هیچ چیز بیشتر از پیشرفت تو حرکتی که نمیتونستم کامل انجامش بدم خوشحالم نمیکنه.
یه روز میشینم تک تکِ این شبای سختی که گذروندم و زنده ازش بیرون اومدم رو برای بچه هام تعریف میکنم؛ که هيچکس نبود. هیچکس هیچی نمیدونست و فقط من بودم و خدا بود و خدا بود.
هیچکسی وجود نداره که امیدی به معبودش نداشته باشه و حرفی در این مورد نیست؛ اما این توی ذاتِ انسانه که دلش بخواد توسط یک انسانِ دیگه درک بشه و من یادم میمونه تو هیچوقت نبودی.
ارزششو داره؟ اگر نه که هیچی؛ اگر آره ولی نتیجش ناامیدت کرد حقِ اینکه سوالو عوض کنی نداری.
We close our eyes when we pray, cry, kiss and dream, because the most beautiful things can't be seen; they are felt.