تا حالا به این فکر کردین از کارِتون بنویسید؟ اصلا به کارتون فکر کردین؟
بریم یه روایت بخونیم از زغال و جنگ و هنر👇👇
🔸زغال؛ راوی روزهای سوخته
این روزها که هیاهوی جنگ فروکش کرده است، در سکوت، با زغالی روبهرو هستم که گویی خود، راوی تاریخ شده است؛ ابزاری ساده که در سیاهیاش، ردّی از روزهای سوخته را به یادگار دارد.
وقتی نوبت به تیرگیهای عمیق طرحم میرسد، ناخودآگاه به یاد سوختگیهای ماندگار جنگ میافتم؛ به یاد آن سیاهیهایی که بر حافظهٔ جمعی ما نقش بستهاند و هنوز، پس از فروکش کردن آتش، در گوشهوکنار ذهن و جانمان باقی ماندهاند.
هنر من، روایت دوبارهٔ همان سوختنهاست؛ اما با هدفی متفاوت: ساختن بهجای تخریب.
تفاوت جنگ و هنر، برای من، شاید در همین باشد؛ در جنگ، آتش میسوزاند و خاکستر میکند، اما در هنر، ما از دل همین تیرگی و خاکستر، شکلی از حیات میآفرینیم؛ تصویری، اندیشهای یا روایتی که میتواند پنجرهای رو به فردا بگشاید.
شاید بخشی از رسالت ما همین باشد؛ اینکه سیاهیهای تلخ گذشته را به زیباییهایی تأملبرانگیز برای آینده تبدیل کنیم؛ اینکه نگذاریم خاطرات سوخته، تنها در هیئت ویرانی باقی بمانند.
در روزگار جنگ، با هر زبان هنری میتوان چراغی در دل دیگری روشن کرد؛ با شعر، نقاشی، موسیقی، سینما و هر آنچه از جنس آفرینش است. چراکه در کنار هر سیاهی، نوری نهفته است؛ نوری که گاه باید با دستان هنر از دل تاریکی بیرون کشیده شود.
گویی این زغال، دیگر فقط ابزار نقاشی نیست؛ بخشی از خاطرات سوختهٔ ماست که حالا در دستان من فرصت یافته تا به شکلی دیگر، با روایتی نو، متولد شود.
زغال، راوی روزهای سوخته است؛ و هنر، روایت دوبارهٔ زندگی.
🔹زهرا یاراحمدی
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال: @ravimah
هدایت شده از رسانه رهبر انقلاب اسلامی
🗒 پیام تبریک رهبر معظم انقلاب در پی قهرمانی تیم ملی کشتی آزاد زیر ۲۳ سال در مسابقات جهانی
💬افتخارآفرینی جوانان قدرتمند و غیور
🔻حضرت آیتالله سید مجتبی حسینی خامنهای، رهبر انقلاب اسلامی، در پیامی قهرمانی و افتخارآفرینی تیم امید کشتی آزاد در مسابقات جهانی آمریکا را به مدیران، مربیان، کشتیگیران غیور و ملت بزرگ ایران بهخصوص نسل جوان قهرمان میهن تبریک گفتند.
▪️متن پیام رهبر انقلاب اسلامی به این شرح است:
📝بسم الله الرّحمن الرّحیم
▪️قهرمانی تیم ملی زیر بیست و سه سال کشتی آزاد جمهوری اسلامی ایران در مسابقات جهانی، دل ملت بزرگ و قدرشناس ایران را لبریز از شادی و افتخار کرد.
▪️این موفقیت که با کسب ۹ مدال رنگارنگ همراه بود همچون قهرمانی اخیر تیم امید کشتی فرنگی نتیجۀ برنامهریزی، مدیریت و تلاش بیوقفهٔ مدیران، مربیان فداکار، و جوانان قدرتمند و غیور کشور است.
▪️به این عزیزان بهخصوص نسل جوان قهرمان میهن و ملت سرافراز ایران تبریک میگویم.
✍🏼سیدمجتبی حسینی خامنهای
🗓۲۷/مهر/۱۴۰۵
💻 Rahbar.ir
با هر قهرمانی دو بار دلمون شاد میشه. یبار از اصل قهرمانیها؛ یبار از اینکه آقامون خوشحال میشه ازشون. ❤️
زنده باد ایران قوی 🇮🇷
فراخوان هفدهمین جشنواره مردمی فیلم عمار منتشر شد
مهلت ارسال آثار تا 30 آبان
ثبت اثر از طریق سامانه:
Fanoos.ammarfilm.ir
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸برگزاری سومین جلسه کارگاه روایتنویسی در بروجرد
کارگاه هفتگی روایتنویسی با حضور علاقهمندان به روایت، به همت حوزه هنری انقلاب اسلامی شهرستان بروجرد چهارشنبهها ساعت 10 در محل کتابخانه شهید باهنر با هدف آموزش و ارتقای مهارتهای روایتنویسی و پرورش استعدادهای ادبی برگزار میشود.
@revayate_borujerd
@artborujerd
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
میدونستید امروز یکی از بچههای محلة فلکالدین در ناگویای ژاپن مدال طلا گرفته؟🥇🇮🇷
🔸راهی برای صعود
جملۀ مشترک همهشان بود: «من از گذشتهم خجالت نمیکشم. این که از اون موقعیت به اینجا رسیدم بیشتر برام لذتبخشه؛ چون مسیر سختتری رو طی کردم». و این بار این امیرحسین علیپور یکی دیگر از شاگردان استاد مصطفی بهرامی، پرافتخارترین مربی ورزش کشور، بود که با آن هیبت روی صندلی کوچک حوزۀ هنری جمع شده و با احترام و تواضع نشسته بود. دارندۀ مدال طلای جوانان جهان در سه مادۀ پرتاب دیسک، پرتاب نیزه و پرتاب وزنه؛ دارندۀ مدال طلای بازیهای آسیایی هانگژو در مادۀ پرتاب وزنه و چندین مدال جهانی و آسیایی نوجوانان و جوانان و تورنمنتهای بینالمللی.
