داستانکی بمناسبت سالروز شهادت سردارخستگی ناپذیر؛جانباز سرافرازوفرمانده سالهای حماسه:سردارسرلشکرپاسدارحاج محمدحسن محققی به روایت:سرداردکترحاج محمداسمعیل کوثری به قلم: #حسین_زکریائی 💢♦️ شلمچه بوی باروت می‌داد.باد داغی که از روی خاکریزها می‌گذشت، گرد و خاک آغشته به دود و خون را در هوا می‌پاشید. آسمان، دیگر رنگ آسمان نداشت؛ میان انفجار خمپاره‌ها و رد سرخ گلوله‌های رسام، همه‌چیز در هاله‌ای از آتش و غبار فرو رفته بود. عملیات بیت‌المقدس ۷ به سخت‌ترین لحظات خود رسیده بود و دشمن بعثی با تمام توان، پاتک می‌زد تا زمین از دست‌رفته را پس بگیرد. در آن جهنم سوزان، فرمانده گردان حبیب لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله(ص)، حاج محمدحسن محققی، هنوز میان نیروهایش بود.صدای انفجارها لحظه‌ای قطع نمی‌شد. زمین زیر پا می‌لرزید. ترکش‌ها همچون زنبورهای خشمگین از هر سو عبور می‌کردند. رزمندگان، خاکریز به خاکریز می‌جنگیدند و هر متر از این سرزمین را با جان خود حفظ می‌کردند. ناگهان انفجاری مهیب رخ داد؛ ستونی از خاک و دود به آسمان برخاست.چند نفر از نیروها خود را به محل انفجار رساندند. صحنه‌ای که پیش چشمشان بود، هر انسانی را می‌توانست از پا درآورد. حاج حسن روی زمین افتاده بود.پای راستش از بالای زانو قطع شده بود. پای چپش به‌شدت آسیب دیده و پیکرش غرق خون بود. شکم او شکافته شده و شدت جراحت به اندازه‌ای بود که هرکس می‌دید، یقین می‌کرد دیگر امیدی باقی نمانده است. در میان آتش و دود، یکی از کسانی که بالای سرش رسید، حاج محمد کوثری بود.او سال‌ها بعد، وقتی آن لحظه را به یاد می‌آورد، هنوز حیرت در صدایش موج می‌زد. حاج حسن بی‌حرکت افتاده بود. نشانه‌های حیات به‌سختی دیده می‌شد. کوثری کنار پیکر خونین او نشست. برایش فاتحه خواند. در دلش یقین داشت که دوست و همرزمش به قافله شهدا پیوسته است.همه شواهد همین را می‌گفت. در آن میدان مرگ، هیچ‌کس باور نمی‌کرد چنین مجروحی بتواند زنده بماند.اما تقدیر، روایت دیگری نوشته بود.جنگ به پایان رسید، دودها فرو نشست و خاکریزها آرام گرفتند؛ وحاج حسن بازگشت؛بازگشتی که بیشتر به معجزه شباهت داشت. سال‌ها بعد، همان مردی که در شلمچه همه او را شهید می‌پنداشتند، مسئولیت‌های سنگین و سرنوشت‌سازی را بر عهده گرفت. هرچند بارها پیشنهاد مسئولیت‌های بالاتر به او شد، اما کمتر کسی می‌دانست در پشت آن قامت استوار، چه رنجی پنهان شده است. بدنش هنوز میدان جنگ را با خود حمل می‌کرد.پزشکان بارها هشدار داده بودند که باید مراقب باشد. عوارض آن جراحات سهمگین هر لحظه می‌توانست او را از پا بیندازد. اما روح او تسلیم محدودیت‌های جسم نمی‌شد.روز و شب برایش تفاوتی نداشت. کار می‌کرد، پیگیری می‌کرد، مسئولیت می‌پذیرفت و بار دیگر خود را وقف انقلاب و مردم می‌کرد؛ گویی هنوز در همان خاکریزهای شلمچه ایستاده است. بعضی شب‌ها، وقتی فشار کار و آثار جراحات با هم جمع می‌شد، اطرافیانش نگران می‌شدند. حاج محمد کوثری بعدها با لحنی آمیخته به شگفتی و محبت می‌گفت:آن روز در شلمچه فکر کردم حاج حسن شهید شده است… اما بعد از آن هم چهار بار دیگر به خاطر شدت عوارض و فشارهایی که به او آمد، باز با خودم گفتم حاج حسن شهید شده است. اما هر بار، او دوباره برمی‌خاست.گویی مردی که یک بار در شلمچه از دل مرگ بازگشته بود، مأموریتی ناتمام داشت؛ مأموریتی که هنوز پایانش نرسیده بود.و شاید راز ماندنش همین بود؛اینکه خداوند او را از میان آتش و خون بیت‌المقدس ۷ عبور داد تا سال‌های دیگری نیز در سنگری دیگر خدمت کند؛ مردی که همرزمانش شهادتش را دیدند. اما تقدیر، زمان دیگری را برای پرواز او نوشته بود. 🔴💢 رفیق صمیمی آثار قلمی دکتر حسین زکریائی عزیزی؛نویسنده و روزنامه نگار ودبیرکل مجمع خبرنگاران ونویسندگان دفاع مقدس ومقاومت https://eitaa.com/refighesamimi ‌https://ble.ir/refighsamimi

داستانکی بمناسبت اول محرم مسلم وکوچه های غربت ✍🏻به قلم:#حسین_زکریائی 🏴🏴🏴 محرم از راه رسید… ماه اشک‌های پنهان، ماه داغ‌های بی‌پایان و ماهی که با نام حسین(ع) جان می‌گیرد. اما پیش از آنکه خیمه‌های کربلا برپا شوند، پیش از آنکه صدای «هل من ناصر» در دشت نینوا طنین‌انداز شود، مردی در کوچه‌های تاریک کوفه، غریب و تنها قدم می‌زد؛ مردی که نخستین شهید نهضت عاشورا شد. این روایت غربت سفیر حسین(ع) است؛ روایت مسلم بن عقیل، مردی که کوفه او را تنها گذاشت، اما تاریخ هرگز وفاداری و مظلومیتش را از یاد نبرد. محرم را با نام مسلم آغاز می‌کنیم؛ با یاد مردی که پیش از عاشورا، کربلای خویش را در کوچه‌های کوفه تجربه کرد… 🏴🏴🏴🏴 شب بر کوفه سایه انداخته بود. کوچه‌ها خلوت شده بودند و سکوتی سنگین بر شهر حکومت می‌کرد. شهری که چند روز پیش هزاران نامه برای فرزند فاطمه(س) نوشته بود، حالا فرستاده او را تنها گذاشته بود. مسلم بن عقیل در کوچه‌های کوفه سرگردان بود. تشنه، خسته، زخمی از نامردمی مردم. نه خانه‌ای داشت و نه پناهگاهی. هر لحظه ممکن بود مأموران ابن زیاد او را پیدا کنند. در همین حال، چشمش به بانویی افتاد که بر آستانه خانه ایستاده بود. آرام جلو رفت و گفت:«آبی به من می‌دهی؟» زن بی‌درنگ کاسه‌ای آب آورد. مسلم آب را نوشید؛ اما نرفت. کنار دیوار نشست. طوعه بازگشت و دید مرد غریب هنوز آنجاست. گفت: ای بنده خدا! شب شده است، برخیز و به خانه‌ات برو. اما مسلم خانه‌ای نداشت…بار دیگر گفت و باز پاسخی نشنید. سرانجام پرسید:«تو کیستی؟» مرد سر بلند کرد و با صدایی آمیخته به غربت گفت:«من مسلم بن عقیل هستم…» ناگهان دنیا در نگاه طوعه تغییر کرد. این همان فرستاده حسین(ع) بود. همان مسلمی که هزاران نفر با او بیعت کرده بودند و اکنون حتی یک نفر در کنارش نمانده بود.طوعه در را گشود و گفت: «ای پسر عقیل! خانه من خانه شماست.» چه عجیب است؛ تمام کوفه درهایش را بست، اما یک زن در خانه‌اش را باز کرد. آن شب، طوعه برای مسلم آب آورد، غذا آورد، اما دلش آرام نمی‌گرفت. می‌دانست مهمان خانه‌اش، فردا در میان شمشیرها خواهد بود. صبح که شد، خیانت از همان خانه سر برآورد. پسر طوعه، بلال، جای مسلم را به ابن زیاد خبر داد. چه مصیبتی برای یک مادر که خود در جبهه حق باشد و فرزندش در صف باطل! اندکی بعد، خانه طوعه محاصره شد. مسلم تنها بود؛ اما مرد میدان بود. از خانه بیرون آمد و چون شیری خشمگین بر سپاه دشمن حمله کرد. تاریخ نوشته است ده‌ها نفر را به خاک انداخت. هر بار که دشمن عقب می‌نشست، مسلم پیش می‌آمد. اما نامردها مردانه نجنگیدند.