֙⋆ #سیریک

چشم‌های بسته، بازترند و پلک، پرده‌ای‌ست که منظره را عمیق‌تر می‌کند. بگذار رودخانه از تو بگذرد و سنگ‌هاش در خستگی‌ات ته‌نشین شوند بگذار بخشی زنده از مرگ باشی و ریشه‌ها به اعماقت اعتماد كنند. جنگل تنها یک درخت است که در هزاران شکل از خاک گریخته است. _گروس عبدالملکیان

__

وطن یعنی نباید هیچکدام از اینها اتفاق می افتاد.

زنی که خودِ هنر است تکرار شدنی نیست. نمی‌توانی طرحی از روحش را برداری و آن خود کنی؛ او فراتر از آن است که به چشم آید؛ او یک احساس است.

گاهی احساس می‌کنم در جهان جایی برای من نیست. همان طور که در جمع دیده نمی‌شوم و همان طور که در کوچه و خیابان نامرئی هستم و آدم ها به من تنه می‌زنند، احساس می‌کنم نیستم یا شاید هم نباید می‌بودم. ای کاش واقعا نامرئی بودم. ای کاش گل قالی بودم، ای کاش نقشی بر دیوار بودم، ای کاش اشک چشم هایی بودم، ای کاش کلمه ای بر کاغذ بودم.