-حرف‌هایی‌که‌هیچ‌وقت‌گفته‌نشد- با لالایی‌هایم حروف‌های گریان را آرام کردم و با ناله‌های ویالون جملات را رقصاندم اما آنان جز لبخندی مضحک و تعبیر‌هایی منزجر کننده چیزی برای ارائه نداشتند؛ گمان کردند کودکمُ سختی روزگار نچشیده پس به نوشته‌هایم انگ خیالات و ابهامات دوران زود‌گذر نوجوانی را چسباندند، من هم بیخیال شدم از بازگو کردند درد و گذاشتم بذر صبر در دلم جوانه بزند و مهر سکوت بر لب‌هایم حک شود اما بعد در کمال تعجب احوال کلماتم را گرفتند برای بهتر شدنشان نسخه‌ها پیچیدند همان‌هایی که خود دلیل انزوای لبخند‌ها بودند [به راستی آدمی نمیرد چه چیز‌ها می‌بیند] باشد عیبی ندارد بگذرا بگویند و ببرند و بدوزند ... نمی‌شود از تمام انسان‌ها انتظار آدم بودن را داشت

بفرماییید

چه امروز زیاد عکس نگرفتم(((:

:::)

لطافت زن ایرانی ، مرهم زخم جنگ است .

گونه بیگانه مهاجم کیست؟ترامپ و نتانیاهو🙏🏻

وقتی تو این موقعیت جنگ داری درس میخونی:

چه قشنگه میگه که::: ایران یوسف دوران است که برادران ناتنی اش دورش حلقه زده اند و حسودی و خیانت می‌کنند.‌.

❤