آفساید شونصد هزار؟

بچها به تربیت خودتون و سختگیری خانوادتون افتخار کنین لطفاً

@یاس

پنج ساله که بودم برای نخستین بار خواستند بگویم دوست دارم چه اتفاق بزرگی را برای زندگی ام انتخاب می‌کنم یا درواقع «آرزویمان چیست» یکی می‌خواست هنرمند شود،یکی از شاخه های پزشکی ای صحبت می‌کرد که اهمیتی نداشت چه بود،ترسناک بود،یکی می‌خواست ورزشکار شود، یکی بزرگ ترین ریاضیدان و دیگری می‌خواست یک خَیِر بزرگ مهربان شود و دنیارا تغییر بدهد. تمامشان رویاهای بزرگِ ما کوچک ها بودند نوبت که به من رسید من تنها یک چیز میخواستم. من می‌خواستم «پرواز کنم» شاید برای این بود که نمی‌توانستم یک چیز بزرگ یا کوچک را انتخاب کنم. پرواز یعنی می‌توانستم هرکاری کنم،تنها یک جا نباشم و تمام چیزی که می‌خواهم باشم و می‌توانستم آزاد باشم. می‌خواستم پرواز کنم،پرواز،پرواز و پرواز.

من نمیفهمم آرژانتین چه اصراری به ده دیقه اخر بازی داری

ایرانی مگه عامو ولمکو

دقیقا

شما هر کتاب عاشقانه ای رو بزاری جلوی من حالا با استثناهای انگشت شمار من هرچقدرم ازش لذت ببرم تهش اینطوریم که خب که چی خب الان چی شد الان به این می گفتن شاهکار؟

بلندترین واژه ها،آن هایی هستند که ما زندگیشان می‌کنیم. _صدای آرچر

من دلم میسوزد . برای مردم . وفرقی نمیکند از چه جنسی باشند . از چه دینی باشند یا بی دین باشند . فرقی نمیکند بالای شهر ازان انان باشند یا پایین شهر بانان سیر شوند یا پلوی اعیانی بخورند . باپای راست راه بیوفتند یا پای چپ نامه اعمالشان دردست راست باشد یاچپ درمیکده بنوشند یادر مسجد بجوشند مهم نیست اگر درفصل سرما به خیابان هاامدند . یا ثلث سال را پای کار امدند . اینها همه به پیکار امدند . مکتب وسربازخانه وخیابان وبیابان ومین هم فرقی نمیکند . من دلم میسوزد . برای مردم . هرکه بین شرق وغرب افتاد . اینجا درخاورمیانه . فارغ ازسیاست .ازانسانیت . من میبینم ‌.اینجا مردم برای نان ازجان سیر میشوند . _ویل