تابستان بود که محصولات را فروختم، اما زمستان که شد با تغیر دمای هوا، مشتریها تماس گرفتند و گفتند محصول عیب پیدا کرده. گفتم همه را مرجوع کنید.
دیگر کاسهٔ صبرم لبریز شده بود. رفتم بالای پشت بام شرکت و شروع کردم به دعواکردن با خدا! گریه میکردم و داد میزدم. میگفتم از جانم چه میخواهی؟! چرا اینقدر اذیتم میکنی؟!
وقتی پایین آمدم، حسابدار شرکت با عجله سراغم آمد. یک مشتری با شرکت تماس گرفته بود...
🔹برشی از روایت #احمد_ساکی در #تاشین
#تاشین یعنی: سخت مثل صخره!
⚠️برای تهیه کتاب میتونید به ادمین پیام بدین.
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸عروسک
میان یادگارهایی که از هشت سال جنگ تحمیلی ایران و عراق باقی مانده بود، چشمم به عروسکی افتاد؛ کوچک، خاکآلود و آسیبدیده، با تکههای شیشهای که در اطرافش پراکنده بود.
مدتی به آن خیره ماندم. عروسکی که شاید روزی در آغوش کودکی آرام میگرفت، همبازی لحظههای شیرینش بود و شبها کنار بالشت او میخوابید؛ اما حالا از آن روزهای کودکانه، تنها تصویری خاموش در میان آثار جنگ باقی مانده بود.
با خودم فکر کردم: صاحب این عروسک کجاست؟ کودکی که شاید روزی آن را با ذوق در آغوش میگرفت، برایش اسم گذاشته بود و با آن دنیای کوچکش را میساخت. آیا از روزهای جنگ جان سالم به در برد؟ آیا بزرگ شده و خاطرهای از آن روزها در ذهن دارد؟ یا شاید... او هم یکی از کودکانی بود که جنگ، فرصت بزرگشدن را از او گرفت؟
پاسخ هیچکدام از این پرسشها را نمیدانستم. حتی نمیدانستم این عروسک متعلق به چه کسی بوده، اما همین ندانستن، مرا به فکر فرو برد. جنگ، فقط ویرانی ساختمانها و از دست رفتن جان انسانها نیست؛ گاهی تمام دنیای یک کودک را در چند لحظه زیر آوار میبرد.
سالها از آن روزها گذشته بود، اما آن عروسک هنوز میان آثار جنگ، قصهای ناتمام را روایت میکرد؛ قصهای که مرا به یاد کودکانی انداخت که سالها بعد، در جنگی دیگر، قربانی خشونت شدند؛ دانشآموزان میناب.
کودکانی که باید پشت نیمکتهای مدرسه مینشستند، درس میخواندند، رویا میبافتند و برای آیندهشان نقشه میکشیدند؛ اما حمله به مدرسه شجره طیبه میناب، زندگی بسیاری از آنها را ناتمام گذاشت. کودکانی که دیگر فرصتی برای بزرگشدن نیافتند و خانوادههایی که چشمانتظار بازگشت عزیزانشان ماندند.
ناگهان احساس کردم میان آن عروسک خاکگرفته در باغموزه دفاع مقدس همدان و وسایل باقیمانده از دانشآموزان میناب، فاصله چندانی نیست؛ هر دو، یادآور دنیای کودکانهای هستند که جنگ به آن راه پیدا کرده است. یکی، یادگاری از جنگ هشتساله ایران و عراق؛ دیگری، نشانی از روزهای تلخ جنگ با آمریکا و اسرائیل.
شاید عروسک، سالها منتظر مانده باشد تا دستی دوباره آن را بردارد؛ همانطور که شاید هنوز در خانهای، خانوادهای چشمبهراه کودکی باشد که دیگر صدای قدمهایش را نمیشنود.
از آن موزه با خودم فقط تصویر یک عروسک را نیاوردم؛ پرسشی را با خود آوردم که هنوز پاسخی برایش ندارم: چرا سهم کودکان از دنیا، گاهی بهجای کتاب و اسباببازی، آوار و شیشههای شکسته است؟
جنگها شاید در تقویمها به پایان برسند، اما جای خالی کودکان در زندگی خانوادههایشان باقی میماند؛ و هیچ چیز نمیتواند کودکی را که دیگر فرصت بزرگشدن نیافته است، به زندگی بازگرداند.
🔹صبا کاوسی
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
معرفی که شد، خانم مرادی رفت سراغش برای گرفتن پیشمصاحبه. وقتی دید جای کار دارد، بقیة مصاحبهها را گرفت و شروع کرد به نوشتن کتاب. زندگینامة مردی که آرزو داشت قهرمان جهان شود، اما نشد! بعد جای اینکه آرزویش را بگذارد کنار، کمی تغییرش داد و رفت سمت مربیگری تا کمک کند دیگران به آرزوهایشان برسند.
