راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
بسمالله الرحمن الرحیم
کوچههای بیانتها
۲۳۷ شب از کاشتن نهال بعثت در خیابانها میگذرد.
و حالا ریشهاش در خاک محکم شده است.
نوزادان
زیبا و قشنگ، مثل شاخههای نسترن از شانههای مادران سرک میکشند.
کودکان
دنیای دور از تنهایی را در جمع تجربه میکنند.
از کوچههایی که با زیرانداز و صندلیها درست شده، عبور میکنم.
طول و عرض کوچهها هر شب فرق میکند.
دورهمیهای بیریا، زیر نور ماه، بدون بنبست، بیانتها.
و دوستانی الهی که با لبخند و احترام، تو را میخوانند تا دمی کنارشان بیاسایی.
امشب خواب بچهها را در آغوش بیداریِ مادران جستوجو میکنم.
مادرهایی صبور که تمام هستی خانه را به صف کردهاند تا
آب در دل خانواده تکان نخورد.
کموکَسری نباشد.
مهمانی دادن و مهمانی رفتن مدیریت شود.
تا حضورشان در میدان کمرنگ نشود.
با خودم زمزمه میکنم:
قسم به مادران بچهبهدوش
قسم به بچههای خوابیده در آغوش
قسم به پدران علمبهدوش
قسم به این حماسه و خروش
به کتابفروشی میرسم.
مادری کتاب خرید برای بیداریِ کودکش که در خواب است.
کوچهی بعدی
مادری پرشور در حال پرچمگردانیست
و دختر نازپروردهاش در بهترین نقطهی دنیا، کنار قلبش، در خواب است.
سر این کوچه، کودکی شیرین با نماهنگ دست تکان میدهد، خندان است.
در پیچ بعدی، زیراندازی بزرگ پهن شده، دختری آرام است.
چشمم را با دعای فرج به آسمان میدوزم. نام قشنگت
در گوش جانم میپیچد: یا مولانا، یا صاحبالزمان!
اشک امانم نمیدهد؛
آقاجانم، الغوث، الغوث، الغوث!
امشب هم تمام میشود.
حرکت میکنم سمت خیابان شهدا.
کنار ماشینها، پسرک خندهروی اسکیتسوار را میبینم؛ با تفنگ و کفش اسکیت، روی کاپوت ماشین دراز کشیده.
برایش دستی تکان میدهم و خداقوت میگویم.
با اجازه، عکسش را میگیرم؛
مردی کوچک در قاب میدان،
با لبخندی زیبا و انگشترهایی که دستانش را مردانه کرده است.
چقدر این نگاه شاد و روح بزرگ را دوست دارم.
شبها میدانداری میکنند و
صبح در مدرسه، درس امید و سربلندی را مشق میکنند.
🔹اعظم باجلان/ بروجرد
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔹از فیال تا قیام
زیرانداز معروف تجمعات را لبهی باغچههای خزانزدهی میدان قیام پهن میکنیم. مامان به خانم کناریاش — که بعد متوجه شدم خانم فلاحی است — تعارف میزند بنشیند کنارش. زیرانداز را بزرگتر پهن میکنیم. کمکم صحبتهایمان گل میاندازد. از پادرد و کمردرد شروع میشود تا سرماخوردگیِ همین دو سه هفته پیشش که هنوز هم خوب نشده. خودش را به زور سوپ و دمنوش سرپا کرده.
شروع میکنم به همدردی که بد مرضی است و سرفههایش یک سور به کنه زده است و ول کن نیست که نیست.
میگوید: «چند وقتی است کمحوصله شدهام و صبرم کمتر. زیاد حال و حوصله ندارم، مگر چیزی را قلبی دوست داشته باشم که بتوانم انجام دهم یا برایش وقت بگذارم. نمونهاش تجمعات. آنقدر علاقهام زیاد است که تقریباً هر شب خودم را از روستای فیال با اتوبوسهای شهرداری به میدان میرسانم. بعضی شبها با دوستانم جمع میشویم و میرویم میدان تختی پرچمگردانی. حتی دید و بازدید عید را بهخاطر شهادت آقا تعطیل کردم.»
نگاهم به پشت سر خانم فلاحی و تصویر آقای شهید گره میخورد. انگار دلتنگی هم بیخ گلوی او را گرفته است و آه میکشد.
سخنران روی پردهٔ سفید اسناد و مدارکی از جنایتهای اسرائیل و ماجرای هک شدن پدافندها در جنگ دوازدهروزه رو میکند و از پس گرفتن کنترل پدافندها توسط دختری زیر بیست سال میگوید. صدایش مرا به خودم میآورد؛ چشم از تصویر آقا میگیرم.
صدای کفزدنها و اللهاکبرگوییها بالا میرود. خانم فلاحی و مامان هم همراه بقیه اللهاکبر میگویند.
🔹ریحانه مصیبیان
🔺ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸قرعه
خانمی سالخورده با قدی خمیده، لباس محلی به تن، گُلونیای با گلهای سرخ و سفید به سر و چادری که به کمر بسته، چند روزیست نظرم را به خودش جلب کرده. چهرهای گشاده دارد و اغلب لبخندی بر لب. آهستهآهسته گام برمیدارد و جمعیت را همراهی میکند.
همان شب اولی که دیدمش، عکسی از رهبر شهید را با دستان نحیف و لرزانش بالا گرفته بود.
شبهای زیادیست که این عکس را در دست او میبینم. گوشههای پایینش از بس دست خورده، پوسیده و ساییده شده، اما همچنان بالای بالاست.
خیلی دلم میخواست جلوتر بروم و از او سؤالهایی که در ذهن دارم را بپرسم، ولی پسر کوچک نوپایم بهانهگیرتر از آن است که دقایقی ما را تنها بگذارد و به آغوش پدر برود.
این شبها بازار موکبها هم داغداغ است؛ یکی چای داغ تعارف میکند، دیگری پرچمهای سهرنگ کوچکی را که دستسازاند، به کودکان میدهد. آنطرف موکب خواهران است و آنطرفتر موکبی که لقمههای آمادهشده را به دست عابران، میرساند.
و این بین، قرعهکشیهای متنوع، کمکهزینههای زیارتی و مسابقهی کتابخوانی و چیزهای دیگر...
به دلم برات شده بود که نامم را برای قرعهکشی زیارتی بنویسم؛ خدا را چه دیدی، شاید اینبار قرعه به نام منِ کربلاندیده میافتاد. اما انتظار با کودکی که تاب ماندن ندارد، در صفی به آن طول، برایم طاقتفرسا بود.
بین صفوفی که تشکیل داده بودند، سرخوسفیدی گلونی مادربزرگ پیر به چشم میخورد. منتظر ایستاده بود که خانم جوان اسم او را ثبت کند.
آن شب خیلیها در قرعهکشی سفر زیارتی کربلا نامنویسی کردند.
مدتهاست در مکانی معین، با چهرههایی که غریبه نیستند و انگار حالا همگی اعضای یک خانوادهی بزرگیم، قراری عاشقانه داریم. گاهی نبود این افراد یک دلتنگی به همراه دارد و جای خالیشان را حس میکنیم.
چند شبی میشد که خبری از خانم خوشروی مهربان ما نشد. نبودش در بین جمعیت کاملاً احساس میشد. به خانم جوانی که هر شب همراهش میآمد، نزدیک و با تردید، جویای احوالش شدم. لبخندی زد و گفت: «گلی خانم هم بعد عمری به آرزوش رسید و کربلایی شد.»
قرعهکشی، صف، انتظار و نامنویسی آن شب در ذهنم پدیدار شد.
قرعه این بار به نام گلی خانم افتاد و کربلایی شد.
🔹راوی: خانم عزیزی
🔹به قلم: زینب کرمی یگانه
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
20.2M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
💢 کلیپی از ایستگاه ۲۴۳ تجمعات شبانه مردم انقلابی شهر کوهنانی همزمان با ایام سوگواری مادر سادات حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها
🎞📸 تهیه و تدوین: محمد صفری
🔺ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah