:)

قلب من :) ببخشید که باعث شدم همه بیان بشکننت ببخشید که باعث شدن دردت بگیره ببخشید که آدم هایی رو درون تو جا دادم که لیاقت نداشتن ببخشید که اذیتت کردم ببخشید که باعث شدم تموم حس های بد رو تجربه کنی

چقدر دل شکستن برامون راحت شده چقدر اشک همدیگه رو در آوردن برامون راحت شده چقدر خبر مرگ برامون عادی شده چقدر بی رحمی کردن برامون عادی شده تقصیر ما هم نیستا باعث شدن اینطوری بشیم اونقدری کینه کاشتن تو دلمون اونقدری قدر مهربونی مونو ندونستن تبدیل شدیم به اینی که الان هستیم

ولی خواب خیلی خوبه وقتی میخوابی ذهنت آرومه به هیچ چیز فکر نمیکنی برای چند ساعتی دور میشی از دنیا و سختی هاش دور میشی از هرچی اعصاب خوردیِ دور میشید از هرچی غمِ وارد یه دنیای تاریک و ساکت و پر از آرامش میشی

چه سودی می‌برید از اینکه اینقدر دیگران رو اذیت میکنید ؟

میشه به منم یاد بدید چجوری میشه اینقدر بی تفاوت بود ؟

ولی زخم حرف کسی که دوسش داری هیچوقت خوب نمیشه

آدما هیچوقت یهویی تغییر نمیکنن آروم آروم تغییر میکنن و مسبب این تغییر ما هستیم

دلتنگی یعنی جسمت نتونه بره اون‌جایی که روحت می‌ره .

نمی‌فهمم تون واقعا بدترین ضربه رو به جسم و روان و روح و قلب آدم می‌زنید بعد یه طوری رفتار میکنید انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده؟ یا خیلی دیگه به خودتون زحمت بدید یه ببخشید میگید ؟ پس این وسط اون ضربه ای که به من خورد چی ؟ جواب اونو میخواید چی بدید؟

ینی واقعا میشه که یه اتفاقی بیوفته که یک روز بی دغدغه زندگی کنم ؟

:)