❓چطور فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، زمینه ساز تکنولوژی ساخت ناو هواپیمابر برای چینی ها شد؟ در سال ۱۹۹۸، اوکراین بدنه خالی ناو Varyag را که تنها ۶۸ درصد ساخت آن از قبل فروپاشی شوروی تکمیل شده بود، با قیمت ناچیز ۲۰ میلیون دلار در یک مزایده به تاجری اهل ماکائو که ارتباط نزدیکی با دولت چین داشت، واگذار کرد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، کار ساخت این ناو متوقف شده بود. ارتش چین از همان زمان علاقه زیادی به خرید Varyag داشت، اما برای انجام این معامله با موانع سیاسی و بین‌المللی بزرگی روبه‌رو بود. برای دور زدن تحریم‌های تسلیحاتی و فشار قدرت‌های غربی، به‌ویژه ایالات متحده، ارتش چین از ژو ژنگ‌پینگ، تاجر مستقر در هنگ‌کنگ و بازیکن سابق تیم بسکتبال ارتش آزادی‌بخش خلق، کمک گرفت. نشریه National Interest در این باره نوشت که ژو پس از تأسیس شرکتی در ماکائو، با چمدان‌هایی پر از دلار آمریکا در جلسات طولانی با مدیران کارخانه کشتی‌سازی اوکراین شرکت می‌کرد تا بتواند رضایت آن‌ها را برای انجام این معامله جلب کند. این نقشه زمانی نتیجه داد که ژو در نهایت برنده مزایده شد و این ناو جنگی عظیم را تنها با ۲۰ میلیون دلار خرید. نکته مهم این بود که برخلاف تصور نهادهای اطلاعاتی غربی که گمان می‌کردند سامانه پیشران ناو از آن خارج شده است، مقام‌های اوکراینی موتورهای سنگین و حساس نظامی آن را به‌طور کامل در داخل بدنه حفظ کرده بودند. به این ترتیب، نیروی دریایی ارتش آزادی‌بخش خلق چین به الگویی بنیادی دست یافت که بعدها پایه توسعه ناوگان ناوهای هواپیمابر آب‌های آزاد این کشور شد؛ ناوگانی که امروز در اقیانوس‌های جهان فعالیت می‌کند. هر چند ژو رسماً برنده مزایده Varyag شده بود، اما انتقال این ناو به چین کار ساده‌ای نبود. این ناو عظیم به مدت ۱۶ ماه در دریای سیاه گرفتار ماند تا مذاکرات دیپلماتیک برای دریافت مجوز عبور از تنگه بسفر که تحت کنترل ترکیه است، به نتیجه برسد. در نهایت، چین امتیازهایی از جمله بسته‌ای به ارزش یک میلیارد دلار، توافق‌های دولتی در حوزه گردشگری و انتقال برخی فناوری‌های نظامی به ارتش ترکیه را پذیرفت تا اجازه عبور صادر شود. در اواخر سال ۲۰۰۱، تنگه بسفر به‌طور کامل به روی سایر شناورها بسته شد تا ناو بدون سکان Varyag با همراهی چندین یدک‌کش و شناور راهنما از این مسیر عبور کند. از آنجا که این ناو توان حرکت مستقل نداشت، اجازه عبور از کانال سوئز نیز به آن داده نشد و ناچار شد سفری بسیار طولانی به مسافت ۱۵ هزار و ۲۰۰ مایل دریایی را از مسیر دماغه امید نیک در جنوب آفریقا طی کند. این ناو سرانجام در سال ۲۰۰۲ وارد کارخانه کشتی‌سازی نظامی دالیان شد و در آب‌های چین پهلو گرفت. این ناو حدود یک دهه در اختیار شرکت کشتی‌سازی دالیان قرار داشت و طی این مدت، بازسازی کاملی از بدنه تا تمامی سامانه‌های آن انجام شد. ناو Varyag دانش و تجربه‌ای را در اختیار چین قرار داد که این کشور را از نداشتن هیچ تجربه‌ای در ساخت ناو هواپیمابر، به تولید ناو Type 003 Fujian با منجنیق‌های الکترومغناطیسی و سامانه فرود با کابل‌های مهارکننده رساند. امروز نیز کارخانه کشتی‌سازی دالیان در حال ساخت ناو هواپیمابر Type 004 است. تحلیلگران نظامی و تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهند که چهارمین ناو هواپیمابر چین به احتمال زیاد از پیشرانه هسته‌ای بهره خواهد برد. پیش‌بینی می‌شود این ناو یک ابرناو هواپیمابر واقعی با وزن حدود ۱۰۰ هزار تن باشد که از نظر ابعاد با ناوهای کلاس Nimitz و Ford آمریکا برابری می‌کند. با در اختیار داشتن چهار ناو هواپیمابر عملیاتی، چین از یک نیروی دریایی عمدتاً دفاعی به ناوگانی با توان نمایش قدرت و انجام عملیات تهاجمی در آب‌های دوردست تبدیل خواهد شد. ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname

✈️داستان حمله هوایی ۴ دهه پیش ایران به نیروهای شوروی در دومین سال آغاز جنگ تحمیلی هشت ساله، یک جنگنده اف-۴ فانتوم ایرانی عملیاتی تلافی جویانه علیه شوروی انجام داد که شاید این حمله را بتوان نخستین و آخرین حمله هوایی ارتش ایران به نیروهای اتحاد جماهیر شوروی سابق، دانست. این تصویر که بنا بر مدعای حساب ایکس (توییتری)" ME Energy Markets" به تازگی از آرشیوهای روسیه بیرون آمده است، نشان می دهد یک جنگنده اف-۴ فانتوم ایرانی بالای سر یک پایگاه بالگردی شوروی مشغول بمباران آن منطقه است. بنا بر این گزارش، در آن سال (۱۹۸۲) و در پی تنش های میان ایران و شوروی بر سر عملکرد و جنگ روس ها در افغانستان، ۲ شهروند ایران توسط نیروهای ارتش شوروی به شهادت می رسند. در پاسخ نیروی هوایی ایران پایگاه بالگردی ارتش سرخ را با یک جنگنده اف-۴ "فانتوم" بمباران می کند که تعداد دو بالگرد میل ۸ روسی در جریان این بمباران بر روی زمین منهدم می شوند. بعد از گذشت بیش از ۴ دهه از این حمله، عکسی از این حمله از آرشیو روس ها بیرون آمده و جنگنده اف-۴ ایرانی را در حال رها کردن یک فروند راکت روی بالگردهای میل ۸ روسی نشان می دهد. #ایران #شوروی ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname

📸عکسی قدیمی «محل اقامت روس‌ها در بندر انزلی» در دوران قاجار این اقامتگاه در ابتدای جاده انزلی به سمت تهران قرار داشته است. ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname

🛩سوخو 47 برکوت؛ جنگنده ای با بال های رو به جلو که هرگز وارد تولید انبوه نشد. سوخو 47 برکوت یکی از متفاوت ترین جنگنده های روسیه و جهان به حساب می آید. این هواپیما با بال های رو به جلو ساخته شد تا فناوری های آینده را آزمایش کند و هرچند تنها یک نمونه پروازی از آن ساخته شد، اما نقش مهمی در توسعه نسل جدید جنگنده های روسی داشت. سوخو 47 برکوت (Su-47 Berkut) که نام آن در زبان روسی به معنی «عقاب طلایی» است، یکی از جاه طلبانه ترین پروژه های شرکت سوخو به شمار می رود. مهم ترین ویژگی این هواپیما، بال های رو به جلو بود؛ طراحی غیرمعمولی که با هدف افزایش چالاکی، کنترل پذیری و بهبود عملکرد در مانورهای شدید توسعه یافت. ایده استفاده از بال های رو به جلو از دهه 1970 در اتحاد جماهیر شوروی مورد بررسی قرار گرفت. آزمایش ها نشان می داد این نوع طراحی می تواند تاخیر در واماندگی، کنترل بهتر در زاویه های حمله بالا و مانورپذیری بیشتر را به همراه داشته باشد. با این حال، چنین بال هایی هنگام پرواز تحت فشارهای شدید دچار پیچش می شوند و ساخت آن ها بدون استفاده گسترده از مواد کامپوزیتی بسیار دشوار است. با پیشرفت فناوری کامپوزیت، شرکت سوخو توانست این ایده را عملی کند. تنها یک نمونه پروازی از برکوت ساخته شد که نخستین پرواز خود را در 25 سپتامبر 1997 انجام داد. این هواپیما هرگز برای ورود به خدمت عملیاتی یا تولید انبوه طراحی نشده بود و از همان ابتدا به عنوان یک «نمونه اثبات فناوری» توسعه یافت تا فناوری های جدید پیش از استفاده در جنگنده های آینده آزمایش شوند. برکوت بستری برای آزمایش فناوری هایی مانند استفاده گسترده از مواد کامپوزیتی، سامانه کنترل پرواز دیجیتال با سیم (Fly-by-Wire)، طراحی پیشرفته آیرودینامیکی و برخی راهکارهای کاهش سطح مقطع راداری بود. بسیاری از داده های به دست آمده از این پروژه بعدها در توسعه جنگنده های پیشرفته روسیه، از جمله Su-57، مورد استفاده قرار گرفت. برخلاف تصور رایج، پایان پروژه برکوت به معنای شکست آن نبود. این هواپیما ماموریت خود را به عنوان یک آزمایشگاه پرنده انجام داد و فناوری های آزمایش شده روی آن به مهندسان روسی کمک کرد تا تجربه ارزشمندی برای طراحی نسل جدید جنگنده ها به دست آورند. امروزه سوخو 47 برکوت همچنان یکی از متفاوت ترین هواپیماهای نظامی جهان به شمار می رود؛ جنگنده ای با ظاهری غیرمعمول که تنها یک نمونه از آن ساخته شد، اما تاثیر آن بر پیشرفت فناوری هوانوردی نظامی روسیه فراتر از تعداد تولیدش بود. ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname

