نمی‌گم کاش هیچوقت نمی‌شناختمت می‌گم کاش همونجوری که شناخته بودمت میموندی.

متاسفانه اونقدری که توقع دارید لیاقت ندارید.

اینکه تو مرا رنجاندی یک مسئله بود، اینکه من بخاطر تو چقدر خودم را رنجاندم یک مسئله‌ی دیگر.

آدم نهایتا یکی دو بار خودشو ثابت میکنه، دفعه سوم میذاره هر جور دوست دارید فکر کنید.

حقیقتا جوابای کوتاه در برابر حرف و پیامای طولانی و دیر سین زدن به کل ذوقمو برای دوباره حرف زدن کور میکنه.

حرف از وفاداری شد و همه کر و کور شدند.

بیخیال عزیزم، هممون تو داستان یک نفر آدم بده ایم.

وقتی حالم بده می‌خوام باهات حرف بزنم بغلت کنم؛ وقتی عصبی‌ام بغلتو می‌خوام، وقتی گریه می‌کنم بغلتو می‌خوام، وقتی از همه خستم بغلتو می‌خوام، وقتی نمی‌تونم نفس بکشم بغلتو می‌خوام و حتی اگه باهات بحثم شه بازم دلم بغلتو می‌خواد.

حق با اون بود، زندگی واقعا کپک زده.

حیف اون همه آهنگای قشنگ نیست که برام فرستادی؟ آهنگا چه گناهی کردن که ازشون متنفر بشم؟ ببین چه‌کار کردی؟گند زدی.

و من حتی دیگه نمیخوام بدونم که چرا با من اینجوری کردی.