فکر میکنم یه اخلاقم که بتونم بهش افتخار کنم اینه که با همه آدم های زندگیم رک و صادق بودم. اگر نظری ازم میخواستن یا انتقادی داشتم بدون هیچ سانسور و سرپوشی حرفم رو میزدم. اوایل ناراحت میشدن از اینکه چطور انقدر راحت میتونم صحبت کنم درباره مسائلی که نظرم براشون شاید ناراحت کننده به حساب میومد، اما بعد ها عادت کردن و اگر به کمک کسی نیاز داشتن اولین گزینشون من بودم؛اقرار کرده بودن به اینکه تنها کسی که بخاطر مراعات حالشون نظری برخلافِ نظری که توی مغزشون میگذره رو به زبون میاره،من بودم و تنها،یک چنین شخصی مثل من میتونه به پیشرفتشون کمک کنه. من برخلافِ عقیده مردم که با خودشون میگن نه ناراحت میشه اگر بگم فلان رنگ بهش نمیاد،فلان لباس زیبا نیست،فلان موزیک سلیقم نیست،فلان نقاشی جذاب نیست و... با دلیل مخالفتم رو اعلام میکنم و به جای اینکه روی دیوارای پوسیده یه خونه رنگ بپاشم و در ظاهر آراستش کنم،اونجارو میکوبم و از اول میسازم.این فرقِ من با آدم های اطرافمه که شاید گستاخانه و غیرانسانی به نظر برسه؛اما همین رفتاره که میتونه باعث ارتقای آدم های زندگیم بشه.همه آدما توی زندگیشون به کسی نیاز دارن که صادقانه حمایتشون کنه و خوشحالم که من اون آدمِ مفید براشون به حساب میام.

از چی می‌ترسم؟ از اینکه اخیرا دوباره آدمی رو حتی بیشتر از خودم دوست دارم

- Today .

🛶

نیاز دارم مثل انیمیشن Wallace & Gromit هر وقت از خواب پا میشم یه چیزی منو از تخت پرت کنه پایین و بفرستَتم سر زندگیم تا بعد از دو ساعت از خواب بیدار شدن هنوز به تخت منگنه نشده باشم.

دلم برای چشمات تنگ شده .

🛶

تو مرحله ای از زندگیم قراره دارم که به طرز پیچیده ای روابطِ انسانیم داره پیچیده میشه و از این وضع اصلا ًراضی نیستم.

- غروبِ امروز -

🛶