پویش یادم باشه رو دیدین؟

خداوند تنها قدرت لایتناهی دنیاست، هرکس پشتش به این قدرت بزرگ گرم باشه دیگه از قدرت های تموم شدنی و کوچیک نمی‌ترسه.

میدونستید که شیطان همیشه مؤمن رو بین دوراهی یأس و غرور قرار میده؟ یا مأیوس و یا مغرور... +این وقت شب بیدار شدی و داری نماز شب میخونی؟ تو دیگه تَهِشی (غرور) +حالا یک شب پاشدی دو رکعت نماز بخونی دیگه. بقیه بیشتر از اینا انجام میدن، کار تو چه ارزشی داره آخه؟ (یأس)

؛ آقای پزشکیان بارک‌الله؛ حق فرمایش کردید الحق و انصاف..

یا صاحب الزمان؛ در کوی نیک‌نامان ما را گذر ندادند! گر تو نمی‌پسندی تغییر ده قضا را...

شما رو نمیدونم؛ ولی من همیشه بین مرز باریکِ ناامیدی و غرور دارم دست و پا میزنم..!

گاهی زیادی خودشیفته و مغرور می‌شم به خودم، گاهی هم ناامید و منفعل میشم... مثلا توی یک مهارتی که در حد مبتدی یاد دارم خیلی خودمو دست بالا میگیرم و احساس میکنم خیلی حرفه‌ای تر از بقیه (حتی کسایی که از من بیشتر و بهتر توانایی انجام اون کار رو دارن) هستم و به خودم مغرور می‌شم؛ و یا تو مهارتی که دارم یا کاری که دارم انجام میدم خودمو دست‌پایین میگیرم و حس میکنم هیچی بلد نیستم و کارم افتضاحه و ناامید میشم!

+راه حلی برای این موضوع دارید؟ اینجا بهم بگید: @ToT_00

مثل حضرت خدیجه اهل هزینه کردن برای دینت باش. هزینه فقط مادی نیست! حضرت زهرا "سلام‌الله‌علیها" با جان شون برای دین خدا هزینه کردند. خود حضرت خدیجه "سلام‌الله‌علیها" هم فقط مادی هزینه نکردند، آبرو شون روهم پای دین خدا گذاشتن وسط...

بدیهی ترین جوابی که به این سوال میشه داد اینه که: تعادل رو رعایت کنید. بله؛ منم میدونم که تعادل باید رعایت شه، ولی دنبال راه رسیدن به این تعادل هستم وگرنه که مقصد و هدف معلومه.