eitaa logo
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
803 دنبال‌کننده
1.2هزار عکس
350 ویدیو
15 فایل
ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin
مشاهده در ایتا
دانلود
🔸راهی برای صعود جملۀ مشترک همه‌شان بود: «من از گذشته‌م خجالت نمی‌کشم. این که از اون موقعیت به اینجا رسیدم بیشتر برام لذت‌بخشه؛ چون مسیر سخت‌تری رو طی کردم». و این بار این امیرحسین علیپور یکی دیگر از شاگردان استاد مصطفی بهرامی، پرافتخارترین مربی ورزش کشور، بود که با آن هیبت روی صندلی کوچک حوزۀ هنری جمع شده و با احترام و تواضع نشسته بود. دارندۀ مدال طلای جوانان جهان در سه مادۀ پرتاب دیسک، پرتاب نیزه و پرتاب وزنه؛ دارندۀ مدال طلای بازی‌های آسیایی هانگژو در مادۀ پرتاب وزنه و چندین مدال جهانی و آسیایی نوجوانان و جوانان و تورنمنت‌های بین‌المللی. پرسیدم اهل کدام محله‌ای؟ برای اولین بار کی متوجه شدی کم‌بینایی؟ جواب داد: «از همون اول که به دنیا اومدم، ۶ ماهم بود که فهمیدن و منو بردن دکتر و بیمارستان و تا سه سالگی چند تا عمل داشتم. هیچ تصویر واضحی از گذشته ندارم که حالا بگم کی فهمیدم. من بچۀ فلک‌الدینم. سه سال تو مدرسۀ شهید فرزاد درس خوندم. چون کتاب خط درشت نداشتم و خوندن از خط ریز کتاب‌های معمولی برام سخت بود رفتم مدرسۀ ویژۀ کم‌بینایان و نابینایان محلۀ خیرآباد. اونجا دیدم یکی از بچه‌ها نابیناست و چقدر اهل درس و تلاشه، به خودم نهیب زدم که نباید تو زندگیم کم بیارم. من که فقط دیدم کمه. از همون بچگی به چادر مادرم آویزون می‌شدم که برم هیئت محل. وقتی اونجا اسم مولا علی رو آوردن یاد گرفتم هر بار که از پس تاری چشم‌هام، مانع جلوی پامو ندیدم و زمین خوردم و هر بار تو جوی آب مسیر خونه‌مون افتادم، دست بذارم رو زانو و یا علی بگم و بلند شم. الان هم هر چی دارم از همون عنایت مولاست. من دستفروشی کردم، از تخمه تا باتری. دور همین دریاچۀ کیو. شب‌ها سکه‌ها و پول دست‌فروشیم رو تو جیب شلوار کردی‌م می‌ذاشتم و سفت می‌چسبیدم تا سالم برسم خونه و بدم دست مامانم برام نگه داره. دعای مادرم بود که تو بازی خیبر چشمم افتاد به سجاد محمدیان که کنار زمین فوتبال تمرین می‌کرد. دلم هوایی شد که منم مثل سجاد تشویق بشم، آخه آقا سجاد اون موقع طلای آسیا آورده بود. منم ثبت‌نام کردم و تو همون پرتاب اول ۸ متر انداختم». وقتی ماجرای شروع ورزش با اردشیر کاظمی و در ادامه رشد و صعودش را با استاد مصطفی بهرامی تعریف کرد، هربار که اسم مربی‌اش را می‌آورد در نهایت تواضع و احترام از او یاد می‌کرد. این ادب و احترام اگرچه بین نسل امروز کم‌رنگ شده، اما در امیرحسین به اندازۀ همه‌شان پررنگش است. حالا که در اولین تجربۀ حضورش در مسابقات پارالمپیک مدال طلا آورده، حقش را ادا کرده؛ هم به کشور، هم به مربی‌ها و خانواده‌اش و هم به همۀ کسانی که راه را بلد نیستند و امیرحسین انگیزه و قوت قلب می‌شود برایشان تا راهی پیدا کنند برای صعود. 🔹رعنا مرادی‌نسب پ.ن: 2 روایت جذاب از مصطفی بهرامی و امیرحسین علیپور را در بخونید. برای تهیه کتاب، میتونید به ادمین پیام بدین. 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
لازمه بگم یکی دیگه از بچه‌های خرم‌آباد توی ژاپن مدال نقره گرفته یا خودتون خبر دارید؟ 🇮🇷
– اول که به من پیشنهاد دادند، خنده‌ام گرفت. گفتم من را چه به ورزش! اصلاً انرژی، انگیزه و علاقه‌ای به این کار ندارم. هرچه به من گفتند بیا، بهانه ‌آوردم و گفتم کار دارم و نمی‌توانم. اما بالاخره با اصرار زیاد آقای محمدیان برای تست به ورزشگاه تختی رفتیم. همان اول کار با استقبال گرم آقای مصطفی بهرامی، مربی تیم ملی پارادومیدانی، و روحیه‌دادن‌های ایشان مواجه شدم. وزنه‌ای دستم دادند و گفتند پرتاب کن. اولین پرتابم پنج متر و چهل سانتی‌متر بود. آقای بهرامی شماره‌ام را گرفت و گفت باید ادامه بدهی، قول می‌دهم زندگی‌ات از این‌رو به آن‌رو ‌شود. زینب پس از سال‌ها خانه‌نشینی حالا دوباره به اجتماع بازگشته بود. این بار در قامت یک ورزشکار. تأثیر ورزش و دیدن دیگر ورزشکاران معلول باعث شد که روحیه‌اش بهتر شود. واکر را کنار بگذارد و با عصا راه برود. حالا ورزش همهٔ امید او شده بود؛ یک روز در میان در ورزشگاه تختی و روز‌های دیگر در خانه و روی سکویی که آقای بهرامی برایش ساخته بود تمرین می‌کرد. بعداز تمرین هم تا نیمه‌های شب با جسمی خسته مشغول گل‌سازی می‌شد تا چرخ زندگی را بچرخاند. – وقتی به سمت ورزش رفتم، هم‌جنس‌های خودم را دیدم. زنان معلولی که در کوچه و خیابان راه می‌رفتند و اگر کسی هم نگاهشان می‌کرد برایشان مهم نبود. همین باعث شد تا من هم بالاخره بتوانم با وضعیتم کنار بیایم. پ.ن: روایتی از زندگی خانم مرادی‌ رشنو رو میتونید در بخونید. برای تهیه کتاب کافیه به ادمین پیام بدین. 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
چه میکنن بچه‌های لرستان 🇮🇷 محمدابراهیم پورطلا نقره پرتاب نیزه 🥈 و حامد امیری برنز پرتاب وزنه 🥉 درسته روایت همه‌ی کاردرستا توی نیومده، اما شما تهیه کنید و بخونید و از روایت 21 قهرمان حوزه‌های و لذت ببرید. برای تهیه کتاب کافیه به ادمین پیام بدین. 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
11.3M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🎬مستند🚀شاهد۱۳۶ 📺پخش شبکه افق 🕥پنجشنبه۳۰مهر/ساعت۲۱ 🌿به روایت: محسن مرادی ✨🔻ناگفته‌های سیدمجیدموسوی(نقطه زن) در مورد شهید نخبه لرستانی محمدباقر طاهرپور حتما در مستند ببینید... 💥تهیه شده در: معاونت فرهنگی، آموزشی بنیاد شهید و امور ایثارگران لرستان 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸شانه یخی اهالی ساختمان‌مان خوابند؛ آن‌قدر عمیق که حتی صدای موشک‌ها هم بیدارشان نکرده. تمامِ دویست و اندی شب را با پسرم پرچم روی دوش انداخته‌ایم و آمده‌ایم. نگاه‌های چپ‌چپ و چشم و ابرو آمدنِ همسایه‌ها هم دیگر تیغِ تیز و برنده‌ای ندارند. هر شب آمده‌ایم، بدون یک‌بار غیبت. حتی عید، از قبل به تمامِ فامیل گوشزد کرده بودم دید و بازدیدها را طوری بچینند که به ساعتِ تجمعات نخورد. بماند که بعضی اقوام محبت داشتند و الفاظی نه‌چندان زیبا نثارمان کردند. قبل از محرم که تجمعات از میدانِ قیام بود تا تختی، هر شب پرچم‌به‌دوش از خیابانِ بهار راه می‌افتادیم. حتی شب‌های دهه‌ی وحدت، بعد از پایانِ مراسمِ میدانِ قیام، خودمان را می‌رساندیم میدانِ تختی و دورِ میدان پرچم‌گردانی می‌کردیم. مدتی است شانه‌ام درد می‌کند. چند روز پیش از متخصصِ ارتوپد نوبت گرفتم. برایم هزار مدل عکس و «ام‌آر‌آی» نوشت. گفت شانه‌ام «شانه یخی» گرفته. دکتر عکس‌ها را دید. عینکش را جابه‌جا کرد و پرسید: «کارِ سنگین انجام می‌دهی یا فعالیتِ روزمره‌یِ شانه‌ات زیاد است؟» زیرِ نگاهِ بازجویانه‌‌اش که هر لحظه منتظر بود مچم را بگیرد، گفتم: «از کار است.» دروغ هم نگفتم؛ دویست و بیست و یک شب است که پایِ کار مانده‌ام! 🔹راوی: خانم شریفی 🔹به‌قلم: ریحانه مصیبیان 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
