🆘نجات ایستگاه فضایی سالوت ۷؛ عملیات غیر ممکنی که ممکن شد ایستگاه فضایی سالوت ۷ (Salyut 7،به معنای درود به روسی) آخرین ایستگاه از برنامه فضایی سالوت اتحاد جماهیر شوروی بود که در ۱۹ آوریل ۱۹۸۲ (۳۰ فروردین ۱۳۶۱) با موشک پروتون از پایگاه فضایی بایکونور به فضا پرتاب شد. این ایستگاه که حدود ۱۹ تن وزن و ۱۴.۴ متر طول داشت ، در مداری با ارتفاع حدود ۲۵۰ تا ۲۸۰ کیلومتری زمین قرار گرفت و قرار بود به عنوان آزمایشگاهی پیشرفته برای تحقیقات علمی و نظامی عمل کند . طراحی سالوت ۷ شباهت زیادی به ایستگاه قبلی یعنی سالیوت ۶ داشت، اما مجهز به تجهیزات پیشرفته‌تر از جمله سیستم اتصال کورس (Kurs)، یخچال ۲۴ ساعته و تجهیزات آزمایشگاهی متعدد بود . این ایستگاه دارای دو درگاه اتصال بود که امکان پهلوگیری همزمان فضاپیمای سایوز (حامل فضانوردان) و پروگرس (حامل بار و سوخت) را فراهم می‌کرد . در طول چهار سال فعالیت، سالوت ۷ میزبان ۱۰ گروه فضانورد (شامل ۲۲ فضانورد از شوروی، فرانسه و هند) بود و ۱۳ راهپیمایی فضایی از روی آن انجام شد . این ایستگاه همچنین شاهد رویدادهای تاریخی متعددی از جمله اولین پیاده‌روی فضایی یک زن (اسوتلانا ساویتسکایا در ۲۵ ژوئیه ۱۹۸۴) بود. اما در فوریه ۱۹۸۵، در اتفاقی نادر ارتباط مرکز کنترل زمینی با ایستگاه فضایی سالوت ۷ به طور کامل قطع شد . بررسی‌ها نشان داد که یک نقص فنی گسترده در سیستم الکتریکی ایستگاه رخ داده و تمام دستگاه‌ها از کار افتاده‌اند. ایستگاه ۲۰۰ تنی بدون هیچ ارتباطی و با سیستم‌های از کار افتاده، در مدار زمین سرگردان شده بود . در آن مقطع، نگرانی اصلی مقامات شوروی دو چیز بود: اول، احتمال سقوط کنترل‌نشده ایستگاه در مناطق مسکونی که می‌توانست فاجعه‌ای انسانی به بار آورد؛ دوم، خطر افتادن ایستگاه و اطلاعات محرمانه آن به دست آمریکایی‌ها در صورت انحراف مسیر و ورود به جو زمین در منطقه‌ای دیگر . چند ماه پس از قطع ارتباط، در ژوئن ۱۹۸۵، اتحاد جماهیر شوروی تصمیم به عملیاتی بی‌سابقه گرفت: ارسال دو فضانورد با ماموریت اتصال دستی به ایستگاهی که مرده بود . این ماموریت در نوع خود در تاریخ فضانوردی کم‌سابقه بود، چرا که معمولاً ایستگاه فضایی با ارسال سیگنال‌های رادیویی به فضاپیما کمک می‌کرد تا مسیر اتصال را پیدا کند؛ اما در این ماموریت، فضانوردان باید تنها با تکیه بر مهارت‌های دیداری خود این کار خطرناک را انجام می‌دادند . ماموریت با فضاپیمای سایوز تی-۱۳ (Soyuz T-13) در ۶ ژوئن ۱۹۸۵ (۱۶ خرداد ۱۳۶۴) آغاز شد. فرماندهی این ماموریت بر عهده سرهنگ ولادیمیر جانیبکوف (Vladimir Dzhanibekov) بود، فضانورد باتجربه‌ای که این پنجمین پرواز فضایی‌اش محسوب می‌شد. همراه او ویکتور ساوینیخ (Viktor Savinykh) مهندس پرواز بود که بعداً بیش از ۱۶۹ روز در ایستگاه ماند . فضانوردان با فضاپیمای سایوز (به معنای اتحاد) راهی ایستگاه شدند، فضاپیمایی که ابتدا روس‌ها در دهه شصت میلادی برای سفر به ماه طراحی کرده بودند، اما با پیشگامی آمریکایی‌ها در فتح ماه آن را تغییر کاربری داده و برای سفر به ایستگاه‌های فضایی در مدار زمین استفاده کردند. فضاپیمای سایوز پراستفاده‌ترین، قدیمی‌ترین و امن‌ترین فضاپیمای تاریخ است که در حال حاضر انسان را به فضا می‌برد. روی زمین وقتی چیزی خوب کار می‌کند مثل است که می گویند مثل بنز کار می‌کند، در فضا هم چنین مثلی است: مثل سایوز کار می‌کند! نزدیک شدن به ایستگاه ۵۰ ساعت طول کشید (در حالی که معمولاً این فرآیند ۲۵ ساعت بیشتر طول نمی‌کشید) تا فضانوردان بتوانند با دقت مسیر را کنترل کنند و داده‌های دقیق‌تری برای مرکز کنترل زمینی جمع‌آوری کنند. هنگامی که سرانجام در ۸ ژوئن ۱۹۸۵ (۱۸ خرداد) اتصال انجام شد، منظره‌ای وحشتناک انتظار فضانوردان را می‌کشید: ایستگاه تاریک، سرد و یخ‌زده بود. فضانوردان برای احیای ایستگاه، ابتدا مجبور شدند برق اضطراری را وصل کنند و سپس با استفاده از لامپ‌های قدیمی تلویزیون‌های لامپی، یخ‌ها را آب کرده و رطوبت را جمع‌آوری کنند . بازگرداندن سیستم‌ها به حالت عادی حدود دو هفته به طول انجامید. پس از احیای سالوت ۷، این ایستگاه تا سال ۱۹۸۶ به کار خود ادامه داد و چندین گروه فضانورد دیگر را پذیرا بود. در اوت ۱۹۸۶، مهندسان شوروی برای جلوگیری از سقوط زودهنگام آن، مدار ایستگاه را بالاتر بردند، اما افزایش غیرمنتظره فعالیت خورشیدی در اواخر دهه ۱۹۸۰ باعث افزایش اصطکاک جوی و سقوط زودتر از موعد آن شد . در نهایت، ایستگاه فضایی سالوت ۷ در ۷ فوریه ۱۹۹۱ (۱۸ بهمن ۱۳۶۹) بر فراز آرژانتین وارد جو زمین شد و قطعات آن در نزدیکی شهر کاپیتان برمودز (Capitan Bermudez) در ۴۰۰ کیلومتری بوئنوس آیرس سقوط کرد، اما خوشبختانه به کسی آسیبی نرساند . ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname

