بَس که دَر بیماریِ هِجرِ تو گِریانَم چو شَمع رِشته یِ صَبرَم به مِقراضِ غَمَت بُبریده شُد

:) #زبان‌حال

این سر و صدای انتهایی مراسم. اون دعای ان‌شاءالله که حاجت روا بشید. این عطر عود. اون کتری طلایی چای تازه دم روضه. این سلام و احوالپرسی های قبل و بعد مراسم. اون لیوان های شربت. این چوب پر سبز. آه حسین... #یادگاری #محرم ۱۴۴۵

در دنیای اسلام ناب «به من چه؟» نداریم... همه چیز به ما مربوط است...

- چیزی که این ماه میخونم: #کتاب

نشسته پشت دو پلکم هزار اقیانوس رها کنید مرا تا وسیع گریه کنم... آه حسین...

البَلاءُ لِلوِلاء... آه حسین.....

خدایا! بارانِ آسمان رو از این ها دریغ کن! و بر اون ها تنگی و قحطی پدید بیار! و آن غلامِ ثَقی (حجاج بن یوسف ثقفی) رو بر اون ها مسلط کن تا جامِ زهر بهشون بِچِشونه! چون اون ها به ما دروغ گفتن و ما رو خوار کردن و خدا انتقامِ من و اصحاب و اهل بیت و شیعیانِ من رو از این ها بگیره... ❞بیاناتِ اباعبدالله در روزِ هفتم محرم سالروزِ بستنِ آب فرات بر سپاهِ سیدالشهدا آه حسین...

ببین حجاج بن یوسف دهانِ کوفیان رو متبرک کرد... ! بینِ نر و ماده ی اُمَوی و شیعه فرق نگذاشت. همه رو از دمِ تیغ گذروند و روزگار سیاه کرد. تاریخ میگه او ۱۲۰ هزار نفر رو کُشت. جمعیتِ پایتخت در اون زمان ۴۰ هزار نفر بود و او ۳ برابرِ جمعیتِ پایتخت، آدم کشت. اگه بخوایم در زمانِ فعلی نسبت بگیریم و جمعیتِ تهران رو ۱۵ میلیون نفر در نظر بگیریم، تو بگو کسی بیاد و ۴۵ میلیون نفر انسان رو بُکُشه... یه همچین نسبتی داشت در اون زمان و روزگار رو بر همه تیره و تار کرده بود طوری که خودِ عبدالمَلِکِ مروان که یه آدمکُشِ حرفه ای بود به حجاج گفت دیگه در کشتن اسراف نکن!

راه حق محفوف در بلایا و دشواری هاست که اگر نه اینچنین بود کربلا را کربلا نام نمی نهادند...