به یاد کودکانِ فلسطینی که هنوز دستان کوچکشان زخم می‌شود، لبانشان از بی‌آبی ترک بر می‌دارد و زیر آوار با خون خود نقاشی می‌کشند بر بومِ زمین، و رنجی که چون رویش درختان از خاک و رنگ آبی آسمان، عادی شد در دیده‌ی دنیا.

خب، مثل اینکه در فرار موفق نشدم. الآن از زخمم خون می‌چکه.

«با نور نگاه کن، به نور نگاه نکن.» به خود می‌گفتم که برمی‌گردم. اما مگر من اصلا برای برگشتن آمده بودم؟ سراسر من ایستادن بود، در نقطه‌ی کوری که جدا از روشنایی دوخته بودمش. سخت خودم را به زمین می‌کشیدم، با سر به زمین می‌خوردم و فقط خستگی بود؛ خستگی و بن‌بست‌های خوش‌ساختِ دست‌های خوش‌سلیقه‌ی خودم. من نباید برای نگاه کردن به نور می‌آمدم. برای دیدنِ با نور، باید رفت. باید جاری و روان شد؛ آب پشت سرش را نگاه نمی‌کند.