💠 ما کجا کم گذاشتیم؟! 🔲 اگر با توییت‌های مسئولین دیپلماسی یا حتی با صدای بوق‌های رسانه‌ای دشمن، وضعیت فکری و روحی‌مان دچار تغییر و تحول می‌شود و از درون دچار تشتت می‌شویم، هنوز بدنه مردمی نبرد با آمریکا، خودایستا و خودکفا نشده است! ▫️ واضح است که رهبر عزیزمان به هر دلیل امکان ارسال پی ‌در پیِ پیام به ما را ندارند، مسئولین نیز یا به خاطر مسائل امنیتی یا به خاطر عدم توانایی، مردم را به خوبی در جریان روند اتفاقات قرار نمی‌دهند؛ پس باید جبهه مردمی در عرصه جهاد تبیین خود ایستا شود. خدای متعال در آخرین آیه سوره فتح، وضعیت خودایستایی جبهه را در نبرد با دشمن، به زیبایی توصیف کرده است: «وَمَثَلُهُم فِي الإِنجيلِ كَزَرعٍ أَخرَجَ شَطأَهُ فَآزَرَهُ فَاستَغلَظَ فَاستَوىٰ عَلىٰ سوقِهِ يُعجِبُ الزُّرّاعَ لِيَغيظَ بِهِمُ الكُفّارَ»؛ جبهه مردمی، مثل گیاهی است که جوانه‌هایی بسیار متراکم، دور و بر آن را پوشانده باشند و وزر و سنگینی بار را بین خود تقسیم کرده و به دوش می‌کشند؛ بر اثر این بارکِشی، گیاه روی پای خود می‌ایستد و هم زارع را به تعجب وامی‌دارد و هم دشمن را به خشم. ▪️ ‌ممکن است اشکال کنید که: «تبیین، دسترسی به داده‌های اطلاعاتی می‌خواهد و وضعیت اطلاع‌رسانی به گونه‌ای نیست که مردم به راحتی بتوانند این دسترسی را داشته باشند؛ پس تبیین مردمی ممکن نیست». فراموش نکنیم که داده‌های اطلاعاتی از میدان و دیپلماسی، برای جبهه مردمی در حکم متشابهات است و همیشه باید اصول و محکماتی بر متشابهات سوار باشد تا پشتوانه عقلانی و الهی جمهوری اسلامی از نسبت راکب و مرکوب بین آن دو به وجود آید. ▫️ مهمترین اصل محکم، دستیابی کشور به فتوحات فراوان است؛ یک اربعین فتح و ظفر نصیب ما شد و بعد از آن نیز توانستیم شروط خود را به دشمن تحمیل کنیم؛ هر کدام از این‌ها یوم الله است و نیاز به تذکر دارد و تذکر، نیاز به مُذَکِّر؛ اما وقتی مُذَکِّر فتوحات خود در این جنگ را یا نمی‌بیند یا حتی آن‌ها را شکست تلقی می‌کند، از دیگران چه انتظار؟! وقتی همه انرژی هسته‌های مردمی صرف پخت نذری و اطعام و پخش نواهای انقلابی و راه‌اندازی کاروان‌های خودرویی می‌شود – که اگر نگوییم افزایش آن‌ها ضروری است، حداقل تثبیت آن‌ها در همین نقطه ضرورت دارد- تبیین، بی‌صاحب می‌ماند و تحریفِ حریف جای آن را می‌گیرد. ▪️ اینها که بیان شد نه به معنای چشم‌پوشی از ضعف‌های رسانه‌ای است و نه به معنای خود زنی؛ بلکه تلاشی است برای خود انتقادی سازنده که از جمله مهم‌ترین کارهای هسته‌های ربّیون در زمان جنگ است. تشکیلات الهی و مردمی ربّیون، مکرراً این سؤال را از خود می‌پرسند: «ما کجا کم گذاشتیم که این‌طور شد؟!» و بلافاصله از خدا درخواست می‌کنند که کم‌کاری یا زیاده‌روی آنان را ببخشد و اثر آن را در حیات اجتماعی از بین ببرد: «رَبَّنَا اغفِر لَنا ذُنوبَنا وَإِسرافَنا في أَمرِنا». از طریق بعثت ربیون است که مردم مبعوث می‌شوند و مبعوث می‌مانند. ✍🏻 به قلم احمد مؤمنی | پژوهشگر مجموعه ربیون مرکز رشد #مجموعه_ربیون ➖➖➖➖➖ ☑️ #مرکز_رشد_دانشگاه_امام_صادق (ع) 🌐 Rushd.ir 🆔 @rushdisu 🆔 @rebbiun_ir

