eitaa logo
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
803 دنبال‌کننده
1.2هزار عکس
351 ویدیو
15 فایل
ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin
مشاهده در ایتا
دانلود
ارسالی یکی از همراهان خوب راوی‌ماه گفتن که حسابی دعاگوی همه‌مون بودن ❤️ 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🚨کارگری که رهبر انقلاب در پیام اخیر از او یاد کردند 🔹رهبر انقلاب دیشب طی پیامی به‌مناسبت سالروز عملیات کوی ذوالفقاری، از کارگر ساده و غیور ایرانی یاد کردند که در آبان سال ۱۳۵۹ مردم آبادان و نظامیان حاضر در منطقه را از نقشۀ بعثی‌ها آگاه کرد و همین فداکاری، شهر را از سقوط نجات داد. اما این کارگر ساده که بود؟ 🔹شهید «دریاقلی سورانی» اوراق‌فروشی بود که در گوشه‌ای از کوی ذوالفقاری آبادان و در گورستانی از اتومبیل‌های فرسوده زندگی می‌کرد. تا اینکه ۸ آبان‌ماه ۱۳۵۹ و ۵ روز پس از سقوط خرمشهر درحالی‌که او مشغول کار بود، متوجه می‌شود ارتش متجاوز بعث با زدن پل شناور روی رودخانه بهمنشیر از سمت کوی ذوالفقاری قصد تصرف و اشغال آبادان را دارند. 🔹در آن لحظات حساس، دریاقلی با دوچرخه به‌طرف آبادان راه می‌افتد و خبر حمله غافلگیرانه بعثی‌ها را به مراکز نظامی و مردم می‌دهد. بعدازاین اقدام مهم دریاقلی، مدافعان آبادان توانستند با حداقل امکانات، درحالی‌که نیروهای بعث مجهز به انواع تجهیزات و سلاح‌های پیشرفته بودند تا غروب همان روز نیروهای دشمن را شکست داده و شهر و جزیره آبادان را از خطر حتمی سقوط نجات دهند. 🔺ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
حافظه همه‌چیز توست، تنها سلاح تو. بدون این دستگاه ضبط خاطرات بی‌هیچ حفاظی به امان زمان رها و به لبه پرتگاه نزدیک می‌شوید. همه چیزِ زندگی وابسته به لحظه‌هاست. تنها در لحظه‌های خاصی است که همه ما صادقانه به آنچه می‌گوییم ایمان داریم. چیزی به نام دروغ وجود ندارد، فقط برخی چیزها مدت بسیار کوتاهی درست هستند. چیزهایی که در مکان و زمان خاصی صدق می‌کنند. فقط همین. 🔹از «یازده زندگی» 📚 روایت‌هایی از بود و باش آوارگان فلسطینی در لبنان 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
قاب عکس توی دست‌هایش چشمم را گرفت. دو سه قدم جلو رفته بودم که ذهنم جرقه زد: شاید از خانوادهٔ شهدا باشد. شهید فولادوند و دخترش را در جنگ رمضان بیخ گوشمان ترور کرده بودند و همسر شهید، شهیده معصومه پیرهادی را در جنگ دوازده‌روزه. قدم‌های رفته را برگشتم. به قاب عکس اشاره کردم و صدایم را به تناسب بلندگوها بالا بردم و تقریباً با حالتی نیمه‌فریاد پرسیدم: «شما با شهدا نسبتی دارید؟» سر به علامت بله تکان داد و خانم کناری‌اش تأیید کرد: «بله، مادر شهیده هستن.» پیش خودم گفتم می‌روم با هم چند دقیقه‌ای گپ و گفت می‌کنیم. نیم‌پلهٔ میدان را بالا رفتم و کنارش خم شدم تا مجبور به دادزدن نشوم و ادب را رعایت کنم. اجازهٔ صحبت خواستم و گفتم: «امکان داره دربارهٔ شهیداتون صحبت کنید و اینکه چرا الان مراسم جانفدا شرکت کردید؟» کلمات را محکم ردیف کرد: «برای اینکه بگیم جونمون هم برای این خاک و این کشور می‌دیم، همون‌طوری که بچه‌هامون دادن. امر رهبره که پای کشورمون بمونیم؛ ما هم تا آخرین قطرهٔ خونمون وایسادیم.» می‌خواستم از شهدای خانواده‌اش بپرسم و پرسیدم. اما وقتی نگاهم به چشم‌هایش افتاد و سکوتش را دیدم، نخواستم اذیتش کنم؛ بالاخره داغ سنگین است و یادآوری خاطرات سخت. بیشتر می‌ماندم، باید کسی جلوی اشک‌های خودم را می‌گرفت. خداحافظی کردم و گذشتم. 🔹ریحانه مصیبیان 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸بزرگ‌مردانِ کوچک جمعه‌شب بود. بعد از گذراندن یک روز تعطیل، البته پرمشغله، به میعادگاه هرشب، محل تجمعات آمده بودم. پاهایم از خستگی آن روز ذوق‌ذوق می‌کرد، دنبال جایی برای نشستن می‌گشتم. بعد از جست‌وجویی کوتاه، یک گله جا پیدا و خودم را بین جمعیت جاگیر کردم. زمین سرد بود و لرزی بد موقع مهمان تنم شد. دخترم مثل یک ناجی از راه رسید؛ از موکب دور میدان لیوانی چای گرفته بود و با عصاره‌ی محبت به دستم داد؛ خستگی‌هایم را خرید و مهمان ناخوانده را جواب کرد. مراسم داشت کم‌کم شروع می‌شد. دو پسربچه‌ی ریزنقش با برقی که در چشمان‌شان دودو می‌زد، دور میدان می‌گشتند و برای خرید چوب پرچم کمک جمع می‌کردند! یکی‌شان که به نظر مسئول امور مالی می‌آمد، اسکناس‌های کاغذی را مچاله کرده بود کف دستش و به سراغ نفر بعدی می‌رفت. صدایش کردم: «پولاتو خیلی بد نگه داشتی، می‌ریزه زمین و متوجه نمی‌شی! بده تا برات مرتب‌شون کنم.» برقی که در چشم‌هایش بود، جایش را با کمی دلهره عوض کرد. اسکناس‌ها را به طرفم گرفت. حین دسته کردن پول‌هایی که حالا بیشتر به جگر زلیخا می‌ماند، به او توضیح دادم هرکس دیگر به آن‌ها پول داد، مرتب و صاف روی این دسته بگذارند تا در شلوغی به زمین نیفتاده و گم نشوند. اسم‌شان را پرسیدم. امیرعلی ۱۰ سالش بود و محمدطاها ۱۱ سال. پرسیدم: «حالا پرچم‌تون چی هست؟» یک‌صدا باهم جواب دادند: «پرچم ایران.» ادامه دادم: «پرچم همیشه بالاست؟» لبخند زدند و دوباره باهم گفتند: «همیشه بالاست.» با تشکر، امانتی را گرفتند و سراغ نفر بعدی به راه افتادند؛ آن‌قدر دور شدند تا میان شلوغی جمعیت گمشان کردم. چند دقیقه بعد نشئگی چای پریده بود و با چشم‌هایم دنبال دخترم می‌گشتم تا لیوانی دیگر طلب کنم که دوباره آن دو سرباز کوچک سر و کله‌شان پیدا شد! به هرکس می‌رسیدند، با عجله و هراسان می‌پرسیدند: «شما پول کمک کردید؟» به آن که پول‌ها مرتب و دسته‌شده دست‌اش بود، گفتم: «امیرعلی، از این‌جا جمع کردی، گل‌پسر؟ برو اون طرف میدون.» جواب داد: «نه خاله! دنبال کسایی که کمک کردن می‌گردم تا پولاشونو پس بدم!» چشم‌هایم گرد شد و علت را پرسیدم. گویا چوبی را که نشان کرده بودند، شکسته از آب درآمده بود؛ از بد روزگار، فقط همان یکی هم برای فروشنده باقی مانده بود. هرچه اصرار کردم پول‌ها را نگه دارند تا مغازه‌دار دوباره چوب بیاورد، قبول نکردند! گفتند: «باید از یه شهر دیگه سفارش بده و با پول پستش کلی میشه، حتی از یک میلیونم بیشتر!» یکی دیگر از خانم‌ها که شاهد ماجرا بود، میان صحبت‌مان آمد و توصیه کرد چند شب پول جمع کنند تا هزینه فراهم شود. قبول نکردند! مرغ‌شان یک پا داشت. حس می‌کردم ذوقشان کور شده و چوبِ شکسته تَرَکی به دلشان انداخته است. با عجله جواب آن خانم را دادند: «با همون چوب قبلی که داشتیم پرچم رو بالا نگه می‌داریم!» ماندن را صلاح ندیدند و رفتند. عملیات «در جست‌وجوی حامیان پرچم» ادامه پیدا کرد. صدای نماهنگ از جایگاه پخش شد: «عشق حسین است مسلمانی‌ام، سرباز انقلاب اسلامی‌ام در انتقام از دشمن جانی‌ام، سرباز انقلاب اسلامی‌ام منتقمم با دل طوفانی‌ام، سرباز انقلاب اسلامی‌ام بچه مسلمانم و سلمانی‌ام، سرباز انقلاب اسلامی‌ام» نماهنگ که تمام شد؛ بچه‌ها همه‌ی پول‌ها را به صاحبان‌شان پس داده بودند؛ پروژه با موفقیت به پایان رسیده بود. ته دلم برای این آقازاده‌های واقعی، این فرزندانی که میدان این همه رشدشان داده بود، قنج رفت. این جهش‌ها را از برکت جنگ می‌دیدم؛ که بچه‌های ایران این‌گونه قد معرفت‌شان از سن شناسنامه‌ای‌شان پیشی گرفته بود. وگرنه که الان باید با لب و دهانِ مزین به شکلات و دست‌های چرک‌آلود، دمپایی‌هایشان نوک پاهایشان لِف‌لِف می‌کرد و در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر توپ چهل‌تکه‌شان را به در و دیوار می‌کوبیدند و صدای جیغ و دادشان سر و کله‌ی ساکنان کوچه را به تاراج می‌برد؛ و اگر طبق قانون نانوشته‌ای توپ به شیشه‌ی پنجره‌ی همسایه‌ای می‌خورد، همه به آنی غیب‌شان می‌زد. 🔹 مهسا کمانکش 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
7.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
چهارراه اسدآبادی است؛ اما من اسمش را گذاشته‌ام خیابان . زبانم قاصر است از توصیف مردمی که هشت ماه با جان و دل کف خیابان‌ها هستند. هرشب حوالی ساعت 10 بعداز اتمام تجمع مردمی، هرکس که دوست دارد می‌آید سر چهار‌راه و تا بعد از ساعت 11 پرچم تکان می‌دهد. با عشق، نه به اجبار. شرایط اقتصادی کمرشان را خم کرده؛ بعضی هم مشکلات جسمانی دارند. اما ده که می‌شود، می‌آیند. هیچ‌جوره با عقل جور درنمی‌آید. هر شب که این پیرمرد را می‌بینم در دلم تکرار می‌کنم: دردت بخورد توی سرِ سیرهای وطن فروش. 🔹هانیه گودرزی/ خرم‌آباد 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
اینجا منزل جوانی‌ست که ۱۲ آبان ۱۴۰۱، در کرج آنقدر او را ‌زدند تا جان داد… شهیدی که وقتی از زیرِ‌‌ماشین بیرونش کشیدند؛ لباس‌هایش پاره‌ پاره بود. فرزندِ کارگر این خانه؛ به دست داعش‌مسلک‌های فارسی‌زبانی به «قتل صبر» شهید شد؛ که می‌گفتند اعتراضشان(!) اقتصادی‌ست! با هرچه در دستشان بود؛ لگد، سنگ، و ضرباتِ چاقو... *- سالروز شهادت شهید روح‌الله عجمیان.* 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
فردا روز دانش‌آموزه