از دور تو را دوست دارم از دور؛ بی آنکه عطر تو را حس کنم. بی آنکه در آغوشت بگیرم، بی آنکه صورتت را لمس کنم تنها «دوستت دارم...»

«اُقسِمُ لَو وَجَدَت فیک عَیباً لَقُلتُ العِیب فی عَینی» قسم میخورم اگر عیبی در تو پیدا کردم آن عیب از چشمانِ من بوده است؛

از یه جایی به بعد خورد شدم ، دقیقا بعد شبی که واسه اولین بار نبودنتو واقعاً حس کردم و تا استخونم سوخت ، دقیقا جایی خورد شدم که با خودم فکر میکردم و مدام تکرار میکردم نه امکان نداره میدونم اون هنوز دوسم داره ، درصورتی که تو رفته بودی و یجورایی این حرفام فقط واسه گول زدن خودم بود ، جایی خورد شدم که همه میگفتن عیب نداره بابا زخم و درد آدمو قوی تر میکنه و اینم از یادت میره و تهش فراموش میشه اما من هرروزی که از نبودنت میگذشت و یه گوشه از اتاقم میشستم و تمام خاطرات و پروسه ای که باهم گذروندیم و ورق میزدم و مرور میکردم و تهش هیچی بجز اشک و گریه نبود ، آره من خورد شدم .

ولی من دوست داشتم موردعلاقه‌ترین شعرِ تو بودم .

‏تو دیگه حواست نبود ، منم دیگه تلاشی نکردم

آره من مودی‌ام ولی تو هر مودم بازم دوستت دارم دیوونه .

میری بیرون مواظب خودت باش ، یادت نره لباس گرم بپوشی ، ماسکتو یادت نره ، من یدونه از تو بیشتر ندارما .

دیگه دلم برات تنگ‌ نمیشه فقط وقتی بهت فکر میکنم مجبور میشم عمیق‌تر نفس بکشم .

لانگ دیستنس با وجود سختی هاش قسمت جالبش برای من اینه که حست انقدر برات با ارزش میشه که دور بودن یکی رو ترجیح میدی به نزدیک بودن همه اونایی که میخوان کنارت باشن .

درگیر عشق یک‌طرفه شدن مثل اینه که تو هرروز بری وسط جاده ، قلبت و بگیری تو دستات و جلوی یه کامیون وایسی به امید اینکه بخاطرت ترمز کنه ، ولی اون کامیون هیچوقت تورو نمیبینه ، هربار بیشتر لهت میکنه ، هربار بدتر از روت رد میشه و تو هربار بیشتر میمیری .

از ذهن تا دهن فقط یک نقطه فاصله ست ، پس تا ذهنت رو باز نکردی ، دهنتو باز نکن .