پرسیدم اهل کدام محلهای؟ برای اولین بار کی متوجه شدی کمبینایی؟ جواب داد: «از همون اول که به دنیا اومدم، ۶ ماهم بود که فهمیدن و منو بردن دکتر و بیمارستان و تا سه سالگی چند تا عمل داشتم. هیچ تصویر واضحی از گذشته ندارم که حالا بگم کی فهمیدم. من بچۀ فلکالدینم. سه سال تو مدرسۀ شهید فرزاد درس خوندم. چون کتاب خط درشت نداشتم و خوندن از خط ریز کتابهای معمولی برام سخت بود رفتم مدرسۀ ویژۀ کمبینایان و نابینایان محلۀ خیرآباد. اونجا دیدم یکی از بچهها نابیناست و چقدر اهل درس و تلاشه، به خودم نهیب زدم که نباید تو زندگیم کم بیارم. من که فقط دیدم کمه. از همون بچگی به چادر مادرم آویزون میشدم که برم هیئت محل. وقتی اونجا اسم مولا علی رو آوردن یاد گرفتم هر بار که از پس تاری چشمهام، مانع جلوی پامو ندیدم و زمین خوردم و هر بار تو جوی آب مسیر خونهمون افتادم، دست بذارم رو زانو و یا علی بگم و بلند شم. الان هم هر چی دارم از همون عنایت مولاست. من دستفروشی کردم، از تخمه تا باتری. دور همین دریاچۀ کیو. شبها سکهها و پول دستفروشیم رو تو جیب شلوار کردیم میذاشتم و سفت میچسبیدم تا سالم برسم خونه و بدم دست مامانم برام نگه داره. دعای مادرم بود که تو بازی خیبر چشمم افتاد به سجاد محمدیان که کنار زمین فوتبال تمرین میکرد. دلم هوایی شد که منم مثل سجاد تشویق بشم، آخه آقا سجاد اون موقع طلای آسیا آورده بود. منم ثبتنام کردم و تو همون پرتاب اول ۸ متر انداختم».
وقتی ماجرای شروع ورزش با اردشیر کاظمی و در ادامه رشد و صعودش را با استاد مصطفی بهرامی تعریف کرد، هربار که اسم مربیاش را میآورد در نهایت تواضع و احترام از او یاد میکرد. این ادب و احترام اگرچه بین نسل امروز کمرنگ شده، اما در امیرحسین به اندازۀ همهشان پررنگش است. حالا که در اولین تجربۀ حضورش در مسابقات پارالمپیک مدال طلا آورده، حقش را ادا کرده؛ هم به کشور، هم به مربیها و خانوادهاش و هم به همۀ کسانی که راه را بلد نیستند و امیرحسین انگیزه و قوت قلب میشود برایشان تا راهی پیدا کنند برای صعود.
🔹رعنا مرادینسب
پ.ن: 2 روایت جذاب از مصطفی بهرامی و امیرحسین علیپور را در #تاشین بخونید. برای تهیه کتاب، میتونید به ادمین پیام بدین.
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
لازمه بگم یکی دیگه از بچههای خرمآباد توی ژاپن مدال نقره گرفته یا خودتون خبر دارید؟ 🇮🇷
– اول که به من پیشنهاد دادند، خندهام گرفت. گفتم من را چه به ورزش! اصلاً انرژی، انگیزه و علاقهای به این کار ندارم. هرچه به من گفتند بیا، بهانه آوردم و گفتم کار دارم و نمیتوانم. اما بالاخره با اصرار زیاد آقای محمدیان برای تست به ورزشگاه تختی رفتیم. همان اول کار با استقبال گرم آقای مصطفی بهرامی، مربی تیم ملی پارادومیدانی، و روحیهدادنهای ایشان مواجه شدم. وزنهای دستم دادند و گفتند پرتاب کن. اولین پرتابم پنج متر و چهل سانتیمتر بود. آقای بهرامی شمارهام را گرفت و گفت باید ادامه بدهی، قول میدهم زندگیات از اینرو به آنرو شود.
زینب پس از سالها خانهنشینی حالا دوباره به اجتماع بازگشته بود. این بار در قامت یک ورزشکار. تأثیر ورزش و دیدن دیگر ورزشکاران معلول باعث شد که روحیهاش بهتر شود. واکر را کنار بگذارد و با عصا راه برود. حالا ورزش همهٔ امید او شده بود؛ یک روز در میان در ورزشگاه تختی و روزهای دیگر در خانه و روی سکویی که آقای بهرامی برایش ساخته بود تمرین میکرد. بعداز تمرین هم تا نیمههای شب با جسمی خسته مشغول گلسازی میشد تا چرخ زندگی را بچرخاند.
– وقتی به سمت ورزش رفتم، همجنسهای خودم را دیدم. زنان معلولی که در کوچه و خیابان راه میرفتند و اگر کسی هم نگاهشان میکرد برایشان مهم نبود. همین باعث شد تا من هم بالاخره بتوانم با وضعیتم کنار بیایم.
پ.ن: روایتی از زندگی خانم مرادی رشنو رو میتونید در #تاشین بخونید. برای تهیه کتاب کافیه به ادمین پیام بدین.
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah