eitaa logo
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
803 دنبال‌کننده
1.2هزار عکس
351 ویدیو
15 فایل
ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin
مشاهده در ایتا
دانلود
– اول که به من پیشنهاد دادند، خنده‌ام گرفت. گفتم من را چه به ورزش! اصلاً انرژی، انگیزه و علاقه‌ای به این کار ندارم. هرچه به من گفتند بیا، بهانه ‌آوردم و گفتم کار دارم و نمی‌توانم. اما بالاخره با اصرار زیاد آقای محمدیان برای تست به ورزشگاه تختی رفتیم. همان اول کار با استقبال گرم آقای مصطفی بهرامی، مربی تیم ملی پارادومیدانی، و روحیه‌دادن‌های ایشان مواجه شدم. وزنه‌ای دستم دادند و گفتند پرتاب کن. اولین پرتابم پنج متر و چهل سانتی‌متر بود. آقای بهرامی شماره‌ام را گرفت و گفت باید ادامه بدهی، قول می‌دهم زندگی‌ات از این‌رو به آن‌رو ‌شود. زینب پس از سال‌ها خانه‌نشینی حالا دوباره به اجتماع بازگشته بود. این بار در قامت یک ورزشکار. تأثیر ورزش و دیدن دیگر ورزشکاران معلول باعث شد که روحیه‌اش بهتر شود. واکر را کنار بگذارد و با عصا راه برود. حالا ورزش همهٔ امید او شده بود؛ یک روز در میان در ورزشگاه تختی و روز‌های دیگر در خانه و روی سکویی که آقای بهرامی برایش ساخته بود تمرین می‌کرد. بعداز تمرین هم تا نیمه‌های شب با جسمی خسته مشغول گل‌سازی می‌شد تا چرخ زندگی را بچرخاند. – وقتی به سمت ورزش رفتم، هم‌جنس‌های خودم را دیدم. زنان معلولی که در کوچه و خیابان راه می‌رفتند و اگر کسی هم نگاهشان می‌کرد برایشان مهم نبود. همین باعث شد تا من هم بالاخره بتوانم با وضعیتم کنار بیایم. پ.ن: روایتی از زندگی خانم مرادی‌ رشنو رو میتونید در بخونید. برای تهیه کتاب کافیه به ادمین پیام بدین. 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
چه میکنن بچه‌های لرستان 🇮🇷 محمدابراهیم پورطلا نقره پرتاب نیزه 🥈 و حامد امیری برنز پرتاب وزنه 🥉 درسته روایت همه‌ی کاردرستا توی نیومده، اما شما تهیه کنید و بخونید و از روایت 21 قهرمان حوزه‌های و لذت ببرید. برای تهیه کتاب کافیه به ادمین پیام بدین. 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
11.3M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🎬مستند🚀شاهد۱۳۶ 📺پخش شبکه افق 🕥پنجشنبه۳۰مهر/ساعت۲۱ 🌿به روایت: محسن مرادی ✨🔻ناگفته‌های سیدمجیدموسوی(نقطه زن) در مورد شهید نخبه لرستانی محمدباقر طاهرپور حتما در مستند ببینید... 💥تهیه شده در: معاونت فرهنگی، آموزشی بنیاد شهید و امور ایثارگران لرستان 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸شانه یخی اهالی ساختمان‌مان خوابند؛ آن‌قدر عمیق که حتی صدای موشک‌ها هم بیدارشان نکرده. تمامِ دویست و اندی شب را با پسرم پرچم روی دوش انداخته‌ایم و آمده‌ایم. نگاه‌های چپ‌چپ و چشم و ابرو آمدنِ همسایه‌ها هم دیگر تیغِ تیز و برنده‌ای ندارند. هر شب آمده‌ایم، بدون یک‌بار غیبت. حتی عید، از قبل به تمامِ فامیل گوشزد کرده بودم دید و بازدیدها را طوری بچینند که به ساعتِ تجمعات نخورد. بماند که بعضی اقوام محبت داشتند و الفاظی نه‌چندان زیبا نثارمان کردند. قبل از محرم که تجمعات از میدانِ قیام بود تا تختی، هر شب پرچم‌به‌دوش از خیابانِ بهار راه می‌افتادیم. حتی شب‌های دهه‌ی وحدت، بعد از پایانِ مراسمِ میدانِ قیام، خودمان را می‌رساندیم میدانِ تختی و دورِ میدان پرچم‌گردانی می‌کردیم. مدتی است شانه‌ام درد می‌کند. چند روز پیش از متخصصِ ارتوپد نوبت گرفتم. برایم هزار مدل عکس و «ام‌آر‌آی» نوشت. گفت شانه‌ام «شانه یخی» گرفته. دکتر عکس‌ها را دید. عینکش را جابه‌جا کرد و پرسید: «کارِ سنگین انجام می‌دهی یا فعالیتِ روزمره‌یِ شانه‌ات زیاد است؟» زیرِ نگاهِ بازجویانه‌‌اش که هر لحظه منتظر بود مچم را بگیرد، گفتم: «از کار است.» دروغ هم نگفتم؛ دویست و بیست و یک شب است که پایِ کار مانده‌ام! 🔹راوی: خانم شریفی 🔹به‌قلم: ریحانه مصیبیان 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