مصاحبه با بهرامی که تمام شد، خانم مرادی رفت سراغ مصاحبه با شاگردهایش. قدیمیترها را دورادور میشناختیم؛ از پارالمپیک 2012 لندن و برنامة علیخانی؛ تصویر کمرنگی که داشت محو میشد. المپیکیها هرچقدر اسم و رسمدار بودند و معروفیتشان ادامهدار، این بچهها زودتر از حد معمول، از مرکز توجه خارج میشدند. بخشیش شاید کمتوجهی مسئولین و رسانهها بود. اما شاید بخشیش هم به خودِ ما برمیگشت. شاید این رسانه نبود که همیشه برای ما ذائقهسازی میکرد یا میکند. و شاید گاهی، این ذائقة ماست که به رسانه جهت میدهد. و بیتعارف شاید آدمهای معلول، با ذائقة خیلی از ما سازگار نبودند. و شاید عادت داشتیم، آنها را در حالی ببینیم که حس ترحممان را برمیانگیزند، نه وقتی که با وجود معلولیت و کلی مشکل ریز و درشت به موفقیت میرسند و بهمان تلنگر میزنند که من با همة سختیها توانستنم، بعد تو نشستهای یه گوشه و بدون اینکه تلاشی کرده باشی، به جان جهان غر میزنی.
شاید هم تصور اشتباهی باشد! به هرحال، صحبت با شاگردهای بهرامی، فقط دربارة بهرامی نبود. دیدیم خودشان هم آنقدر قصه دارند و آنقدر غصه کشیدهاند که میشود ساعتها پای درد و دلشان نشست و برای هرکدامشان یک زندگینامه نوشت یا یک مستند یا فیلم ساخت! از امیرحسین علیپور تا سجاد محمدیان و زینب مرادی و کامران شکری سالاری و بقیه.
بعد این رفتوآمدها تصورمان نسبت به یک معلول تغییر کرد. اقلاً تصور خودم! نه از این تغییرهای شعاری که معلولیت، محدودیت نیست؛ که هست. اتفاقاً تغییر، شکستن همین کلیشه بود. اینکه زندگی فردی و اجتماعی یک معلول، چقدر میتواند سختتر از چیزی باشد که تصور میکنیم. از همان نگاه ترحمآمیز تا یک جور طردشدگی غیرمستقیم. اینطور که وقتی خودت میبینی چیزی کم داری و نمیتوانی پابهپای بقیه، حرکت کنی، بازی کنی، ببینی و بشنوی و زندگی کنی، هی توی خودت جمع و جمعتر میشوی و فاصلهات را با هر جمعی، بیشتر و بیشتر میکنی. و این برای بعضیهایی که کلی از عمرشان را سالم بودهاند، اما یک بیماری یا تصادف، یک شبه، دستی یا پایی یا نخاعی ازشان گرفته سختتر هم است. و احتمالاً همین سختیهاست که ارزش موفقیتشان را بیشتر میکند و فیلم یا کتاب زندگیشان را دیدنیتر و خواندنیتر. (یاد دنیل دی لوییس توی پای چپ من افتادم.)
اما اینکه از آن سختیها تا این موفقیتها، چه مسیری را طی کردهاند و آن اراده برای غلبه بر مشکلات، چگونه توی وجودشان شکل گرفته، برای هرکدامشان یک طوری است. اما اقلاً توی آن چند نفری از دستة ورزشکارها که ما بهشان رسیدیم، یک نقطة مشترک وجود داشت: همدیگر. مثلاً یکی محمدیان را معرفی کرده بود به بهرامی. بعد محمدیان قهرمان شده بود و علیپور موقع دستفروشی توی ورزشگاه تختی، او را گوشة زمین دیده بود که تماشاگرهای بازی خیبر دارند، تشویقش میکنند؛ بعد دلش خواسته بود او هم روزی قهرمانی بشود که بقیه تشویقش کنند. و بعد خودِ محمدیان، رفته بود سراغ زینب مرادی و برده بودش پیش بهرامی و بعد مرادی هم قهرمان شده بود. و اینها فقط بخشی از «همدیگر»هاییاند که ما توی آن مواجههای اول بهشان برخوردیم.
