از این وجه زندگی که انقدر میچرخه و میچرخه تا بهت ثابت کنه که نه، همچین قرارم نیست همیشه انقدر حالت بد بمونه خیلی خوشم میاد. خیلی خیلی زیاد.

نباید اجازه بدم برام عادی بشه، اون چیزی که برای به دست آوردنش تلاش کردم، اون‌ چیزی که براش ذوق داشتم، اون شغل، اون رتبه، اون رشته، اون درآمد، اون عشق، اون خونه، اون ماشین؛ هرچی که هست نباید اجازه بدم برام عادی بشه.

فردا صبح باید برم اموزشگاه، ظهر تا عصر سرکار، عصر هم دانشگاه. با شناختی که از خودم دارم اخرم هیچکدومو نمیرم.

بعد ۱۲ ساعت، بلاخره خونه.

یه روز پر از درد و خستگی و کلافگی.

خودمو با هم سن و سالای مامانم مقایسه میکنم و بعد میشینم‌ غصه میخورم.

یه خانومای خوشگل ناناز بلاهایی رو تو بله پیدا کردم که نگم بهتون💓

گروه دانشگاه طراح لباسای تهرانه، و منم رفتم توشون و خیلی عادی حرف میزدم تا اینکه یهو فهمیدم اینا همه همو‌ میشناسن و هم دانشگاهین و در واقع اشتباه رفتم.😭

یه شب ناشناس میزارم باهم صبحت کنیم و آشنا بشیم خوشگلا. (فعلا بلد نیستم😭)

هر شب که ماه بالا میاد، عده‌ای گرگ میشن، بعضی خون‌آشام، من هم پشیمون.

به توکل نام اعظمش بسم الله الرحمن الرحیم امیدوارم هفته ای پر از سلامتی و امنیت و شادی و بارون الهی و برکت و خیر باشه برامون✨🦢

بزرگسالی اینطوریه که غصه فقط غصه‌ی خودت نیست. درد و رنج پدر و مادر و دوست و آشنا و فامیل و همکار هم اضافه میشه به درد و غمات و بلاخره از پا درت میاره.