بسم الله الرحمن الرحیم غروب، قبل رسیدن مردم، باران سنگ‌فرش‌های میدان را شسته بود. رعدوبرق هم چند دقیقه یک‌بار توی آسمان چشمکی می‌زد. با خودم می‌گویم: این مردم مثل کوه ایستاده‌اند. با بچه‌های قدونیم‌قد. این هم از برکات شهادت آقای عزیز ماست؛ بعثت کودکان! خدا به این بچه‌ها خیره شده و کار دین را به دست‌های کوچک و قلب‌های بزرگشان سپرده است. حضور شبانه، آن‌ها را در صراط مستقیم قرار داده است. چقدر پدر و مادر باید زحمت بکشند تا در این زمانه بچه سالم و صالح تربیت کنند؟! اما حضور هرشب بچه‌ها باعث شده با خوبان همنشین بشوند و این همنشینی، ان‌شاءالله عاقبت‌به‌خیری آن‌ها را به دنبال دارد. مثل پرنده‌ها، سبک‌بال، شاد و رها، به هر طرف می‌دوند. دوست‌های میدانی پیدا کرده‌اند. نقاشی می‌کشند، قرآن حفظ می‌کنند، آموزش اسلحه می‌بینند. همه‌چیز اینجا جذاب و دوست‌داشتنی‌ است. پرچم‌گردانی، سرودخوانی، در حال‌وهوایی پر از امنیت و آرامش، با شور و حماسه و خنده‌هایی از ته دل. غرق در محبت عاشقانه پدر و مادر. تحمل سرما و گرمای این ۲۳۰ شب مثال‌زدنی‌ست. هیچ بچه‌ای را گریان و هیچ پدر و مادری را عصبانی نمی‌بینی. فقط لطف، مهر، عشق و ایثار حاکم بر میدان است. بچه‌ها در میدان بزرگ می‌شوند تا فردا برای اسلام و انقلاب میدان‌داری کنند. یکی سقاست، آب می‌دهد. یکی چای و یکی تسبیح ختم صلوات، یکی صفحات ختم قرآن پخش می‌کند. پسرها دور پرچم بزرگ میدان جمع می‌شوند تا از آقای جوانی که خیلی زیبا پرچم‌گردانی می‌کند، یاد بگیرند و او خیلی مهربان و بی‌ریا آن‌ها را به آغوش می‌کشد و کلاس آموزشی پرچم‌گردانی با شوخی و خنده و ذوق بچه‌ها برقرار می‌شود. بعضی اسکوترسواری می‌کنند، بعضی اسکیت. پسرهای اسکیت‌سوار تفنگ و پرچم روی دوششان دارند و مثل باد در میدان از جلوی چشمت رد می‌شوند. دخترهای اسکیت‌سوار کوچولو با پرچم، مثل پروانه از توی میدان پر می‌زنند و تا چشم به هم بزنی، از طرف دیگر میدان برمی‌گردند. به دوستم می‌گویم: «چه حس قشنگیه! من هم دلم اسکیت‌سواری می‌خواهد.» خیلی بامزه جواب می‌دهد: «خدا می‌دونه منم خیلی دوست دارم اسکیت‌سواری کنم؛ مخصوصاً وقتی چندتا مجلس روضه باید برم، سریع مثل باد خودم رو برسونم!» خنده‌مان می‌گیرد. توی ذهنم تجسم می‌کنم توی این سن‌وسال، راه راست را به‌زور می‌رویم، حالا اسکیت‌سوار بشویم، چه می‌شود؟! 🔹 اعظم باجلان/ بروجرد 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
بسم الله الرحمن الرحیم غروب، قبل رسیدن مردم، باران سنگ‌فرش‌های میدان را شسته بود. رعدوبرق هم چند دق
بزرگ‌شدن بچه‌ها توی تجمعات از برکات این روزاست. بزرگ‌شدن، فقط قد کشیدن نیست. بچه‌ها دارن با امام حسین، با امام زمان، با انقلاب، با وطن، با پرچم، با توی میدون بودن، با کمک کردن، با کار جمعی و مفاهیمی انس می‌گیرن که سال‌های سال زمان می‌برد تا بشه اونهارو بهشون یاد داد. شما هم اگه روایتی از بزرگ‌شدن بچه‌هاتون دارید برامون بفرستید. یا فرقی نداره. 🔺ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
بعضی شخصیت‌ها هیچ‌وقت قرار نیست از ذهن و قلبمون پاک بشن یا حتی یادشون کمرنگ بشه. هر لحظه، هر اتفاق، هر تصویر و هر کاری ما رو یادشون می‌ندازه. شاید برامون سخت باشه، اما این چیزیه که خودمون هم عمیقاً می‌خوایمش. 👇👇
