تو خوب هر چه را دیدی
تو از آن ماهی سرخی که زندانیست
در بلور کوچک یک جام
وز دانههای سبز انگوری
که لای تاک میماند، و میپوسد،
نمیگفتی
تو از یک شاخۀ خشک درخت باغ
که عریان مانده از بیرحمی پاییز
تو از تنهایی پروانههای بهمن و اسفند
و از گلهای پژمرده،
به دست دخترکهایی که لبهای
عروسکهایشان را میکنند رنگین،
نمیگفتی، نمیگویی
که از مهر عروسکها تویی لبریز،
تویی سرشار
| هاشمافسریان | طاقچه
📔 | برای [ لاجَرم ]
