علفزاز با موهای سبزٍ ژولیده در باد کوه با موهای قهوه ایِ یکدست رودخانه با گیره های سرخِ ماهی بر موهاش هیچکدام را ندیده حق دارد نمی خواند این پرنده ی کوچک تهران کلاه بزرگی ست که بر سر زمین گذاشته ایم _گروس عبدالملکیان

و ماه دهانِ زنی زیباست که در چهارده شب حرفش را کامل می‌کند _گروس عبدالملکیان

زیر این آسمان ابری به معنای نامش فکر می‌کند گل آفتابگردان! _گروس عبدالملکیان

مااادر می بینید؟😭

نه همیشه برای عاشق شدن به‌دنبال باران و بهار و بابونه نباش گاهی در انتهای خارهای یک کاکتوس به غنچه‌ای می‌رسی که ماه را بر لبانت می‌نشاند _گروس عبدالملکیان

جناب طبع شعری که مال شماعه💆🏻‍♀

دو سال است که می‌دانم بی‌قراری چیست درد چیست مهربانی چیست دو سال است که می‌دانم آواز چیست راز چیست چشم‌های تو شناسنامه مرا عوض کردند امروز من دو ساله می‌شوم. _گروس عبدالملکیان

سینه‌ام را آماده کرده‌ام بلیط قطار را پاره ‌می‌کنم و با آخرین گله‌ گوزن‌ها به خانه برمی‌گردم آن‌قدر شاعرم که شاخ‌هایم شکوفه داده است و آوازم چون مه‌ای بر دریاچه می‌گذرد: شلیک هر گلوله خشمی است که از تفنگ کم می‌شود سینه‌ام را آماده کرده‌ام تا تو مهربان‌تر شوی _گروس عبدالملکیان

باشهه

Then i died to:)))