🔸طرحی بر کاغذ، نقشی در دل در عمق این پرتره روایتی نهفته است... جزءبه‌جزءش، قصیده‌ای‌ست از عبور فصل‌های سخت و باشکوه. کاغذ، سپید بود و قلم، سیاهی می‌کشید... هر خطی که با قلم می‌کشیدم، فقط بازآفرینیِ یک چهره نبود؛ تلاشی بود برای فهمیدنِ مردی که سایه‌اش بر سر این سرزمین بود. وقتی پشت میز کارم می‌نشستم و بخشی از چهره را اجرا می‌کردم، بخشی هم از دنیای درونِ او برایم زنده می‌شد! هنگامی که چین‌وچروک‌های پیشانی‌اش را می‌کشیدم، با هر خطی که روی پیشانی‌اش نقش می‌بست، یاد بار رسالتی می‌افتادم که سنگینی‌اش شانه‌های زمان را خم می‌کرد، اما او استوار و آرام به جلو گام برمی‌داشت. پیشانی‌اش، دفترچه‌ی نجابت و خستگی‌های متمادیِ مردی بود که هیچ‌وقت بارِ مسئولیتش را زمین نگذاشت؛ با خودم فکر می‌کردم: این خطوطِ عمیق پیشانی، حاصل کدام شب‌بیداری‌ها و غصه‌های پنهانی برای مردم است؟ وقتی به چشم‌ها رسیدم، آن عمقِ نگاه مرا در خود غرق کرد؛ چشمانی که انگار فراتر از این جهان را می‌دیدند و چراغ روشن دل‌ها در تاریکیِ روزگار بودند؛ نگاهی که گویی از اقیانوسِ داناییِ مردی سرچشمه می‌گرفت که جهان را از دریچه‌ی حکمت و معرفت می‌دید. مکث کردم؛ در ژرفای نگاهش داناییِ بسیاری نهفته بود. نگاهی بی‌آن‌که سخنی بگوید، از وسعت ذهن و روشناییِ فکرش حکایت می‌کرد. عینک ساده‌ی روی چشمانش، مرا یاد شب‌بیداری‌هایش می‌انداخت؛ یاد آن اتاق پر از کتاب و کتابخانه‌ای که همدم ساعت‌های خلوت و سکوت او بود. مردی که تا پاسی از شب، در میان سطور و متونِ عمیق کتاب‌های گوناگون به دنبال حکمت می‌گشت؛ بخشی از خودکفایی‌های این سرزمین حاصل تدابیر و اندیشه‌های او بود. تارهای سپیدِ مویش را که می‌کشیدم، مرا به یادِ صبری می‌انداخت که در گذر سال‌ها اندوخته بود؛ یاد سختی‌هایی که به دوش کشید و غم‌هایی که بی‌صدا تاب آورد، بی‌آن‌که از استواری‌اش کم شود. و هنگامی که به تبسّمِ روی لبانش می‌رسیدم، قلم از حرکت می‌ایستاد تا عمق مهربانیِ پدرانه‌اش را تماشا کند؛ تبسّمی که مرهم جان‌ها بود و گرمای حضورش، سردیِ هر طوفانی را از دل‌ها می‌زدود. وقتی به سایه‌های لباس و عمامه‌اش می‌رسیدم، به سادگیِ زندگی او فکر می‌کردم؛ خانه‌ای ساده با وسایلی قدیمی و بی‌تکلّف، بی‌آن‌که چیزی از وقارش کم کند. مردی که با این‌همه دانایی و جایگاه، ساده‌ترین زندگی را برگزیده بود؛ گویی تمامِ اندوخته‌اش نه در وسایلِ خانه، که در دل و اندیشه‌اش جای گرفته بود. قلم را که روی میز گذاشتم، تازه فهمیدم من نقاشی‌اش نکرده بودم؛ او بود که با هر خط، نقشی از ایمان و شرافت بر تاروپودِ دلِ من کشیده بود! یادگاریِ مردی که تصویرش روی کاغذ ماند، اما نام و یادش تا ابد بر بومِ دل‌ها جاری است... 🔹زهرا یاراحمدی 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
تابستان بود که محصولات را فروختم، اما زمستان که شد با تغیر دمای هوا، مشتری‌ها تماس گرفتند و گفتند محصول عیب پیدا کرده. گفتم همه را مرجوع کنید. دیگر کاسهٔ صبرم لبریز شده بود. رفتم بالای پشت بام شرکت و شروع کردم به دعواکردن با خدا! گریه می‌کردم و داد می‌زدم. می‌گفتم از جانم چه می‌خواهی؟! چرا اینقدر اذیتم می‌کنی؟! وقتی پایین آمدم، حسابدار شرکت با عجله سراغم آمد. یک مشتری با شرکت تماس گرفته بود... 🔹برشی از روایت در یعنی: سخت مثل صخره! ⚠️برای تهیه کتاب می‌تونید به ادمین پیام بدین. 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah