دلم وقتایی رو میخاد که بچه بودم مامانم برام لالایی میخوند اون موقع دغدغه ی هیچی رو نداشتم
میدانم چرا هیچگاه یاد من نیستی. من زخمی بر روحت به یادگار نگذاشتم که با هر تلنگری یادم بیفتی. انسان به زخمها بیشتر میاندیشد تا مرهمها.