گاهی احساس می‌کنم در جهان جایی برای من نیست. همان طور که در جمع دیده نمی‌شوم و همان طور که در کوچه و خیابان نامرئی هستم و آدم ها به من تنه می‌زنند، احساس می‌کنم نیستم یا شاید هم نباید می‌بودم. ای کاش واقعا نامرئی بودم. ای کاش گل قالی بودم، ای کاش نقشی بر دیوار بودم، ای کاش اشک چشم هایی بودم، ای کاش کلمه ای بر کاغذ بودم.

والا ، همیشه یا اعصاب ندارم یا کلافه ام .

جمعه های کومانی و مهسایی برای کل هفته کافین.

_عروسک خانه