توی همین پاراآسیایی ناگویا که دو سه روز پیش تمام شد، حسین میردریکوند و رسول اسدیمیر توی والیبال نشسته طلا گرفتند. امیرحسین علیپور توی پرتاب وزنه طلا و توی پرتاب دیسک برنز گرفت. حسن باجولوند نقرة پرتاب دیسک را گرفت و مریم کلهر نقرة والیبال نشسته را. زینب مرادی و محمد ابراهیم پورطلایی و ظفر ذاکر در پرتاب نیزه، بهروز فرزاد در پارادوچرخهسواری و پرستو حبیبی در پرتاب وزنه، همگی مدال نقره گرفتند و حامد امیری هم برنز پرتاب وزنه را برد. و به جمع این ورزشکارها اضافه کنید مربیهای لرستانی را که توی رسیدن به موفقیت بچههای لرستانی و بلکه هر استانی، نقش داشتهاند. از همان مصطفی بهرامی تا محمدرضا رحیمی والیبال نشسته و مازیار فرزاد دوچرخهسواری و فتحا... دلفانخانی تیراندازی و سیدمحسن شاهرخی پرتابهای دومیدانی.
و این اسامی، قبل از اینکه ظرفیت بالای لرستان در رشتههای ورزشی معلولین و نقش پررنگ استان در مدالآوری ورزش معلولین و جانبازان را نشان بدهد و لزوم رسیدگی بیشتر را، آدمهایی را نشان میدهد که همدیگر هم بودهاند و هم به آرزوهای خودشان رسیدهاند و هم برای خیلیها آرزو ساختهاند. خیلیهایی که هیچ جای ذهنشان و توی هیچکدام از رویاهایشان، جایی برای رسیدن به این قهرمانیها وجود نداشته.
🔹امین ماکیانی
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸کهنه سرباز انقلاب 🇮🇷
صدای باصفای پیرمردی که در جایگاه شعر میخواند، از بلندگوها پخش شد.
بین جمعیت این پا و آن پا میکردم تا بتوانم ببینمش.
چیزهایی که مردم از رفتوآمدهایش میگفتند، حس کنجکاویام را قلقلک میداد.
شنیده بودم هر شب از روستا پیاده میآید. برای برگشت هم با اتوبوسهایی که شهرداری برای رفتوآمد مردم از نقاط مختلف شهر تهیه کرده بود، تا میدان ایثار میرود و اگر کسی پیدا شود تا سوارش کند که هیچ، اگرنه پیاده برمیگردد.
شعرخوانیاش تمام شد. برخلاف صدای محکماش، قدمهایش موقع پایین آمدن از پلههای جایگاه میلرزید.
جلو رفتم و با احترام سلام دادم.
خط منحنی لبهایش پررنگتر شد و با محبتی پدرانه پاسخ داد: «سلام دخترم، خوبی باباجان؟»
اجازهی مصاحبه خواستم. بیتکلف قبول کرد.
اسمش حاج ولی حسین گودرزی بود و ۷۵ سال از عمرش میگذشت.
کشاورز و اهل روستای کرکیخان از توابع بروجرد بود.
گفت از شب اولی که تجمعات شکل گرفت، حتی وقتی در روستا نوبت آبیاری زمینش بوده، بدون ذرهای تردید قدم به جاده گذاشته و آمده است!
تعریف کرد: «از بعدازظهر تدارک اومدن به تجمع رو میبینم. خانمم نمیتونه بیاد (نپرسیدم چرا!)، ولی منو میفرسته و میگه برو!
برای نماز مغرب و عشا به مسجد شیخ احمد تو چهارراه باغ میری میرم و نماز رو به جماعت میخونم. بعد از نماز هم زیارت عاشورا و آلیاسین میخونم و یک ربع مونده به تجمع، میام میدون.»
پرسیدم: «سخت نیست؟» با لبخند گفت: «مشکله، اما اینجا رو واجب میدونم. متوسل میشم به آیتالکرسی و لنگ نمیمونم. یکی شب اول گفته ماشین به نام حضرت زهرا (س)ست، شب بعد گفته به نام حضرت مهدی (عج)ست. جوونها میبرن، لنگ نمیمونم.»
فهمیدم اهل گلایه و غر زدن نیست، چون از مردم شنیده بودم که چند شب ماشین گیرش نیامده و راه برگشت تا روستا را پیاده طی کرده.
وقتی دیدم نمیخواهد به این موضوع اشارهای کند، چیزی به رویش نیاوردم.
موقع عکس گرفتن، مشت گرهکردهاش را بالا آورد.
دلم میخواست تا صبح صحبت کند تا بیشتر از او یاد بگیرم و رسم شاگردی را به جا بیاورم.
اما برخلاف چفیهی دور گردنش، زانوهایش بیشتر از این اهل مقاومت نبود.
دیگر دلم نیامد ایستاده نگهش دارم و به خدا سپردمش.
🔹مهسا کمانکش
جمعه/ ۱۷مهرماه۱۴۰۵/ بروجرد
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
امروز خرمآباد/ رژه جانفدا
📸 حنانه پاپی
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah