:)

روح من خسته‌اس کم‌حوصله شدم کم طاقت شدم اعتمادمو نسبت به آدما از دست دادم قلبم سنگینِ نفسام سردِ تنم داره کم میاره و در آخر من نمیدونم که چرا اینقدر دلتنگم

این قلب آدما اسباب بازی نیست دستمال کاغذی نیست که هروقت کارت باهاش تموم شد بندازیش دور درون این قلب احساس هست وابستگی هست عشق هست و علاوه بر اینا نفرت و کینه هم هست کاری نکن به جای دسته ی اول دسته ی دوم رو انتخاب کنه و ازت نفرت به دل بگیره

دقیقا خود منم :

از استرس پا تکون دادن ، لب جوییدن ، پوست دور ناخن رو کندن <<<<<<<<

قلبم یه طوریه انگاری پیر شده چروکیده شده خسته شده انگاری با هر تپش یه تیکه اش که شکسته فرو میریزه انگاری چنگ میندازه به قفسه سینم و اشک میریزه و داد میزنه که چرا نمیزارن آروم باشم چرا اینقدر میشکنن منو چرا ..

چجوری میشه اینقدر بی رحم باشید ؟ اینقدر پست باشید اینقدر آدم بیخودی باشید که به راحتی دل بشکنید و اشک یکیو در بیارید عذاب وجدان نمی‌گیرید؟ اصلا وجدان دارید ؟

هیشکی از شما نظری راجب به زندگی خودش نمیخاد ، اینکه تو برمیگردی میگی تو چقدر زشت میخندی ، تو چقدر چشمات ریزه تو چقدر چاقی تو چقدر لاغری و .. احمق بودن تورو میرسونه خب با تمام این حرفایی که به طرف میزنی تبریک میگم‌اون دیگه نمیخنده اون‌اعتماد به نفسش کم شد چی به تو رسید ؟

مرور خاطرات و یادگاری ها خیلی دلگیرن :)

به خدا در دل و جانم نیست هیچ جز حسرت دیدارش - فروغ فرخزاد -

تو می‌دانی که از مرگ نمی‌ترسم فقط حیف است هزار سال بخوابم و خواب تو را نبینم. - عباس معروفی -

قلب من پر از درد و رنجِ ولی ته قلبم یه نور کوچیکی هست امید داره به روزای خوب