می‌دانی؟ من عاشق خوابم. وقتی بیدارم، زندگی من تمایل عجیبی دارد که از هم بپاشد.

احساس میکنم کم‌کم دارم به هیچ تبدیل می‌شوم. در حالی که سعی دارم همه چیز بشوم.

مهم نیست چقدر سعی میکنم که فراموش کنم، انگار یه سری آدما، اتفاقات، خاطرات، حرفا قراره تا ابد توی ذهنم بمونن.

مهم نیست چقدر ادعای بی احساس بودن یا قوی بودن کنم، به هر حال سر اون قضیه اشکم دم مَشکمه.

تو که همش نگران بودی؛ بهم بگو چقدرش رو شاد زندگی کردی؟

برای از بین رفتنِ احساساتش باید از چه کسی عصبی باشد و سر چه کسی فریاد بکشد؟ باز هم سکوت و از گوشه‌ای تماشا کردن انسان هایی در قالب حیوان هایی با خوی درنده؟ سکوت میکند نه بخاطر ترس از بیانِ حقیقت؛ بلکه سکوت میکند چون دنیای بی‌رحمی که به ناچار درآن پا گذاشته است، بی ارزش است. سکوت میکند چون انسان‌ها کوچک‌تر و بی ارزش تر از اتقام‌اند. میدانست که گاه باید نفرتش را در سینه‌اش پرورش دهد و نگذارد از تنفرش، ذره‌ای کم شود؛ چون در تمامِ این سال‌های تاریک که گذرانده بود، به خوبی اثبات شده بود که قدرت نفرت بیان نشدنی و انسانِ متنفر، مهار نشدنی‌ست. این بار هم سکوت میکند در حالیکه از اعماقِ قلبِ نصفه نیمه‌اش میخواهد که تمام کسانی که اعتمادش را به دندان کشیده و تکه پاره‌اش کردند، مجازات شوند و تقاص همه چیز را به بدترین شکل پس بدهند!

درموردش با جی‌پی‌تی حرف زدم .

از آدما دوری میکنم چون میترسم، میترسم دوباره و دوباره همون اتفاقا برام بیوفته ولی همین دوری کردن هم باعث میشه من مقصر بشم ولی هیچ راهی جز کنار گذاشتن تا صدمه نبینم ندارم.

نمیدونم کجا و کی اینجوری شدم و حتی دیگه روزای خوب رو یادم نمیاد، اینجور شده که ذهنم همش خاطرات بد رو میزاره جلوی چشام تا منو از خودم برنجونه.

و اما هرگز از آنان نبوده ام که برای جلب توجه دست به التماس زنند. همان لحظه که دریابم در نگاه کسی بی‌ارزشم،او برایم به غریبه‌ای تمام‌عیار تبدیل خواهد شد.