#روح_باغ قسمت آخر

وقتی چشم‌هام رو باز کردم خودم رو توی اتاق روی تخت دیدم. بلند شدم و به طبقه پایین رفتم. مامان‌بزرگ درحال چیدن سفره صبحانه بود. متوجه اون عکسی شدم که روی دیوار بود. طوری همه‌چیز عادی بود که انگار دیشب هیچ اتفاقی نیوفتاده. روزهای زیادی گذشت. دیگه از توی باغ صدای گریه شنیده نمیشد و موجودات تیره رنگ در باغ نبودند. مامان بزرگ هم توهم نمیزد و عصبانی نمیشد. پاییز به پایان رسید. وسایلم رو جمع کردم و چمدون رو بستم. صدای بوق ماشینی از بیرون شنیدم و متوجه شدم مامان اومده. برای آخرین بار به بالکن رفتم و نگاهی به باغ انداختم. عادی و خلوت بود. اما دخترموخرمایی هنوز روی تاب نشسته بود. همه‌چیز پاک شده بود جز گذشته. ری هنوز اونجا زندانی بود. چمدون رو برداشتم و به طبقه پایین رفتم. مامان بزرگ تا پایین همراهیم کرد. بعد از خداخافظی با مامان‌بزرگ از دور به خونه نگاه کردم.اصلا دلم نمیخواست ترکش کنم اما چاره ای نداشتم. وارد ماشین شدم و حرکت کردیم. از خونه دور شدیم. دورتادور جاده رو درخت‌ها پوشش داده بودند. سرگرم تماشای بیرون بودم که یکدفعه متوجه مردی شدم که کنار جاده ایستاده. وقتی بهش دقت کردم فهمیدم پدرمه! مامان بزرگ درست میگفت. هیچ چیز اینجا عجیب نیست. ارواح هم قسمتی از این شهر زندگی میکنند.

امروز ترکیبی از دوچرخه سواری و روی چمن دراز کشیدن و نگاه کردن به ابرها بودD:✨

و البته گرما🚮

حیف نتونستم عکس بگیرم:((

وقتی رفتی گریه نکردم بجاش وقتی کارم خراب شد گریه کردم، وقتی به اتوبوس نرسیدم گریه کردم، وقتی موهام ریخت گریه کردم، وقتی سریالم زود تموم شد گریه کردم.

عاشق روزهای شلوغم، روزهایی که از شدت مشغله یادت میره پیام های تلگرامت رو سین کردی و جواب ندادی، روزهایی که پاهات شب از خستگی درد می‌کنه، روزایی که انقدر اتفاق توش افتاده که انگار چند روز بوده.

داری خوب میشی یا به غم عادت میکنی؟*

من دوباره به سرم زد تقدیمی بدم😭

این پیامو فور کنید تا بگم اگه یه داستان ازتون ساخته میشد اون داستان چجوری بود؟ [یعنی یه شخصیت جدید ازتون میسازم و توصیفش میکنم، و یه خلاصه از روند داستان و زندگیتون میگم. به علاوه اسم کتاب داستانتون و یه عکس با وایب قصه تقدیم میکنم] 📔⛲️ ممبرا هم میتونن شرکت کنندD: برای اینکه چنلتون شلوغ نشه بعد 24 ساعت پاک کنید ؛) 🏷[تموم]