بسم الله الرحمن الرحیم غروب، قبل رسیدن مردم، باران سنگ‌فرش‌های میدان را شسته بود. رعدوبرق هم چند دقیقه یک‌بار توی آسمان چشمکی می‌زد. با خودم می‌گویم: این مردم مثل کوه ایستاده‌اند. با بچه‌های قدونیم‌قد. این هم از برکات شهادت آقای عزیز ماست؛ بعثت کودکان! خدا به این بچه‌ها خیره شده و کار دین را به دست‌های کوچک و قلب‌های بزرگشان سپرده است. حضور شبانه، آن‌ها را در صراط مستقیم قرار داده است. چقدر پدر و مادر باید زحمت بکشند تا در این زمانه بچه سالم و صالح تربیت کنند؟! اما حضور هرشب بچه‌ها باعث شده با خوبان همنشین بشوند و این همنشینی، ان‌شاءالله عاقبت‌به‌خیری آن‌ها را به دنبال دارد. مثل پرنده‌ها، سبک‌بال، شاد و رها، به هر طرف می‌دوند. دوست‌های میدانی پیدا کرده‌اند. نقاشی می‌کشند، قرآن حفظ می‌کنند، آموزش اسلحه می‌بینند. همه‌چیز اینجا جذاب و دوست‌داشتنی‌ است. پرچم‌گردانی، سرودخوانی، در حال‌وهوایی پر از امنیت و آرامش، با شور و حماسه و خنده‌هایی از ته دل. غرق در محبت عاشقانه پدر و مادر. تحمل سرما و گرمای این ۲۳۰ شب مثال‌زدنی‌ست. هیچ بچه‌ای را گریان و هیچ پدر و مادری را عصبانی نمی‌بینی. فقط لطف، مهر، عشق و ایثار حاکم بر میدان است. بچه‌ها در میدان بزرگ می‌شوند تا فردا برای اسلام و انقلاب میدان‌داری کنند. یکی سقاست، آب می‌دهد. یکی چای و یکی تسبیح ختم صلوات، یکی صفحات ختم قرآن پخش می‌کند. پسرها دور پرچم بزرگ میدان جمع می‌شوند تا از آقای جوانی که خیلی زیبا پرچم‌گردانی می‌کند، یاد بگیرند و او خیلی مهربان و بی‌ریا آن‌ها را به آغوش می‌کشد و کلاس آموزشی پرچم‌گردانی با شوخی و خنده و ذوق بچه‌ها برقرار می‌شود. بعضی اسکوترسواری می‌کنند، بعضی اسکیت. پسرهای اسکیت‌سوار تفنگ و پرچم روی دوششان دارند و مثل باد در میدان از جلوی چشمت رد می‌شوند. دخترهای اسکیت‌سوار کوچولو با پرچم، مثل پروانه از توی میدان پر می‌زنند و تا چشم به هم بزنی، از طرف دیگر میدان برمی‌گردند. به دوستم می‌گویم: «چه حس قشنگیه! من هم دلم اسکیت‌سواری می‌خواهد.» خیلی بامزه جواب می‌دهد: «خدا می‌دونه منم خیلی دوست دارم اسکیت‌سواری کنم؛ مخصوصاً وقتی چندتا مجلس روضه باید برم، سریع مثل باد خودم رو برسونم!» خنده‌مان می‌گیرد. توی ذهنم تجسم می‌کنم توی این سن‌وسال، راه راست را به‌زور می‌رویم، حالا اسکیت‌سوار بشویم، چه می‌شود؟! 🔹 اعظم باجلان/ بروجرد 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
بسم الله الرحمن الرحیم غروب، قبل رسیدن مردم، باران سنگ‌فرش‌های میدان را شسته بود. رعدوبرق هم چند دق
بزرگ‌شدن بچه‌ها توی تجمعات از برکات این روزاست. بزرگ‌شدن، فقط قد کشیدن نیست. بچه‌ها دارن با امام حسین، با امام زمان، با انقلاب، با وطن، با پرچم، با توی میدون بودن، با کمک کردن، با کار جمعی و مفاهیمی انس می‌گیرن که سال‌های سال زمان می‌برد تا بشه اونهارو بهشون یاد داد. شما هم اگه روایتی از بزرگ‌شدن بچه‌هاتون دارید برامون بفرستید. یا فرقی نداره. 🔺ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
بعضی شخصیت‌ها هیچ‌وقت قرار نیست از ذهن و قلبمون پاک بشن یا حتی یادشون کمرنگ بشه. هر لحظه، هر اتفاق، هر تصویر و هر کاری ما رو یادشون می‌ندازه. شاید برامون سخت باشه، اما این چیزیه که خودمون هم عمیقاً می‌خوایمش. 👇👇
🔸طرحی بر کاغذ، نقشی در دل در عمق این پرتره روایتی نهفته است... جزءبه‌جزءش، قصیده‌ای‌ست از عبور فصل‌های سخت و باشکوه. کاغذ، سپید بود و قلم، سیاهی می‌کشید... هر خطی که با قلم می‌کشیدم، فقط بازآفرینیِ یک چهره نبود؛ تلاشی بود برای فهمیدنِ مردی که سایه‌اش بر سر این سرزمین بود. وقتی پشت میز کارم می‌نشستم و بخشی از چهره را اجرا می‌کردم، بخشی هم از دنیای درونِ او برایم زنده می‌شد! هنگامی که چین‌وچروک‌های پیشانی‌اش را می‌کشیدم، با هر خطی که روی پیشانی‌اش نقش می‌بست، یاد بار رسالتی می‌افتادم که سنگینی‌اش شانه‌های زمان را خم می‌کرد، اما او استوار و آرام به جلو گام برمی‌داشت. پیشانی‌اش، دفترچه‌ی نجابت و خستگی‌های متمادیِ مردی بود که هیچ‌وقت بارِ مسئولیتش را زمین نگذاشت؛ با خودم فکر می‌کردم: این خطوطِ عمیق پیشانی، حاصل کدام شب‌بیداری‌ها و غصه‌های پنهانی برای مردم است؟ وقتی به چشم‌ها رسیدم، آن عمقِ نگاه مرا در خود غرق کرد؛ چشمانی که انگار فراتر از این جهان را می‌دیدند و چراغ روشن دل‌ها در تاریکیِ روزگار بودند؛ نگاهی که گویی از اقیانوسِ داناییِ مردی سرچشمه می‌گرفت که جهان را از دریچه‌ی حکمت و معرفت می‌دید. مکث کردم؛ در ژرفای نگاهش داناییِ بسیاری نهفته بود. نگاهی بی‌آن‌که سخنی بگوید، از وسعت ذهن و روشناییِ فکرش حکایت می‌کرد. عینک ساده‌ی روی چشمانش، مرا یاد شب‌بیداری‌هایش می‌انداخت؛ یاد آن اتاق پر از کتاب و کتابخانه‌ای که همدم ساعت‌های خلوت و سکوت او بود. مردی که تا پاسی از شب، در میان سطور و متونِ عمیق کتاب‌های گوناگون به دنبال حکمت می‌گشت؛ بخشی از خودکفایی‌های این سرزمین حاصل تدابیر و اندیشه‌های او بود. تارهای سپیدِ مویش را که می‌کشیدم، مرا به یادِ صبری می‌انداخت که در گذر سال‌ها اندوخته بود؛ یاد سختی‌هایی که به دوش کشید و غم‌هایی که بی‌صدا تاب آورد، بی‌آن‌که از استواری‌اش کم شود. و هنگامی که به تبسّمِ روی لبانش می‌رسیدم، قلم از حرکت می‌ایستاد تا عمق مهربانیِ پدرانه‌اش را تماشا کند؛ تبسّمی که مرهم جان‌ها بود و گرمای حضورش، سردیِ هر طوفانی را از دل‌ها می‌زدود. وقتی به سایه‌های لباس و عمامه‌اش می‌رسیدم، به سادگیِ زندگی او فکر می‌کردم؛ خانه‌ای ساده با وسایلی قدیمی و بی‌تکلّف، بی‌آن‌که چیزی از وقارش کم کند. مردی که با این‌همه دانایی و جایگاه، ساده‌ترین زندگی را برگزیده بود؛ گویی تمامِ اندوخته‌اش نه در وسایلِ خانه، که در دل و اندیشه‌اش جای گرفته بود. قلم را که روی میز گذاشتم، تازه فهمیدم من نقاشی‌اش نکرده بودم؛ او بود که با هر خط، نقشی از ایمان و شرافت بر تاروپودِ دلِ من کشیده بود! یادگاریِ مردی که تصویرش روی کاغذ ماند، اما نام و یادش تا ابد بر بومِ دل‌ها جاری است... 🔹زهرا یاراحمدی 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah