شعر بسیار زیبایی از شبلی از شعرای عارف قدیمی به مناسبت پیروزی عزیزان یمنی خدا لعنت کند روزگاری را.... که در آن، انسان شریف را نادان می‌شمارند! و دروغگویی در آن زرنگی است... و راستگویی ننگ! ای فرزند آدم... وجدانت را به چه قیمتی فروختی؟ و به چه قیمتی چهره‌ای خریدی... که چهرهٔ خودت نبود؟ نفرین بر روزگاری... که فرومایه را بالا می‌برد، و ارزشمند را می‌شکند! وجدانت را می‌خرد... و فقیر را می‌فروشد! ای فرزند آدم... وجدانت چند می‌ارزد؟ به قیمت سکوتت... به قیمت ترست! گفتند: «فردا گشایشی خواهد آمد!» اما فردا آن‌قدر طولانی شد... که گشایش مُرد! ای فرزند آدم! چه کسی چه کسی را فروخت؟ تو قلبت را فروختی... یا این روزگار، تو را؟! این جهان خسته به کجا می‌رود؟ وقتی دروغ زیاد شود، راستگویی تبدیل به بی‌پروایی می‌شود، و وقتی سکوت زیاد شود، حرف زدن... جرم می‌شود. فقیری در خانه‌اش گرسنگی را بزرگ می‌کند، و آخر شب، به فرزندانش لبخند می‌زند تا چهرهٔ رنج را نبینند. و مادری اشکش را در سینه‌اش پنهان می‌کند و می‌گوید: «فردا گشایش خواهد آمد»، در حالی که خودش می‌داند فردا شبیه دیروز اوست. از رؤیا، شام کودکانش را می‌پزد، و امید را در بشقاب می‌گذارد، سپس می‌گوید: «بخورید.» آن‌ها خیال را می‌خورند، و با عشق سیر می‌شوند. و جوانی، زیباترین سال‌های زندگی‌اش را میان درهای بسته هدر می‌دهد؛ در یک دست، رؤیاهایش را دارد و در دست دیگر، ناکامی‌هایش را. و مردی تمام عمرش را برای عزت و کرامت زندگی کرد، اما چیزی جز خستگی نصیبش نشد، در حالی که دیگری وجدانش را فروخت و درها به رویش گشوده شد. منتظر...

گشایش می‌شویم... اما دیر می‌رسد. منتظر عدالت می‌شویم... اما می‌لنگد. منتظر حق می‌شویم... اما سکوت می‌کند. فردا... فردا... فردا... چه بسیار که این «فردا» ما را خسته کرده است! رؤیا را در خاک سال‌ها می‌کاریم، در دستان منتظران جوانه می‌زند، سپس پژمرده می‌شود... پیش از آنکه بتوانیم آن را بچینیم. و در سوی دیگر، آدم‌هایی هستند که منتظر نمی‌مانند؛ زمان را می‌خرند و وعده را می‌فروشند. وعده را در سخنرانی‌ها می‌پیچند، و دروغ را در عبارت‌های زیبا بسته‌بندی می‌کنند. به ما آموختند که راستگویی نجات است، اما دیدیم که دروغگو زودتر به مقصد می‌رسد. به ما آموختند که دانش نور است، اما دیدیم که نادان صدایش بلندتر است. به ما آموختند که وفاداری گنج است، اما دیدیم که منفعت‌طلبی از قلب‌ها قدرتمندتر است. چه بسیار فقیری که با کرامتش ثروتمند است، و چه بسیار ثروتمندی که با وجدانش فقیر است. امروز پول، ارزش انسان را خلاصه می‌کند، تصویر از حقیقت جلو می‌زند، هیاهو بر حکمت غلبه می‌کند، و ظاهر، حقِ باطن و حقیقت را می‌دزدد. دیگر نمی‌دانم... آیا این ما هستیم که تغییر کرده‌ایم؟ یا این روزگار دیگر شبیه انسان‌ها نیست؟ @red_code_ir

شعر بسیار زیبایی از شبلی از شعرای عارف قدیمی به مناسبت پیروزی عزیزان یمنی خدا لعنت کند روزگاری را.... که در آن، انسان شریف را نادان می‌شمارند! و دروغگویی در آن زرنگی است... و راستگویی ننگ! ای فرزند آدم... وجدانت را به چه قیمتی فروختی؟ و به چه قیمتی چهره‌ای خریدی... که چهرهٔ خودت نبود؟ نفرین بر روزگاری... که فرومایه را بالا می‌برد، و ارزشمند را می‌شکند! وجدانت را می‌خرد... و فقیر را می‌فروشد! ای فرزند آدم... وجدانت چند می‌ارزد؟ به قیمت سکوتت... به قیمت ترست! گفتند: «فردا گشایشی خواهد آمد!» اما فردا آن‌قدر طولانی شد... که گشایش مُرد! ای فرزند آدم! چه کسی چه کسی را فروخت؟ تو قلبت را فروختی... یا این روزگار، تو را؟! این جهان خسته به کجا می‌رود؟ وقتی دروغ زیاد شود، راستگویی تبدیل به بی‌پروایی می‌شود، و وقتی سکوت زیاد شود، حرف زدن... جرم می‌شود. فقیری در خانه‌اش گرسنگی را بزرگ می‌کند، و آخر شب، به فرزندانش لبخند می‌زند تا چهرهٔ رنج را نبینند. و مادری اشکش را در سینه‌اش پنهان می‌کند و می‌گوید: «فردا گشایش خواهد آمد»، در حالی که خودش می‌داند فردا شبیه دیروز اوست. از رؤیا، شام کودکانش را می‌پزد، و امید را در بشقاب می‌گذارد، سپس می‌گوید: «بخورید.» آن‌ها خیال را می‌خورند، و با عشق سیر می‌شوند. و جوانی، زیباترین سال‌های زندگی‌اش را میان درهای بسته هدر می‌دهد؛ در یک دست، رؤیاهایش را دارد و در دست دیگر، ناکامی‌هایش را. و مردی تمام عمرش را برای عزت و کرامت زندگی کرد، اما چیزی جز خستگی نصیبش نشد، در حالی که دیگری وجدانش را فروخت و درها به رویش گشوده شد. منتظر...

گشایش می‌شویم... اما دیر می‌رسد. منتظر عدالت می‌شویم... اما می‌لنگد. منتظر حق می‌شویم... اما سکوت می‌کند. فردا... فردا... فردا... چه بسیار که این «فردا» ما را خسته کرده است! رؤیا را در خاک سال‌ها می‌کاریم، در دستان منتظران جوانه می‌زند، سپس پژمرده می‌شود... پیش از آنکه بتوانیم آن را بچینیم. و در سوی دیگر، آدم‌هایی هستند که منتظر نمی‌مانند؛ زمان را می‌خرند و وعده را می‌فروشند. وعده را در سخنرانی‌ها می‌پیچند، و دروغ را در عبارت‌های زیبا بسته‌بندی می‌کنند. به ما آموختند که راستگویی نجات است، اما دیدیم که دروغگو زودتر به مقصد می‌رسد. به ما آموختند که دانش نور است، اما دیدیم که نادان صدایش بلندتر است. به ما آموختند که وفاداری گنج است، اما دیدیم که منفعت‌طلبی از قلب‌ها قدرتمندتر است. چه بسیار فقیری که با کرامتش ثروتمند است، و چه بسیار ثروتمندی که با وجدانش فقیر است. امروز پول، ارزش انسان را خلاصه می‌کند، تصویر از حقیقت جلو می‌زند، هیاهو بر حکمت غلبه می‌کند، و ظاهر، حقِ باطن و حقیقت را می‌دزدد. دیگر نمی‌دانم... آیا این ما هستیم که تغییر کرده‌ایم؟ یا این روزگار دیگر شبیه انسان‌ها نیست؟ @red_code_ir

اینطوری که یمن داره پیش‌روی می‌کنه هفته دیگه دروازه قرآن لندنه @red_code_ir

😔😔😔 @red_code_ir

لحظه انفجار زیرساخت‌های نظامی و فناوری حزب‌الله لبنان در زیر سطح زمین در علی‌الظاهر توسط ۱۱۰۰ کیلو مواد منفجر علی‌الظاهر به مینی پنتاگون معروف بود تمام تجهیزات استراتژیک حزب‌الله در آنجا قرار داشت! @red_code_ir

رونوشت به مسئول خالی‌بند (پیرپکاجکی) حال حاضر @red_code_ir

‏کانال ۱۳ عبری به نقل از یک مقام آمریکایی: ایران در حال برنامه‌ریزی برای انجام یک حمله گسترده علیه اسرائیل است @red_code_ir

‏🔴رویترز: قیمت گازوئیل در آمریکا برای نخستین‌بار در تاریخ از ۶ دلار به ازای هر گالن عبور کرد این مهمه @red_code_ir

برخی منابع عربی از هدف قرار گرفتن ۲ فروند کشتی در تنگه هرمز خبر می دهند @red_code_ir

گفت‌وگوی تلفنی وزرای امور خارجه ایران و عربستان @red_code_ir