حرف از وفاداری شد و همه کر و کور شدند.

بیخیال عزیزم، هممون تو داستان یک نفر آدم بده ایم.

وقتی حالم بده می‌خوام باهات حرف بزنم بغلت کنم؛ وقتی عصبی‌ام بغلتو می‌خوام، وقتی گریه می‌کنم بغلتو می‌خوام، وقتی از همه خستم بغلتو می‌خوام، وقتی نمی‌تونم نفس بکشم بغلتو می‌خوام و حتی اگه باهات بحثم شه بازم دلم بغلتو می‌خواد.

حق با اون بود، زندگی واقعا کپک زده.

حیف اون همه آهنگای قشنگ نیست که برام فرستادی؟ آهنگا چه گناهی کردن که ازشون متنفر بشم؟ ببین چه‌کار کردی؟گند زدی.

و من حتی دیگه نمیخوام بدونم که چرا با من اینجوری کردی.

انگاری می‌دونستم اون روز آخرین باره که می‌بینمت برای همین محکم بغلت کردم.

ولی ای کاش عزیزم دوستی ما الکی نبود.

امیدوارم هیچوقت نفهمی که چه آدمی بودی و هستی.

چه صبحی چه بخیری؟