آب بود؛ شنا هم بلد بودم. ولی راهِ رسیدنم دریا نبود، پرواز بود!

مثلِ صدای برخوردِ قطراتِ بارون روی شیشه برام زیبایی.

خوشبختی؟ همین بس که تو خونه بوی غذای خوشمزه بپیچه.

آخر یه جایی این میلِ شدید به دونستنم، کار دستم میده.

🛶

بعضی وقت ها به این فکر میکنم که من اون ورژنِ خاصم‌ رو نگه داشتم برای کی؟ برای کسی که هنوز ندارمش؟ اصلاً وجود داره؟ برای کسی که وجود نداره دارم حرف هامو جمله میکنم؟ برنامه میچینم که توی فلان موقعیت فلان حرف رو بزنم؟ دارم چیو از کسی که وجود نداره از الان پیش‌بینی میکنم؟ تو تصوراتم‌ برای کی کاری رو انجام میدم که فکر میکنم به وجد میاد؟ چرا از الان خودمو آماده کردم که وقتی غمگینه، چه حرفی بهش بزنم که آرومش کنم؛ وقتی خوشحاله، چیکار کنم براش که از تو چشم هاش بخونم انقدر براش با ارزش هستم که نمیدونه باهام چیکار کنه؟ چرا از الان براش هدیه هایی که دلم میخواد بخرم تا خوشحالش کنم رو توی اینستام سیو میکنم؟! چرا تو ذهنم دارم تو استایلی که من براش ساختم تصورش میکنم؟ چرا از الان اون صحبت های عمیقی که دلم میخواد باهاش بزنم رو آماده کردم؟ اون جاهایی که دلم میخواد باهاش برم؟ اون رفتار خاصی که هیچکس تا حالا ازم ندیده رو بار ها مرور کردم؟ برای کی؟! چرا انقدر دارم حساسیت نشون میدم برای احساسات، رفتار ها و حرف هام به کسی که نیست و شاید هیچوقت نیاد؟!

ببین، هنوز وجود نداری ولی قلبمو به تپش میندازی، حتی وقتی میخوام دربارت بنویسم.

احساس میکنم قراره تمامِ احساساتی که توی این نوزده سال از خودم نشون ندادم و نذاشتم کسی از طرفِ من حسش کنه رو، قراره به یک باره روی تو خالیشون کنم. امیدوارم آمادگی دیدن این احساساتِ وحشی، از یه دخترِ بی احساس رو داشته باشی.

میتونم تصور کنم که از الان، میتونم چشم ها، دست ها و لبخند‌هاتو بپرستم.

یه جاهایی هم نمیشه حرف زد؛ باید وایسی‌ و فقط نگاه کنی، با سکوت!