✍راجع به پستی که کار شد در کانال در رابطه با حمله جنگنده‌های ایرانی به خاک شوروی، مطلب با پیگیری و تحقیق بیشتر مشخص شد که به نحو دیگه ای اتفاق افتاده است. ارتش شوروی برای نابودی یکی از پایگاه های مجاهدین افغانستان در نزدیکی مرز ایران و پاکستان عملیاتی انجام میدن که به اشتباه وارد خاک ایران میشن و در نزدیکی زاهدان با حمله به یک کارخانه آسفالت سازی باعث شهادت دو تن از کارکنان این کارخانه می شوند. روس‌ها که تجهیزات زیادی از جمله هلیکوپتر را در محوطه‌ای باز داخل خاک ایران به اشتباهی فرود آورده بودند، با چند فروند اف چهار ایرانی مورد حمله قرار گرفتند که در این حملات دو هلیکوپتر میل هشت روسی نابود شدند و نیروهای روسی بلافاصله بعد از پی بردن به اشتباه شان و حمله از طرف ایران از خاک ایران بدون دادن هیچ پاسخی خارج می شوند. دولت شوروی بعداً طی یادداشتی رسمی از ایران معذرت خواهی کرد و حاضر به پرداخت غرامت به خانواده کشته شدگان ایرانی شد. در هر صورت حمله سریع ایران به نیروهای متجاوز در حقیقت نشان دهنده همان رویکردی هست که جمهوری اسلامی ایران همیشه در دفاع از خاک ایران هیچ مماشاتی با هیچ طرفی نداشته است. لینک خبر و توضیحات این اتفاق در منابع روسی برای دوستانی که مشتاق خواندن آن هستند. Налёт на асфальтовый завод | История - публикации сайта «Совершенно Секретно» https://www.sovsekretno.ru/articles/istoriya/nalyet-na-asfaltovyy-zavod/ ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname

نکات مهم برای رقابت محصولات ایرانی با نمونه های خارجی در بازارهای کشورهای دیگر کم فروشی برای مایی که مسلمان هستیم اصلا جایز نیست. ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname

⭕️ هشدار بن‌سلمان؛ ترامپ حمله به ایران را لغو کرد 🔹 الجزیره گزارش داده محمد بن‌سلمان در تماس تلفنی با ترامپ هشدار داده که حمله به زیرساخت‌های حیاتی ایران می‌تواند پاسخ تهران علیه تأسیسات انرژی کشورهای حاشیه خلیج فارس را در پی داشته باشد. ✍ ترامپ از کی تا حالا حاکمان شیرده عرب رو آدم حساب کرده که بخواد با حرف اونها تصمیم به کاری بگیره. هر بار که یک شکری میخوره و توش میمونه، با طرح این ادعا که با تماس حاکمان خاک بر سر عرب حاشیه خلیج فارس یک مهلت به ایران داده، سعی می‌کنه تا روایت مد نظر خودش رو تو دنیا جا بندازه. به هر حال این هم از کارکرد سران بی خاصیت عرب منطقه برای آمریکایی‌ها است. ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname

🎥جمعیت بالای شیعیان آذری در فرودگاه حیدر علیف باکو علی رغم تمام موانع و مشکلاتی که دولت الهام علیف برای شیعیان آذربایجان ایجاد کرده، اما نتوانسته جلوی عشق مردم آذربایجان به امام حسین علیه السلام را بگیرد. ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname

🍑زردآلو، چیزی فراتر از یک میوه برای ارمنی ها زردآلو در ارمنستان فراتر از یک میوه ساده است و به نوعی به یکی از نمادهای ملی، فرهنگی و تاریخی این کشور تبدیل شده است. اهمیت آن به قدری زیاد است که حتی گفته می‌شود نام علمی زردآلو (Prunus armeniaca) به معنای «آلو ارمنی» است که نشان‌دهنده پیوند عمیق آن با این سرزمین است. دلایل اصلی این اهمیت عبارتند از: ۱. پیوند تاریخی و علمی نام علمی این میوه (Prunus armeniaca) به معنی توسط گیاه‌شناسان غربی انتخاب شد چون آن‌ها گمان می‌کردند که این میوه بومی ارمنستان است. اگرچه خاستگاه اصلی زردآلو به چین برمی‌گردد، اما ارمنستان از هزاران سال پیش مسیر اصلی تجارت و گسترش این میوه به اروپا و سایر نقاط جهان بوده است. این تاریخ طولانی باعث شده زردآلو در هویت گیاه‌شناسی ارمنستان تثبیت شود. ۲. اهمیت در فرهنگ و هنر (نماد ملی) نمادهای هنری: زردآلو در فرهنگ ارمنی به وفور در صنایع دستی، نقاشی‌ها و طرح‌های فرش ارمنی دیده می‌شود. ساز دودوک (Duduk): مشهورترین ساز سنتی ارمنستان، «دودوک» است که به آن «ساز زردآلو» نیز می‌گویند. این ساز بادی از چوب درخت زردآلو ساخته می‌شود. صدای سوزناک و خاص دودوک که در فهرست میراث معنوی یونسکو ثبت شده، مدیون کیفیت خاص چوب درخت زردآلو در منطقه است. ۳. جایگاه در سفره و آشپزی ارمنی زردآلو در آشپزی ارمنی نقش کلیدی دارد. مردم ارمنستان از این میوه به شکل‌های مختلف استفاده می‌کنند: تازه: که در فصل تابستان بسیار محبوب است. خشک (قیسی): یکی از مهم‌ترین سوغات‌های ارمنستان است. فرآورده‌ها: مربا، لواشک و به ویژه «عرق زردآلو» (آراراتی) که شهرت جهانی دارد. ۴. اقتصاد و کشاورزی مناطق مختلف ارمنستان، به ویژه دره‌های آفتابی (مانند دره آرارات)، شرایط آب و هوایی بسیار ایده‌آلی برای رشد زردآلو دارند. این میوه یکی از محصولات اصلی صادراتی کشاورزی ارمنستان است و بخش مهمی از درآمد کشاورزان محلی را تأمین می‌کند. کیفیت زردآلوی ارمنستان به دلیل طعم شیرین و عطر خاصش در منطقه مشهور است. ۵. نماد نوستالژی و میهن‌پرستی برای بسیاری از ارمنی‌های دیاسپورا (ارمنی‌های خارج از کشور)، خوردن زردآلو یا شنیدن صدای دودوک یادآور وطن است. این میوه بخشی از خاطرات جمعی مردم این سرزمین است و پیوند دهنده نسل‌های مختلف با سرزمین مادری‌شان محسوب می‌شود. به طور خلاصه: زردآلو برای ارمنی‌ها نه فقط یک منبع غذایی، بلکه یک «هویت» است که از طریق ساز دودوک به گوش جهان می‌رسد و از طریق طعم و عطرش، تاریخ یک سرزمین را روایت می‌کند. ➖➖➖ 🇷🇺🇮🇷 @rusname