تا وقتی بهش نرسی، نمیفهمی که چقدر برای خودت بزرگش کرده بودی‌.

فکر کن توی یه موضوعی موندی و نمیدونی دیگه باید چیکار کنی،؛ گوشت از قوی باش، تو از پسش بر میای، تنهایی هم میتونی و.. پره و عمیقاً احتیاج داری که یکی واقعاً کنارت باشه، حمایتت کنه و حرف هاش انگیزت رو دو برابر کنه. اما مشکل اینجاست که آدما در برابر موضوعاتی که هیچ نفعی براشون نداره فازِ Idfc دارن و جدا از این، موضوعی نیست که تو بتونی درموردش از هر کسی کمک بگیری.. دیگه من باید چیکار بکنم با این پارادوکسی که همیشه گرفتارش بودم؟!

🛶

داری تظاهر میکنی اهمیت نمیدی، بهش فکر نمیکنی و برات مهم نیست؛ اما دود، فهمیدنِ اینکه چقدر توی این کار ناواردی، برام راحت تر از اون چیزیه که فکرشو میکنی.

بایرامم بچه زایید🥹

تطابقِ آدما با موزیک شاید کارِ عاقلانه ای نباشه اما تا اینجا برای من خیلی درست عمل کرده‌.. تو شبیهِ اون موزیکی‌ میمونی که با یه بار پلی کردن عاشقش میشم ولی این خوب نیست؛ چون همونجوری که ریتم، لیریک و ملودی اون موزیک باعث میشه قفلی بزنم روش، میتونه خیلی زود دلم رو بزنه و دیگه جذابیتِ قبلی رو نداشته باشه.

🛶

خیلی احمقه. اون زمانی که نمیتونم حرفی رو به زبون بیارم و التماسش میکنم که حرف هامو از توی چشم‌هام بخونه، اصلا تو چشم‌هام نگاه نمیکنه.

حسِ جالبی داره، اینکه اون کسی که ازش خوشت میاد خودش بهت پیام بده.

دست از گشتنِ وجودِ اون توی آدم های دیگه بردار.

کاش میشد آدما رو مثلِ کیکِ موردِ علاقت درست کنی.