تنهایی احتمالا ادمی نیست که این حس رو جایی، گاهی، وقتی، یه جورایی این حسو تجربه نکرده باشه. ما همه‌مون یه وقتایی از تنهایی زخم خوردیم از تنهایی‌هایی که ادما بهمون تحمیل کردن، از فاصله‌هایی که اولش فکر می‌کردیم مهم نیستن، ولی یهو دیدیم رسیدن، نشستند وسط زندگی‌مون و شدن بخشی از خودمون. گاهی تنهایی اون‌قدر اروم میاد که اصلا نمی‌فهمی کی جا باز کرده برات، بعد یه روز می‌بینی توی یه عالمه سکوت و خلا گیر افتادی، جایی که نه راه پس داری نه راه پیش. چی میشه که یهو تنها می‌شیم؟ چی میشه که وسط اون اقیانوس تنهایی، کم‌کم محو می‌شیم؟ چی میشه که می‌دونیم باید فرار کنیم، ولی انگار هیچ راهی نیست؟ انگار من توی همون اقیانوس گیر کردم اقیانوسی که هرچی بیشتر دست‌وپا می‌زنم، بیشتر می‌کشم پایین شاید من تنها نیستم ولی بعضی وقتا تنهاتر از قبل می‌شیم...خیلی تنهاتر از قبل و شاید این تنهایی برای کسی که هنوز تجربه‌ش نکرده، از هر چیز دیگه‌ای ترسناک‌تر باشه. ترسناک‌تر از چیزی که خیلی‌ها فکر می‌کنن، عمیق‌تر از چیزی که بشه راحت توضیحش داد، و شاید حتی گنگ‌تر از هر حسی که آدم بتونه اسمش رو بذاره. به امید روزی این گنگی شما را شکار خود نکن و با خود نگویید گاهی باید غیب شد

حرف بزنید باهام🤝

سالام

منم بازی

چیکار میکنی ~

اممم منم هستممک

امتحان عربیم داره این بنده خدا همزمان

صدا تورو شنیدیم کنجکاوم صدا ادمیناتو بشنوم ~ ادمینای عزیز وویس بدین😂😂

میدونی آرتمیس کجاس؟ ~ نه حقیقتا از ایشون بپرسید🤝

نه اینو خودم به خودم تکلیف کردم😂