از پشت بام‌ها سنگ بارید.چوب بارید.آتش بارید و باز مسلم ایستاد… سرانجام با نیرنگ، امان‌نامه آوردند. مسلم که از شدت جراحات توانش کاسته شده بود، پذیرفت؛ اما خوب می‌دانست به عهد این قوم نمی‌توان اعتماد کرد. او را دست‌بسته به دارالاماره بردند. در تمام مسیر ذکر خدا بر لب داشت. تکبیر می‌گفت. استغفار می‌کرد. صلوات می‌فرستاد و آنگاه آن جمله جانسوز را زمزمه کرد:«خدایا! میان ما و این مردمی که ما را فریب دادند و تنها گذاشتند، تو داوری کن.» مسلم را بر فراز دارالاماره بردند. کسی که روزی نماینده حسین(ع) در کوفه بود، اکنون غریب و تنها ایستاده بود. شمشیر فرود آمد،سر از بدن جدا شد… و پیکر مطهرش از بالای قصر به زمین افتاد.اما مصیبت اینجا تمام نمی‌شود. مسلم هنگام شهادت نگران خودش نبود؛ دلش برای حسین می‌سوخت. دلش می‌لرزید که مبادا کاروان حسین(ع) به سوی کوفه بیاید و از پیمان‌شکنی این مردم خبر نداشته باشد… السلام علیک یا مسلم بن عقیل… السلام علیک یا سفیر الحسین… 🔴💢 رفیق صمیمی آثار قلمی دکتر حسین زکریائی عزیزی؛نویسنده و روزنامه نگار ودبیرکل مجمع خبرنگاران ونویسندگان دفاع مقدس ومقاومت https://eitaa.com/refighesamimi ‌https://ble.ir/refighsamimi

داستانکی برای دوم‌محرم حسین«ع»ودعا برای شیعیان ✍🏻به قلم:#حسین_زکریائی 🏴🏴🏴🏴🏴 آفتاب آرام‌آرام بر دشت پهن می‌شد. باد گرم بیابان، شن‌های طلایی را روی زمین می‌غلتاند. کاروان خسته بود. روزها بود که از شهری به شهری دیگر رفته بودند؛ کودکان تشنه، زنان خسته، مردانی که می‌دانستند مقصد این سفر، مقصدی عادی نیست. ناگهان اسب حسین ایستاد،نه تازیانه‌ای در کار بود و نه مانعی در راه.اسب دیگر قدم برنداشت.سکوتی عجیب بر کاروان افتاد.همه نگاه‌ها به فرزند فاطمه دوخته شد.امام آرام از اطرافیان پرسید: «نام این سرزمین چیست؟» گفتند:«غاضریه.» حضرت سر به زیر انداختند.فرمودند:«نام دیگری هم دارد؟» گفتند:«شاطی الفرات…» چشمان امام به دوردست‌ها دوخته شد؛ به همان فراتی که موج‌هایش در آفتاب می‌درخشید. دوباره پرسیدند:«نام دیگری ندارد؟» مرد گفت:«کربلا…» کربلا… همین یک کلمه کافی بود.گویی تمام آسمان بر قلب حسین فرود آمد. رنگ از چهره حضرت پرید.دستان مبارکش لرزید.آهی از عمق جان کشید؛ آهی که انگار سال‌ها در سینه مانده بود. اشک در چشمانش حلقه زد.سپس با صدایی بغض‌آلود فرمود:«به خدا قسم همین‌جاست…» همه مات و مبهوت نگاه می‌کردند. -«به خدا قسم اینجا محل ریخته شدن خون‌های ماست…» صدای گریه از میان زنان بلند شد. -«به خدا قسم اینجا مردان ما را خواهند کشت…» نگاه امام به جوانان بنی‌هاشم افتاد؛ به علی‌اکبر، به قاسم، به عباس…انگار پیکرهای غرق به خونشان را می‌دید. -«به خدا قسم اینجا زنان و کودکان ما را به اسارت می‌برند…» ناگهان نگاهش به خیمه‌ها افتاد. به رقیه،به سکینه، به دخترانی که بی‌خبر از آینده کنار شترها بازی می‌کردند. حسین چه می‌دید؟چه بر دلش می‌گذشت؟پدری که از همین حالا می‌داند دختر سه‌ساله‌اش قرار است میان خرابه‌های شام، سر بریده پدر را در آغوش بگیرد،چگونه اشک نریزد؟ حضرت فرمود:«فرود آیید… اینجا محل قبرهای ماست.» و کاروان فرود آمد… اما مصیبت حسین فقط کربلا نبود. هنوز چند روزی تا عاشورا مانده بود. امام دلش به مردم کوفه خوش نبود، اما هنوز برای هدایتشان تلاش می‌کرد. نامه‌ای نوشت.آخرین دعوت.آخرین حجت. نامه را به دست مردی وفادار سپرد؛ قیس بن مسهرصیداوی. قیس نامه را گرفت و راه افتاد.او می‌دانست این راه، راه شهادت است. اما مگر می‌شود فرستاده حسین باشی و از مرگ بترسی؟در میانه راه، مأموران ابن‌زیاد او را گرفتند.نامه را خواستند. قیس نامه را پاره کرد تا به دست دشمن نیفتد.او را نزد ابن‌زیاد بردند.گفتند:«بر فراز قصر برو و حسین را دشنام بده!» قیس بالا رفت،مردم کوفه جمع شدند. همه منتظر بودند.اما ناگهان صدای او در شهر پیچید:«ای مردم! من فرستاده حسین بن علی هستم… به یاری او بشتابید…» سپس یزید و ابن‌زیاد را لعنت کرد. خشم ابن‌زیاد شعله کشید.دستور داد… او را از بالای قصر به پایین انداختند. پیکر قیس بر زمین افتاد.استخوان‌ها شکست.خون بر سنگ‌های کوفه جاری شد.اما لب‌هایش هنوز نام حسین را زمزمه می‌کرد… چند روز بعد خبر را به امام رساندند. کاروان در سکوت فرو رفت.همه چشم به چهره حسین دوختند.امام لحظه‌ای سر به آسمان بلند کرد.اشک بر گونه‌هایش جاری شد.این چندمین یار بود که از دست می‌داد؟ مسلم… هانی… و حالا قیس… غربت از هر سو امام را احاطه کرده بود. نامه می‌نوشت، فرستاده می‌فرستاد، دعوت می‌کرد،اما یکی پس از دیگری شهید می‌شدند. در آن لحظه، حسین دست به دعا برداشت و فرمود:«خدایا، برای ما و شیعیان ما نزد خود منزلتی کریمانه قرار بده و ما را در جوار رحمتت گرد هم آور…» چه دعای عجیبی…در اوج مصیبت، باز هم به فکر شیعیانش بود. در اوج تنهایی، باز هم برای ما دعا می‌کرد. این روزها اگر کسی دلش شکست، یادش باشد…هنوز حسین همان حسین است. همان امام غریبی که در روز دوم محرم، میان بیابان ایستاد، به قتلگاهش نگاه کرد، به اسارت خاندانش نگاه کرد، به غربت یارانش نگاه کردو باز دستش را به سوی خدا بلند کرد و برای ما دعا نمود. السلام علیک یا اباعبدالله… السلام علیک یا غریب کربلا… 🖤 🔴💢 رفیق صمیمی آثار قلمی دکتر حسین زکریائی عزیزی؛نویسنده و روزنامه نگار ودبیرکل مجمع خبرنگاران ونویسندگان دفاع مقدس ومقاومت https://eitaa.com/refighesamimi ‌https://ble.ir/refighsamimi

آنجاكه پای عزت ايران وانقلاب درميان است, مردان ميدان از مسئوليت فرار نمى كنند. همانگونه كه رهبر حكيم انقلاب اسلامى درپيام شان فرمودند، رئيس جمهور مسئوليت يك تصميم تاريخى را پذيرفت وبراى پاسدارى از حقوق ملت وجبهه مقاومت، هزينه آن را نيز بر عهده گرفت. ايثار يعنى، پذيرش مسئوليت هاى بزرگ و ياسخكَويي در برابر ملت. مسعود پزشكيان، همان رزمنده سال هاى دفاع مقدس است. #عزت_حكمت_مصلحت #لبيك_يا_خامنه_اى 🔴💢 رفیق صمیمی آثار قلمی دکتر حسین زکریائی عزیزی؛نویسنده و روزنامه نگار ودبیرکل مجمع خبرنگاران ونویسندگان دفاع مقدس ومقاومت https://eitaa.com/refighesamimi ‌https://ble.ir/refighsamimi

التماس دعا 🔴💢 رفیق صمیمی نشر آثار حسین زکریائی عزیزی؛نویسنده و روزنامه نگار https://eitaa.com/refighesamimi ‌https://ble.ir/refighsamimi