با پای خودت بلند میشی میری دندانپزشکی، مقدار زیادی هم هزینه میکنی، کلی هم معطل میشی، یک عالمه هم درد میکشی که در نهایت سلامتی به دست بیاری.
اون وقت انتظار داری بابت چیزای مهمتر و ویژهتری توی زندگیت هزینه ندی و رنج نکشی و معطل نمونی؟
ای انسان غافل...
بندهارو دونهدونه و با دقت از گردنم باز میکنم.
شاید هم نه اونقدر بادقت.
به اندازه کافی گردنم سنگین شده که نتونم تحمل زیادی به خرج بدم.
نمیدونم.
گاهی آدم راهی برای نجات پیدا نمیکنه.
اما شاید،
شاید،
آدمیزاد اگر سبکتر باشه بهتر بتونه رها بشه...
کاش اونقدری بزرگ شده بودم که همین الان یه بلیط مشهد میگرفتم و پرت میشدم توی بغل امام رضا.