قشنگ خودم میفهمم که برای اینکه به آینده فکر نکنم و با ترس هام مواجه نشم دارم تو حال زندگی میکنم که فقط لذت ببرم
وقتی با یکی از دوستام حرف میزدم میگفتم بابا چجوری امیدوارم باشم وقتی میدونم اخراج میشم گفت تو توی کار خدا دخالت نکن تو چه میدونی قراره چی بشه پس فقط دعا کنه و بقیه درس هارو خوب بده
ولی خب واقعا امیدو کورکورانه ایه اگه دل خوش کنم به خدا چون خودم گند زدم بعد خدا بیاد بگه اشکال نداره من برات اوکی میکنم؟ نمیاد بگه چرا خودت نخوندی؟ نمیاد بگه از تو حرکت از من برکت؟
قشنگ تا الان ۳ تا رو گند زدم تازه خیلی امیدوارانه بخوای نگا کنی ۲ تارو مطمئنا گند زدم