🫂 دیدار صمیمی پوتین با اولین معلمش 🔹پوتین برای دیدار با معلم سابق کلاس اول خود، شخصا به استقبالش رفت و خودش از هتل اون رو تا کاخ کرملین با ماشین شخصی آورد. این دیدار به دعوت خود پوتین و به مناسب رژه پیروزی نه ماه می که در میدان سرخ برگزار شد، انجام شد. 🔹رئیس‌جمهور روسیه بارها از نقش این معلم در شکل‌گیری مسیر زندگی و تحصیلی خود قدردانی کرده است. ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname

🇨🇳حضور کودکان چینی در مراسم رژه نه می رژه نه می که چهار روز پیش در مسکو برگزار شد، بعد از جشن سال نو، مهم ترین جشن ملی روسها هست که به مناسبت پیروزی ارتش شوروی بر آلمان نازی برگزار می شود. با توجه به نبرد مقتدرانه ایران با آمریکا و اسرائیل، امسال حداقل میشد در قالب کارهای فرهنگی یا حتی حضور نیروهای نظامی ایران در این رژه که با حضور بالای مهمانان خارجی مهم همه ساله برگزار می شود، ایران هم با توجه به محبوبیت بالا در بین مردم روسیه و چین در این مراسم شرکت کند. همون پهپاد شاهد ۱۳۶ ایران خودش یک تنه کار چند سفیر رو در روسیه انجام داده و باعث شده اعتبار و اعتماد به ایران خیلی در بین روسها در چند سال گذشته افزایش پیدا بکنه. ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname

💪قدرت عجیب سرگئی سیرولنیکوف، ورزشکار اصالتا روس، متولد قزاقستان این روزها در فضای مجازی به خاطر کارهایی که می تواند با دستانش انجام دهد معروف شده است. کج کردن آهن و شکستن تخته های چوبی ضخیم از جمله این کارها هست. ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname

🚢یک فروند کشتی باری ۷۲۰۰ تنی با نام «ساحل کاسپین» در مراسمی رسمی در منطقه ویژه اقتصادی «لوتوس» استان آستراخان روسیه به ناوگان کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران تحویل داده شد. کشتی باری «ساحل کاسپین» با ظرفیت حمل ۷۲۰۰ تن توسط شرکت کشتی‌سازی لوتوس روسیه ساخته شده و به‌صورت عملیاتی وارد ناوگان شرکت کشتیرانی دریای کاسپین خواهد شد. ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname

🇰🇵برپایی بزرگترین نمایشگاه نقاشی هنرمندان کره شمالی در مسکو نکته مهم این نمایشگاه هنری، مضمون تقریباً یکسان اکثر این آثار هنری هست، که کاملاً رویکرد یک جانبه نظام کره شمالی را مشخص می کند. هر چند خوداتکایی کره ای ها در بحث نظامی و شرافت دولت این کشور در ایستادن جلوی آمریکا و غرب قابل تحسین هست، اما بی انصافی هست که عده ای در داخل تا کوچکترین بحثی از مقاومت و ایستادگی در مقابل زیاده خواهی های غرب مطرح می شود ما را با کره شمالی مقایسه می کنند. ایران بعد از انقلاب به اذعان کارشناسان بین المللی و بر اساس آمار، پیشرفت های بزرگی در تمامی زمینه ها داشته است، علی رغم اینکه خب مشکلات و کمبود هایی هم بوده در کنار اینها. مقایسه جمهوری اسلامی ایران که امروز نه تنها در منطقه بلکه در جهان نقشی تعیین کننده در معادلات دارد با کشوری مثل کره شمالی که سالها با تقویت یک جنبه از قدرت خودش و بستن مرزهاش علنا کشوری جدا افتاده از دنیا هست اوج بی انصافی هست. تصور کنید که نمایشگاه آثار هنری ایران با اون سابقه تاریخی عظیم در مسکو چقدر می تواند متنوع و متفاوت با کشوری بسته مثل کره شمالی باشد. جمهوری اسلامی ایران، بعد از جنگ با آمریکا، به اذعان بسیاری از کارشناسان و مفسران بین المللی به چهارمین کانون قدرت جهان تبدیل شده است. ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname