من دلتنگ همان خنده‌های کودکانه‌ در پله‌های خاک‌خورده‌ی خانه‌ی مامانجون می‌شوم.

هنگامی که آفتاب داشت زیباترین رخش را به برگ‌های درختان پارک نشان می‌داد، من یک لبخند زدم. یک پلک زدم و یک گوله اشک برای خودمان ریختم. واقعاً ناف آدمی را با جدایی بریده‌اند.

«إِذَا أَحَبَّ اللَّهُ عَبْدًا، نَصَبَ فِي قَلْبِهِ نَائِحَةً مِنَ الْحُزْنِ، فَإِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ كُلَّ قَلْبٍ حَزِينٍ...» هرگاه خدا بنده‌ای را دوست داشته باشد، در قلبِ او غم و اَندوه قرار می‌دهد و خدا دل‌هایِ حَزین و شکسته را دوست دارد. - حضرت محمّد(ص)

تا باشد از این غم‌ها.

واقعاً کجای این مسافرت تورا جا گذاشتم؟ تویی که جامانده‌ای خودت بگو.

«اگر می‌خواهی مرا پیدای کنی، برو و بگرد ببین آن عشقی که پیدایش کردی چه شکلی بود.»

و انسان محکوم به فراموشی‌ست.

﴿ ‏عَسَى رَبُّنَا أَن يُبْدِلَنَا خَيْرًا مِّنْهَا ﴾. امیدواریم پروردگارمان بهتر از آن به جای آن به ما بدهد...(سوره‌قلم-آیه ۳۲)

چندیست کور شده‌م. باید مرهم بر این زخمِ باز ریخت...مسکن دیگه جواب نیست.

داشتم فکر می‌کردم با اینکه با محتوای اینجا خیلی دخیل نیست، بد نیست اگر با قَبَس‌های اینجا بنشینیم و اندکی شربت گلاب و زعفران بنوشیم؛ هروقت میل داشتید. https://daigo.ir/secret/p-9f1addfe

قبس یک کلمه‌ی عربیه که توی قرآن هم به چشمم خورده. ادبی بهش نگاه کنیم، به پاره‌ای از نور اشاره داره که از یک نور عظیم گرفته شده؛ در اصل، شعله‌ای از آتش:)

این روزها یکم تاریکن...خودت صبر بده.