_

دستانت را به من بده که جانم آنجا خفته است ؛ که جانم آنجا برای ِ ابد خفته است.

در میان افکار خویش دست و پا میزدم و سرمای آب ، صدای برخورد دندان هایم را بر انگیخته بود،گویا خیلی دلتنگ یکدیگر بودند . می‌خواستند بشکنند و از من جدا شوند تا هم را در آغوش بگیرند ، چه مضحک به نظر می‌رسد .. تشویش های ذهن هم همینجور هستند! دلم میخواهد شده با دستان خونی خودم را بالا بکشم و لحاف دست باف کودکی‌ ام را رویم بکشم ! #خط_خورده

آری کاش با این دستانِ خونی مانند ِکودکی معصوم و فرشته پتوی دستبافت ِمادر را روی خود بکشم و با آرزوی ِفردا لبخند بزنم و بازی کنمُ به خواب بروم.... #خط_خورده

گفتم حیف ِ نزارمشون(: امیدوارم احساساتم زلال باشن....

*

خیالِ‌مورد‌علاقه‌من‌بود.

_

_

حرف های زیادی برای گفتن بود! اما؛ دلیل های زیادتری برای نگفتن بود...

از آدما به آدما پناه نبرید، بی پناه تر می‌شید..