دوش ديوانه شدم عشق مرا ديد و بگفت: آمدم، نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو گفتم اى عشق من از چیز‌ دگر مى‌ترسم گفت آن چیز دگر نيست، دگر هیچ مگو من به گوش تو سخن‌هاى نهان خواهم گفت سر بجنبان كه بلى جز كه به سر هیچ مگو _مولانا

_

دلباخته این ترکیبم🙇‍♂️

_سانگ هوان، با اینکه اینجام اصلا نگران نیستم؛ میدونم میای سراغم. میای و مثل قبلا میگی که سرمو بالا بگیرم.

اینبار قول میدم،اینبار تا آخرش فرار نمی کنم.

من دختر تو نیستم اما تو قطعا پدر منی.

رابطه من و پیتزا رابطه گارفیلد و لازانیاست💆🏻‍♀️

ترس اصلی این نیست که بدون من اتفاقی براش نمیوفته،اینه که نکنه بدون من اتفاقی بیفته؟

اونوقت چی می‌شه؟

تنهایی در نبودن افراد است. منِ پیش از این هیچ‌گاه تنها نبودم. من بودم و خودم،مهم ترین فرد و همین کافی بود‌،حال من تنها ماندم،بدون خودم.

گر خدا بودم، خدایا، لحظه‌ای از خویش می گسستم، می گسستم، دور می‌رفتم روی ویران جاده‌های این جهان پیر بی ردا و بی عصای نور می رفتم وحشت از من سایه در دل‌ها نمی افکند عاصیان را وعده‌ی دوزخ نمی‌دادم یا ره باغ ارم کوتاه می کردم یا در این دنیا بهشتی تازه می زادم خانه می‌کردم میان مردم خاکی خود به آن‌ها راز خود را باز می‌خواندم می‌نشستم با گروه باده پیمانان شب میان کوچه ها آواز می‌خواندم گر خدا بودم، رسولم نام پاکم بود این جلال از جامه های چاک چاکم بود عشق شمشیر من و مستی کتاب من باده خاکم بود، آری، باده خاکم بود فروغ‌فرخزاد

موجودی خودخواه بودم که با وجود سرشتم،تنها برای تو زندگی می کنم.