا رفت، این بخشش‌ها را از دست دادند و فهمیدند که آن مرد امام صادق (ع) بوده است. مشابه این سیره از امام سجاد (ع) نیز روایت شده است (علل الشرائع، ج‏۱، ص۲۳۲). #حدیث @Alasar_1

همین حالا گریه ت رو تمام کن❌ ✅ شما باید به کودکتان گریه کردن یا ابراز احساست را یاد دهید. اگر او اکنون ناراحتی یا عصبانیت خود را پنهان کند، در آینده نیز فردی درونگرا و گوشه گیر خواهد شد. کودکان باید یاد بگیرند که نشان دادن شادی، غم، عصبانیت... اشتباه نیست. ✅همانطور که شما به بزرگ تر ها نمی گویید: «گریه نکن» برای کودکتان نیز نباید این جمله را بیان کنید. ✅پس به او بگویید میدانم ناراحتی، هر زمان گریه ات تمام شد بیا با هم صحبت  کنیم. @rohanctr #روحان_طراوت‌_جآن🪴