📄 آن که استاد بود؛ نه به ادعا، که به کردار: دانش‌پژوهی که قدرت را به خدمت دانش درآورد. ✍️ به قلم دکتر حسن دانایی فرد در سوگ استاد شهید دکتر مصباح‌الهدی باقری 🔲 در روزگاری که بسیاری از قدرت، نردبانی برای عروج شخصی می‌سازند، همیشه معدودی هستند که آن را ابزاری برای تعالی علم، اخلاق و جامعه می‌بینند. آنان می‌دانند که پیوند با قدرت، اگر در چارچوب فضیلت، معنویت و خودشناسی روی دهد، نه تهدیدی برای حوزه‌ی دانایی، بلکه فرصتی برای شکوفایی آن خواهد بود. در میان این چهره‌های نادر، «مصباح‌الهدی باقری» نمونه‌ای روشن از دانش‌پژوهی فروتن و مدیر فرزانه‌ای بود که در پیوندی صادقانه با ساختارهای مؤثر و تصمیم‌ساز، هیچ‌گاه علم را قربانی سیاست نکرد و قدرت را ملعبه‌ی شهرت نساخت. برعکس، آن را به ابزار رشد فهم جمعی و ارتقای زیست اخلاقی دانشگاه بدل کرد. ▪️قدرت، هرچند در اختیار و در دسترس او بود، در نیت و جانش راهی نداشت. ایمان داشت که شکوه حقیقی در مقام نیست، در نیت است؛ نه در گسترش دایره‌ی نفوذ، بلکه در تعمیق میدان معنا. او در جلسات و محافل علمی، قدرت را با وقار نگاه می‌کرد؛ با احترامی که تنها از شناخت خطرهای آن برمی‌آمد. حضورش در مراکز تصمیم‌گیری یادآور این حقیقت بود که قله‌های نفوذ اجتماعی، تنها زمانی ارزشمندند که در خدمت قله‌های معرفت قرار گیرند. به شاگردانش می‌آموخت که شکوه آکادمی نه در ساختمان‌های باشکوه و عنوان‌های پرطمطراق، بلکه در درخشندگی اندیشه و سلامت نیت استادان است. ▫️آنچه می‌خوانید، برداشت زیسته‌ی یک معلم است از حکمت و منش شهید بزرگوار «دکتر مصباح الهدی باقری»، یکی از استادان بی ادعای مدیریت ایران. 🌐 متن یادداشت در تارنمای مرکز رشد #مصباح_رشد #شهید_مصباح_الهدی ➖➖➖➖➖ ☑️ #مرکز_رشد_دانشگاه_امام_صادق (ع) 🌐 Rushd.ir 🆔 @rushdisu

💠 صلح موقت یا صلح پایدار؟ 🔰 ذهنیت‌ها در کشاکش دوگانه‌‌‌ها ▪️ یکی از راه ‌های نظام بخشی به اذهان عمومی تولید روایت ‌های متناسب و استخراج دوگان‌ های سیاسی-اجتماعی از دل آن‌ها است. دوگان‌های سیاسی-اجتماعی، برساخت‌های گفتمانی هستند که برای جهت‌دهی به افکار عمومی طراحی می‌شوند. این دوگان‌ها در واقع شیوه‌هایی هستند که با پشتیبانی روایت‌های موجود، جامعه را به سمت یک انتخاب هدایت‌ میکنند. در نبرد رسانه‌ ای، جبهه ‌ای پیروز است که بتواند با تولید روایت‌ های کلان و خرد از صحنه، دوگانی را تعریف نماید که توده مردم آن را درک و انتخاب کنند. ▫️ یکی از وقایع سیاسی اخیر در جریان دفاع مقدس سوم، مذاکرات اسلام آباد بود. آمریکا در خلال مذاکرات از طریق تولید انبوه اخبار مثبت و به ناگاه اعلام شکست در انتهای آن سعی کرد که روایت و دوگان «جنگ یا صلح» را هم در درون ایران و هم در میان جوامع بین المللی علیه کشور ما فعال کند. ▪️ در مقابل این روایت سازی و دوگان «جنگ و صلح» دشمن و پشتیبان‌ های داخلی آن، باید روایت و دوگان دیگری در سطح داخلی، منطقه ای و بین المللی مطرح گردد؛ این دوگان جدید را می توان دوگان «صلح موقت یا صلح پایدار» نامید. تکیه بر عنوان «صلح» در دوگان جدید نشان میدهد جمهوری اسلامی در نهایت به دنبال پایان ‌بندی جنگ و برقراری صلح است؛ اما چه نوع صلحی و در چه شرایطی؟ ▫️ این یادداشت تلاش دارد ضمن تبیین اهداف دشمن در بالا آمدن دوگان «جنگ و صلح»، خط کلان روایت مدافع «صلح موقت» و «صلح پایدار» را تبیین نماید. ✍🏻 به قلم صالح بنی اسد | پژوهشگر هسته خط‌مشی فضای مجازی (سپهرا) 📄 مطالعه متن کامل یادداشت #هسته_خط‌مشی_فضای_مجازی ➖➖➖➖➖ ☑️ #مرکز_رشد_دانشگاه_امام_صادق (ع) 🌐 Rushd.ir 🆔 @rushdisu 🆔 @cpolicy