تنهایی احتمالا ادمی نیست که این حس رو جایی، گاهی، وقتی، یه جورایی این حسو تجربه نکرده باشه. ما همه‌مون یه وقتایی از تنهایی زخم خوردیم از تنهایی‌هایی که ادما بهمون تحمیل کردن، از فاصله‌هایی که اولش فکر می‌کردیم مهم نیستن، ولی یهو دیدیم رسیدن، نشستند وسط زندگی‌مون و شدن بخشی از خودمون. گاهی تنهایی اون‌قدر اروم میاد که اصلا نمی‌فهمی کی جا باز کرده برات، بعد یه روز می‌بینی توی یه عالمه سکوت و خلا گیر افتادی، جایی که نه راه پس داری نه راه پیش. چی میشه که یهو تنها می‌شیم؟ چی میشه که وسط اون اقیانوس تنهایی، کم‌کم محو می‌شیم؟ چی میشه که می‌دونیم باید فرار کنیم، ولی انگار هیچ راهی نیست؟ انگار من توی همون اقیانوس گیر کردم اقیانوسی که هرچی بیشتر دست‌وپا می‌زنم، بیشتر می‌کشم پایین شاید من تنها نیستم ولی بعضی وقتا تنهاتر از قبل می‌شیم...خیلی تنهاتر از قبل و شاید این تنهایی برای کسی که هنوز تجربه‌ش نکرده، از هر چیز دیگه‌ای ترسناک‌تر باشه. ترسناک‌تر از چیزی که خیلی‌ها فکر می‌کنن، عمیق‌تر از چیزی که بشه راحت توضیحش داد، و شاید حتی گنگ‌تر از هر حسی که آدم بتونه اسمش رو بذاره. به امید روزی این گنگی شما را شکار خود نکن و با خود نگویید گاهی باید غیب شد

موفرفری

ارتمیس الهه شکار و ماه "در جنگلِ انبوهِ رویاهایت، کمانِ اراده را برمی‌کشی و تیرهای هدفت را با دقتِ شکارچی، به سوی افقِ آرزوهایت رها می‌کنی." FOR : @rantipole

هرچند من نمی‌شناسمت احتمالا

https://eitaa.com/rantipole/11527 ار پس شببخیر ~ آخرین خواب قبل امتحاناتت بخیر🤝😂

https://eitaa.com/rantipole/11538 😛 ~ کزکبکیمنربمسنکلمب

همین😂😂

https://eitaa.com/rantipole/11539 هاهاها خواهیم دید ~ خوشمنمیادازت