«نرمال بودن» از آثار کارل یونگ الهام گرفته شده.... این فقط داستان پنهان کردن خود واقعی نیست... در اصل درباره‌ی «فردیت‌یابی» (Individuation) عه.. همون فرایند طولانی‌ای که یونگ توضیح می‌داد: اینکه آدم با شناختن و پذیرفتن تمام بخش‌های وجودش، به یک شخصیت کامل‌تر تبدیل میشه.✨ یونگ باور داشت هرکدوم از ما یه «پرسونا» داریم؛ یعنی نسخه‌ای از خودمون که برای جامعه قابل قبول‌تره. یه جور نقابه که کمک می‌کنه توی اجتماع زندگی کنیم. مشکل از جایی شروع می‌شه که این نقاب رو با هویت واقعی خودمون اشتباه می‌گیریم. توی موزیک‌ویدیوی «Normal» انگار همه‌چیز با ایده‌ی «اجرا کردن» پر شده. همیشه زیر نظر بودن، حس اینکه یکی همیشه داره نگاهت می‌کنه، ظاهر بی‌نقص داشتن و انتظاری که ازت می‌ره تا «عادی» رفتار کنی. اینجا دنیا جاییه که «پرسونا» دیگه فقط یه نقابی نیست که میزنی؛ بلکه تبدیل میشه به چیزی که داخلش گیر افتادی. اما یونگ میگفت هر چیزی که ما انکارش کنیم، از بین نمی‌ره؛ بلکه تبدیل به «سایه» میشه. «سایه» به معنی بخش تاریک یا بدِ وجود آدم نیست. سایه شامل تمام احساسات، خواسته‌ها، ترس‌ها، ناامنی‌ها و حقیقت‌هایی می‌شه که یاد گرفتیم سرکوبشون کنیم، چون با تصویری که دیگران از ما انتظار دارن جور درنمیاد. هرچی بیشتر این بخش‌ها رو انکار کنیم، سایه قوی‌تر میشه. برای همین یونگ یه جمله معروف داره: «آدم با تصور کردنِ شکل‌های نورانی به روشنایی نمیرسه؛ بلکه باید تاریکی رو آگاهانه بشناسه.» یعنی رهایی از این نیست که وانمود کنیم بخش‌های سخت و تاریک وجودمون وجود ندارن؛ بلکه وقتی شروع میشه که اون‌ها رو بپذیریم.

وایخداجونم

فقط از بنگتن برمیاد ام وی ای که با دستشویی شروع می‌شه اینجوری تموم بشه

تهیونگی که کتک‌خورده، به‌هم‌ریخته و خسته به نظر میاد؛ مثل همه‌ی اعضای گروه که سال‌ها هدف نفرت اینترنتی بودن، فحش و توهین شنیدن و تحقیر شدن، و همه‌ی این‌ها انگار تبدیل به یه چیز عادی شده بود؟ هنر بازتاب زندگیه، و شاید هیچ راهی بهتر از نشون دادن این موضوع از طریق تهیونگ وجود نداشته باشه:)))))

در کل الکل، زن‌ها، لباس‌های لوکس و مهمونی‌ها. سینگل آلبوم «Normal» همه‌ی چیزهایی که آیدل‌های کره‌ای معمولاً بابتشون مورد قضاوت و انتقاد قرار میگیرن رو برمی‌داره و تبدیلشون می‌کنه به بخش اصلی مفهوم خودش. این فقط برای شوکه کردن یا جنجال درست کردن نیست... یه نگاه هنری و انتقادی به صنعتی‌ـه که از آیدل‌ها انتظار بی‌نقص بودن داره و وقتی بزرگ‌تر و بالغ‌تر می‌شن، اون‌ها رو بابتش تنبیه میکنه.😭

«می‌دونید چی واقعاً دلخراشه؟ اینکه اون‌ها حتی وقتی واقعاً بخوان، هیچ‌وقت نمیتونن کاملاً تنها با خودشون باشن:))) توی این صحنه هفت عضو گروه حضور دارن، اما داخل اتاق هشت نفره. نفر هشتم اون آدم نیست...اون آینه‌ایه که وسط اتاق قرار گرفته. آینه با بی‌تی‌اس تعاملی نداره، فقط... وجود داره. این باعث شد به این فکر کنم که شاید «Normal» دقیقاً می‌خواد همینو بگه. بعد از ۱۳ سال، شاید همیشه یه نفر توی اون اتاق وجود داره... مدیر، یکی از اعضای استف، محافظ، دوربین، یا کسی که منتظر برنامه‌ی بعدی‌شونه. نه به این دلیل که دارن کار اشتباهی انجام میدنا، چون زندگی در این سطح از شهرت این شکلیه. دردناک‌ترین بخش اینه که حضور دائمی دیگران دیگه عجیب به نظر نمیرسه...تبدیل به یه چیز عادی شده. شاید همین طعنه‌ی اسم «Normal» باشه. وقتی تمام زندگی‌ات زیر نگاه دیگران گذشته، تنها بودنِ واقعی دیگه نمی‌تونه «نرمال» زندگیت باشه.»💔

تعریف دقیق و کامل هنر:

بی نظیر بود

ما نخواهیم ترکید✊🏻

کمک کنید بقیه هم انتشارات رو دوست داشته باشن *ادم بفرستین اینجا ادم باحال پایه پرحرف💆🏻‍♀

«جنگ پايان خواهد يافت ‌و رهبران با هم گرم خواهند گرفت ‌و باقى می‌ماند آن مادر پيرى كه چشم به راه فرزند شهيدش است ‌و آن دختر جوانى كه منتظر معشوق خويش است ‌و فرزندانى كه به انتظار پدر قهرمانشان نشسته‌اند ‌نمی‌دانم چه كسی وطن را فروخت ‌اما ديدم چه كسی ‌بهاى آن را پرداخت.» — محمود درویش‌